IV SA/Wa 1203/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. W. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie nie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia lasu na użytek rolny postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy M. W. i A. W. w dniu 29 sierpnia 2011 r. – w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 8 września 2011 r. skarżący zostali wezwani do złożenia na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. W terminie określonym w zarządzeniu M. W. nadesłał żądany formularz ppf, natomiast wezwanie skierowane do A. W. pozostało bez odpowiedzi. Z uwagi na fakt, że zawarte we wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające dla oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z dnia 28 września 2011 r. M. W. został wezwany do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów. Pismo z dnia 30 września 2011 r. – sporządzone zgodnie z powyższym zarządzeniem – zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 października 2011 r. (k.39 akt sądowych). W dniu 24 października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo skarżącego w którym poinformował on że opłacił wymagany wpis i dlatego cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stwierdzono co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że pismo procesowe z dnia 18 października 2011r. (data wpływu do Sądu 24 października 2011 r.) stanowi cofnięcie wniosku o prawo pomocy, jednakże z uwagi na to, iż przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., nie normują umorzenia postępowania z wniosku o prawo pomocy, należało rozpoznać wniosek na zasadach określonych w ustawie procesowej. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 p.p.s.a. – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Literalna wykładnia powyższych regulacji wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Należy przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił referendarzowi lub sądowi rozpatrującemu wniosek. Jednocześnie w sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, sąd na podstawie art. 255 p.p.s.a., ma prawo wezwania takiej osoby do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wskazywane przez nią okoliczności. Powyższy przepis znajduje swoje rozwinięcie w wydanym – na podstawie art. 256 p.p.s.a. – rozporządzeniu Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r., w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnym oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). Strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy nie nadesłała w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów oraz nie złożyła wymaganych oświadczeń. Wykonanie wezwania miało na celu umożliwić wszechstronną ocenę stanu majątkowego skarżącego i jego rodziny oraz podjęcie adekwatnej do tej oceny decyzji procesowej. Skoro wnioskodawca nie wykazał okoliczności, które pozwoliłyby na przyznanie żądanej postaci prawa pomocy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odmówiono przyznania prawa pomocy.