IV SA/Wa 1199/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w wyniku rozpatrzenia odwołania E. P., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] marca 2008 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] położonej we wsi M. gmina J. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). W niniejszej sprawie, przeprowadzona stosownie do wymagań przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje, iż na wyznaczonym obszarze brak jest jakiejkolwiek zabudowy, co oznacza, że nie ma możliwości określenia wymagań nowej zabudowy, a zatem niespełniona jest przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Ponadto teren wskazany jako teren inwestycji wymaga uprzedniego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w trybie art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.), a takiej zmiany dokonuje się wyłącznie w ramach sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem – zdaniem organu – nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła E. P. podnosząc, iż działka nr ew. [...], której jest właścicielką, powstała w wyniku podziału działki nr ew. [...] na dwie nieruchomości, z których druga o nr ew. [...] stanowi własność jej byłego męża P. N. Podział ten został dokonany przez Sąd Rejonowy w [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Działka nr ew. [...] traktowana była przez ten Sąd jako działka budowlana. Okoliczności powyższych Kolegium nie wzięło pod uwagę rozstrzygając o warunkach zabudowy. Ponadto skarżąca podniosła, że działka sąsiednia nr ew. [...] jest zabudowana. Na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 r. pełnomocnik skarżącej dodatkowo podniósł, iż obszar analizowany nie powinien ograniczać się tylko do działki sąsiedniej, lecz powinien obejmować wszystkie działki znajdujące się w pobliżu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku decyzji, bo tego rodzaju rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. tj., gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 kpa lub w innych przepisach. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził wskazanych wyżej wad i naruszeń, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił m. in. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi, jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wymienione przesłanki muszą zostać spełnione łącznie, co oznacza, że uchybienie choćby jednej z nich uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji. W literaturze podkreśla się, że wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz C.H. Beck, Warszawa 2006 r., str. 489). Jak wynika z treści rozstrzygnięć, ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej przez skarżącą inwestycji na przedmiotowej działce nie jest możliwe z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 4 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów teren planowanej inwestycji stanowi działkę leśną. Po dokonaniu analizy akt administracyjnych sprawy należy stwierdzić, iż organy prawidłowo uznały, że teren wskazany jako teren inwestycji nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] września 2007 r. wydanego przez Starostę [...] działka nr ew. [...] o pow. 0,1986 ha oznaczona jest symbolem "Ls". W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z treścią § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) grunty leśne dzielą się na: 1. lasy – oznaczone symbolem Ls, 2. grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone symbolem Lz. Stosownie zaś do treści art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.), przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ust. 2 pkt 5 wskazanego powyżej artykułu, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych wymaga zgody marszałka województwa, wyrażonej po uzgodnieniu opinii izby rolniczej. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, iż przedmiotowa działka wymaga zgody na przeznaczenie jej na cele nieleśne i zgoda ta może być uzyskana wyłącznie w toku procedury planistycznej. Niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy oznacza, iż organy nie mogły wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy na przedmiotowej działce, bowiem jak już wcześniej zostało wyjaśnione, przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że niespełnienie choćby jednej z nich, uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Również nieuprawnione są pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.