IV SA/Wa 1203/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić wniosek Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania T. J. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie wymeldowania. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. T. J., w ustawowym terminie, wniósł sprzeciw od tego postanowienia. Wyjaśnił, iż swoją sytuacją majątkową opisał dokładnie i rzetelnie, a od swojej obecnej żony nie może oczekiwać, by opłaciła jego sprawę sądową, ponieważ posiadają rozdzielność majątkową. Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2009 r. wnioskodawca wycofał swój wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i uiścił wymagany wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej Ppsa), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Stwierdzić należy, że chociaż oświadczenie zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. oznacza, że skarżący rezygnuje z prawa pomocy, to jednak ustawa Ppsa, która stanowi podstawę rozstrzygania m.in. w sprawie prawa pomocy, nie zawiera normy, która pozwalałaby umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy w przypadku cofnięcia wniosku. Oznacza to konieczność dokonania oceny złożonego wniosku w kontekście przesłanek określonych w art. 246 § 1 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie natomiast do treści art. 252 § 1 Ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym. Ze złożonego oświadczenia wynika, iż jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Utrzymuje się jednak z pieniędzy pożyczonych od rodziców oraz obecnej żony, oraz z dorywczych prac. Następnie wyjaśnił, iż jego miesięczne zarobki nie przekraczają 350 – 400 zł, a we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną i pasierbicą. W ocenie Sądu nie wykazał jednak, skąd czerpie środki niezbędne do bieżącego utrzymania, zważywszy, iż nie korzystał z pomocy społecznej. W ocenie Sądu trudno przyjąć, iż kwota uzyskiwana z prac dorywczych wystarcza nawet na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny, zwłaszcza, iż skarżący mieszka w dużym mieście, gdzie wydatki związane z bieżącym utrzymaniem są wysokie. Ponadto fakt uiszczenia wpisu sądowego pozwala przypuszczać, iż sytuacja materialna wnioskodawcy nie jest aż tak zła, by nie pozwalała mu na ponoszenie kosztów postępowania sądowego w tej sprawie. Na marginesie jedynie wskazać należy, iż uiszczenie wpisu powoduje, że sprawie będzie nadany dalszy bieg. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 Ppsa, należało orzec jak w sentencji.