IV SA/Wa 1200/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania obywatela N. A.O. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie faktyczno-prawnym sprawy. W dniu 27 sierpnia 2012 r. obywatel N.- A.O. wystąpił do Wojewody [...]z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Wniosek swój uzasadnił faktem pobytu w Polsce od 2006 roku. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając, iż nie spełnia on wymogu pięcioletniego, legalnego i nieprzerwanego pobytu w Polsce. Według ustaleń organu cudzoziemiec w okresie od dnia 24 lipca 2009 r. do 12 października 2009 r. przebywał w Polsce nielegalnie. W odwołaniu od powyższej decyzji Wojewody [...]cudzoziemiec podniósł, iż od dnia 3 listopada 2006 r. przebywał legalnie i nieprzerwanie na terytorium Polski, a przerwy w pobycie w Polsce uzasadnione pobytem w S., N. i H. nie przekroczyły każda z osobna 6 miesięcy oraz łącznie 10 miesięcy. Wskazał, że w związku z wykonywaniem pracy na podstawie umowy z firmą [...] zawartej na okres od dnia 1 grudnia 2008 r. do 31 maja 2009 r. wjechał do Polski w dniu 31 maja 2009 r. Na potwierdzenie powyższego faktu przedstawił tłumaczenia w/w umowy, potwierdzenia wypłaty wynagrodzenia za maj 2009 r. oraz historię rachunku bankowego. Ponadto zarzucił, że Wojewoda [...]nie przeanalizował należycie archiwalnych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej przez Wojewodę [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wszczętej wnioskiem A.O. z 2009 r. Zdaniem skarżącego wjazd jego do Polski w dniu 31 maja 2009 r. i złożenie wniosku o udzielenie mu zezwolenia na czas oznaczony do Wojewody [...] w okresie nieprzekraczającym trzech miesięcy od daty wjazdu należy uznać, iż w/w wniosek złożył podczas legalnego pobytu w Polsce i do dnia wydania mu ([...] października 2009 r.) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przebywał na terytorium Polski legalnie. Organ drugiej instancji rozpoznając sprawę wskazał, iż stosownie do postanowień art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2011. 264. 1573 ze zm.) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada: 1. stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; 2. ubezpieczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 65 ust. 6 w/w ustawy dp ustalenia, że pobyt cudzoziemca jest nieprzerwany stosuje się art. 64 ust. 4 tej ustawy. W myśl tego przepisu pobyt uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1. wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2. towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach o których mowa wyżej, 3. leczeniem cudzoziemca. Organ ustalił, iż cudzoziemiec przebywał w Polsce w badanym okresie od dnia 27 sierpnia 2007 r. do 27 sierpnia 2012 r. na podstawie zezwoleń na zamieszkanie czas oznaczony, wiz oraz w ramach ruchu bezdewizowego w związku z posiadaniem holenderskiego tytułu pobytowego. Z analizy akt wynika, że Wojewoda [...] udzielił A.O. zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce z terminem ważności od dnia 22 stycznia 2007 r. do 22 stycznia r., od dnia 15 stycznia 2008 r. do dnia 15 stycznia 2009 r., od 12 października 2008. r. do 12 października 2010 r. i od dnia 21 października 2010 r. do 20 października 2012 r. Ponadto w okresie od 12 października 2010 r. do dnia 11 stycznia 2011 r. cudzoziemiec posiadał wizę proceduralną. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...], iż cudzoziemiec w okresie od 25 lipca 2009 r. do dnia 11 października 2009 r. przebywał w Polsce nielegalnie. Cudzoziemiec bowiem wjeżdżając w dniu 26 kwietnia 2009 r. na podstawie holenderskiego tytułu pobytowego i nie posiadając wówczas zezwolenia na przebywanie na czas oznaczony w Polsce lub odpowiedniej wizy, powinien był opuścić terytorium Polski przed upływem trzech miesięcy pobytu. Szef Urzędu zaznaczył, że złożenie przez cudzoziemca wniosku o zezwolenie na czas oznaczony podczas jego pobytu w ruchu bezwizowym w Polsce na podstawie tytułu pobytowego wydanego przez inne państwo UE nie legalizuje tego pobytu, jak to ma miejsce w przypadku złożenia w/w wniosku przed upływem 45 dni od daty ważności wizy lub zezwolenia na czas oznaczony w Polsce. Podkreślił, iż w przypadku przyjęcia, że cudzoziemiec przyjechał do Polski w dniu 31 maja 2009 r. na co wskazano w odwołaniu - to musiałby opuścić jej terytorium do dnia 30 sierpnia 2009 r. Tymczasem z akt cudzoziemca wynika, iż nie opuszczał on Polski do dnia udzielenia mu przez Wojewodę [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony tj. do dnia 12 października 2009 r. W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności wskazują, iż cudzoziemiec nie spełnił ustawowej przesłanki wynikającej z art 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski przez okres 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. W tej sytuacji organ był obowiązany do wydania decyzji odmownej. W skardze na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców A.O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie i art. 65 ust. 1 tej ustawy poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w ustaleniu, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanki legalnego przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 5 lat. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, 8, 10 § 1, 11, 77 § 1, 80 i 86 k.p.a. Zdaniem skarżącego naruszając powyższe przepisy, organ odwoławczy poczynił błędne ustalenia stanu faktycznego. Organy błędnie ustalając, że skarżący nielegalnie przebywał na terytorium Polski w okresie od 24 lipca 2009 r. do 12 października 2009 r. nie wywiązały się z obowiązku dokładnego zbadania sprawy oraz oparcia rozstrzygnięcia na rzetelnym i wyczerpującym materiale dowodowym. Skarżący podniósł, że po powrocie z H. do Polski opuszczał jej terytorium przed upływem 3 miesięcy pobytu, gdyż odbywał podróże do H. w celu przeprowadzenia rozmów kwalifikacyjnych do pracy, które jednak nie przyniosły porozumienia między stronami. Fakty te wskazują że skarżący zachował wymóg określony w art. 21 ust. 1 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen, co oznacza, że jego pobyt na terytorium Polski był legalny. Skarżący podniósł, że wjechał na terytorium Polski dnia 31 maja 2009 r., o czym jego zdaniem świadczy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zaś wniosek o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, złożył między dniem 13 lipca, a 14 sierpnia 2009 r., co oznacza, że okres ten był krótszy niż trzy miesiące. Z tego też względu pobyt jego w całym okresie przebywania terytorium RP od dnia 3 listopada 2006 r. był legalny. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...]nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi - A.O. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Na wstępie zaznaczyć wypada, że zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE zostało wprowadzone do ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. 2011 r. 264.1573.) w celu transpozycji Dyrektywy Rady nr 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich, będących rezydentami długoterminowymi (Dz. U. UE. L. 2004. 16. 44 ze zm.), która zobowiązała państwa członkowskie do przyznania statusu rezydenta długoterminowego obywatelom państw trzecich, którzy zamieszkiwali legalnie i nieprzerwanie na ich terytorium przez okres pięciu lat w warunkach określonych w dyrektywie. Rezydentem długoterminowym UE może zostać obywatel państwa trzeciego, który nie jest obywatelem Unii w rozumieniu postanowień Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. 2004.90.864/2). Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się na czas nieoznaczony. Omawiana instytucja pod wieloma względami zrównuje cudzoziemca w prawach z obywatelem polskim, umożliwiając mu bezterminowy pobyt w Polsce i uzyskanie w przyszłości obywatelstwa polskiego. Skutki udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE nie ograniczają się wyłącznie do prawa pobytu w Polsce, lecz na zasadach określonych w przedmiotowej dyrektywie, cudzoziemiec może zamieszkiwać w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Stosownie do art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada: 1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymanie, 2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Postanowienia art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nakładają więc na organ obowiązek zbadania w pierwszej kolejności, czy pobyt cudzoziemca wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE jest legalny i nieprzerwany, co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. W zależności od poczynionych ustaleń w powyższym zakresie, organ w przypadku stwierdzenia spełnienia przesłanki wymaganego okresu nielegalnego i nieprzerwanego pobytu, przystąpi do oceny, czy wnioskodawca spełnia pozostałe przesłanki. W sprawie niniejszej cudzoziemiec A.O. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE wystąpił w dniu 27 sierpnia 2012r. Aby spełnić przesłankę określoną w art. 65 ust. 1 powinien bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 5 lat, a więc od 27 sierpnia 2007 r. Oznacza to, iż złożenie przedmiotowego wniosku przez cudzoziemca winno być bezpośrednio poprzedzone co najmniej 5-letnim, ciągłym (nieprzerwanym) okresem pobytu w Polsce, zalegalizowanym w formie przewidzianej przez ustawę o cudzoziemcach, z zastrzeżeniem przepisów art. 65 ust. 2. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...] udzielił cudzoziemcowi zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce z terminem ważności: - od dnia 22 stycznia 2007 r. do 22 stycznia 2008 r., - od dnia 15 stycznia 2008 r. do dnia 15 stycznia 2009 r., - od 12 października 2009 r. do 12 października 2010 r., - od dnia 21 października 2010 r. do 20 października 2012 r. Ponadto w okresie od dnia 12 października 2010 r. do dnia 11 stycznia 2011 r. cudzoziemiec posiadał wizę proceduralną, wydaną na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu ówcześnie obowiązującym. We wniosku cudzoziemiec wskazał m.in., że od dnia 6 listopada 2008r. do dnia 26 kwietnia 2009 r. przebywał w H. Sąd po dokonaniu analizy akt sprawy stwierdził, że organy rozstrzygające w rozpoznawaną sprawę dokonały prawidłowych ustaleń i zasadnie przyjęły, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od dnia 25 lipca 2009 r. do dnia 11 października 2009 r. nie był legalny. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego cudzoziemiec w okresie od dnia 16 stycznia 2009 r. do dnia 12 października 2009 r. nie posiadał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce. W tymże przedziale czasowym, ograniczonym datą początkową 16 styczeń 2009 r. i końcową 26 kwietnia 2009 r. przebywał w H. Wjeżdżając w dniu 26 kwietnia 2009 r. na podstawie [...] tytułu pobytowego i nie posiadając wówczas zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce lub odpowiedniej wizy, powinien był opuścić terytorium Polski przed upływem 3 miesięcy pobytu, a zatem najpóźniej przed dniem 25 lipca 2009 r. Zgodnie bowiem z art. 21 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.(Dz.U.UE.L.00.239.19, z późn. zm.), cudzoziemcy legitymujący się ważnym dokumentem pobytowym, wydanym przez jedną z Umawiających się Stron, mogą na podstawie powyższych dokumentów oraz ważnego dokumentu podróży swobodnie przemieszczać się przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy na terytoriach innych Umawiających się Stron, pod warunkiem, że spełniają oni warunki wjazdu określone w artykule 5 ustęp 1 litery a), c), i e) oraz nie znajdują się na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu danej Umawiającej się Strony. Skoro zatem wjazd skarżącego do Polski nastąpił w 2009 r.,(przy czym bez znaczenia pozostaje czy miał on miejsce 26 kwietnia, czy - jak ostatecznie podaje skarżący - 31 maja), nastąpił w ruchu bezwizowym, o którym stanowił wówczas art. 45 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustawach (Dz. U. 2008. 216. 1367 ), to skarżący nie mógł skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 61 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. wskutek jego zmiany w/w ustawą z dnia 24 października 2008 r., jeżeli wniosek został złożony w terminie określonym w ust. 1, wojewoda wydaje cudzoziemcowi wizę krajową na okres postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i anuluje ją po wydaniu decyzji ostatecznej w tej sprawie. Trafnie podniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę, że skarżący nie mógł nawet hipotetycznie skorzystać z prawa do wydania wizy na czas trwania postępowania. Skoro termin określony w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach dotyczy jedynie osób, które w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przebywały w Polsce na podstawie wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, to tylko te osoby mogą korzystać z uprawnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 tej ustawy. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że możliwość legalizacji pobytu przewidziana w art. 61 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowiła (i obecnie stanowi) wyjątek od ogólnych zasad legalizacji pobytu cudzoziemców w Polsce i nie może w drodze analogii być stosowana do innych kategorii adresatów niż określeni w tej normie. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze stwierdzić należy, iż prawidłowo organy ustaliły, że cudzoziemiec nie spełnił ustawowej przesłanki wynikającej z art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski przez okres 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Sąd nie podzielił również zarzutu co do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej rozpatrując przedmiotową sprawę, dokładnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wyjaśniły stan faktyczny sprawy, dokonały prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów, a dokonana ocena nie narusza określonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.