IV SA/Wa 1194/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi L. Z., D. G. i G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz skarżących L. Z., D. G. i G. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1194/11 UZASADNIENIE I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO"), wydaną na skutek rozpatrzenia odwołania L. Z., D. G. i G. G. (dalej łącznie "inwestorów") od decyzji Burmistrza W. (dalej "Burmistrza") z dnia [...] października 2010 r. nr [...], orzekającej o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, utrzymało decyzję Burmistrza w mocy. II. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Burmistrz odmówił ustalenia na wniosek inwestorów warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę [...] segmentów - budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z niezbędnymi urządzeniami i przyłączami infrastruktury technicznej na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] oraz części działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] w W., przy ul. [...] (dalej odpowiednio "planowana inwestycja" albo "inwestycja", "teren inwestycji"). 2. Uzasadniając odmowę ustalanie warunków zabudowy Burmistrz wskazał na: (-) brak zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, (-) brak spełnienia w odniesieniu do części terenu inwestycji warunków ustalonych w decyzji udzielającej zgody na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. gruntów leśnych na cele nieleśne. 2. Inwestorzy wnieśli do SKO odwołanie od decyzji Burmistrza. III. Rozpatrzywszy wniesione odwołanie zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r., SKO nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia i utrzymało decyzję Burmistrza w mocy. Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, SKO wskazało w szczególności, co następuje: 1. Zabudowa jednorodzinna w zabudowie bliźniaczej nie jest sprzeczna z funkcją obszaru, zabudowanego także budynkami mieszkalnymi, wolonostojacymi. 2. Burmistrz nie ustalił, czy w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. (uchwała Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 1994 r.) dokonano zmiany przeznaczenia wymienionych gruntów leśnych, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. 3. Na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...] także znajdują się tereny leśne, które - zgodnie z ustaleniami organu I instancji - nie zostały objęte zgodą, o której mowa w art.7 ust.2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powyższe przesądza o prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy. Wprawdzie SKO nie podziela wszystkich argumentów uzasadnienia decyzji Burmistrza, niemniej brak zgody na przeznaczenie w nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy W. gruntów leśnych na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...] oznacza niespełnienie się warunku określonego w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.) - dalej "ustawy o planowaniu (...)". Decyzję Burmistrza należało zatem utrzymać w mocy. IV. Inwestorzy wnieśli do Sądu skargę na decyzję SKO, podnosząc w szczególności, że SKO wydało rozstrzygnięcie sprzeczne z wnioskiem oraz decyzją organu I instancji, gdyż działki o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] w W. nie wymagały zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Jedynie niezalesiona część tych działek była objęta wnioskiem o ustalanie warunków zabudowy. Pozostałe działki z gruntami leśnymi, objęte wnioskiem, posiadały zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, wydaną na podstawie nieobowiązującego już miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy W. V. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. -zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja SKO wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7, 77§1 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z racji wystąpienia tego rodzaju naruszeń decyzję SKO należało wyeliminować z obrotu prawnego. Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, że organ odwoławczy utrzymał w mocy kwestionowaną odwołaniem decyzję Burmistrza, odmownie rozpatrującą wniosek inwestorów, z racji niespełnienia się w sprawie jednego z pięciu warunków niezbędnych do ustalenia warunków zabudowy dla nowej inwestycji (warunki te określa art.61 ust.1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu ...), tj. warunku, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy. Generalnie rzecz ujmując, z przepisu tego wynika, że niezbędnym wymogiem dla ustalenia warunków zabudowy dla nowej inwestycji jest to, aby inwestowaniu na terenie inwestycji nie stała na przeszkodzie konieczność ochrony gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten stanowi zatem, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1 ustawy o planowaniu (...) Wymóg powyższy uznaje się zatem za spełniony, jeżeli alternatywnie albo teren inwestycji nie podlega w świetle przepisów odrębnych obostrzeniom w zakresie przekwalifikowania na cele nierolnicze i nieleśne, albo teren ten jest objęty takimi obostrzeniami, niemniej w związku ze sporządzaniem w przeszłości nieobowiązującego już planu zagospodarowania przestrzennego (chodzi o plan, który wygasł w związku z wejściem w życie ustawy o planowaniu (...)), podjęto stosowne procedury w celu dokonania takiego przekwalifikowania (tj. w celu zmiany przeznaczenia gruntu w planie z przeznaczenia rolnego lub leśnego na cele nierolne lub nieleśne). Odnosząc powyższe regulacje do niniejszej sprawy należy wskazać, że na terenie inwestycji znajdują się dwie grupy gruntów leśnych, tj. po pierwsze, grunty, które pod rządem ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. nie były przedmiotem procedur zmierzających do zmiany ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z leśnego na mieszkaniowe (działki nr [...],[...],[...],[...],[...]), dalej "działki nie objęte procedurą" oraz grunty, które takimi procedurami zostały objęte (działki nr [...],[...],[...],[...],[...]), dalej "działki objęte procedurą". Z uzasadnienia SKO wynika, że przesłanką odmowy ustalenia warunków zabudowy jest sam fakt objęcia inwestycją działek nie objętych procedurą. Są to bowiem działki leśne, które zawsze wymagają zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. W ocenie SKO brak takiej zgody powoduje automatycznie niespełnienie się w sprawie warunku z art.61 ust.1 pkt 4 ustawy o planowaniu (...). SKO nie rozważyło jednakże okoliczności, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestorzy wskazali zamiar inwestowania jedynie na części działek nie objętych procedurą (wg treści wniosku "części [...],[...],[...],[...],[...]"). Skarżący podkreślają, że chodzi im o inwestowanie tylko na tych częściach wymienionych wyżej działek, które nie ma charakteru leśnego. Powyższa okoliczność wymaga zweryfikowania, tj. wyjaśnienia w oparciu o zapisy ewidencji gruntów i budynków, czy istotnie działki nie objęte procedurą składają się również z takich części, które mają inne przeznaczenie aniżeli leśne i czy stosunku do inwestowania na tych częściach działek nie ma przeszkód wynikających z ochrony gruntów rolnych i leśnych. O ile wynik tych wyjaśnień byłby korzystny z punktu widzenia skarżących, niewątpliwie wyjaśnienia w następnej kolejności wymaga zasygnalizowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO kwestia stanu zaawansowania procedur zmierzających do przekwalifikowania gruntów leśnych na cele nieleśne, przeprowadzonych pod rządem nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do pozostałych działek objętych wnioskiem o ustalanie warunków zabudowy (działki objęte procedurą). Trafnie wskazało tu SKO na konieczność oceny tego zagadnienia z uwzględnieniem uchwały NSA z dnia 27 listopada 2010 r., sygn. akt II OPS 1/10. Z uchwały tej wynika, że sam fakt wydania w przeszłości zgody, o której mowa w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy w odniesieniu do terenu inwestycji, nie jest wystarczający do stwierdzenia braku przeszkód do inwestowania. O ile ocena wskazanych wyżej kwestii prowadziłaby do uznania przez SKO, że planowana inwestycja spełnia wymogi z art.61 ust.1 pkt 4 ustawy o planowaniu (...), organ odwoławczy winien przystąpić do weryfikacji pozostałych przyczyn odmowy ustalenia przez Burmistrza warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, tj. sprzeczności inwestycji z art.61 ust.1 pkt 1 ustawy. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia SKO ponownie rozpoznana odwołanie od decyzji Burmistrza, z uwzględnieniem wskazań sformułowanych powyżej. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.c oraz art.200 p.p.s.a.