IV SA/Wa 1204/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Asesor WSA Aneta Opyrchał, Asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - IVSA/Wa 1204/07 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Wójt Gminy L., na wniosek M. W., orzekł o wymeldowaniu J. W. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w M. Podstawą tej decyzji był art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą". W uzasadnieniu organ wskazał, że J. W. dobrowolnie wyprowadziła się z przedmiotowego lokalu już w 1992 r., skąd wyprowadziła się z małoletnim wówczas synem F. urodzonym w 1988 r. Nie posiada ona kluczy do lokalu, nie zostawiła w nim swoich rzeczy osobistych. Potwierdziła to kontrola meldunkowa, a także sama skarżąca składając pismo z dnia 19 stycznia 2007 r. ("... to przekreśliło moje plany powrotu na ul. [...]."). W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że w dalszym ciągu posiada klucze do lokalu, choć jej mąż wymienił w nim zamki, nie zabrała wszystkich rzeczy osobistych swoich i syna, wskazała, że wyraziła chęć powrotu do M., ale po wyprowadzeniu się konkubiny jej męża. Do wyprowadzki zmusił ją mąż, więc nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji jego zachowania, zwłaszcza, że mieszkanie to jest także jej własnością. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i powtórzył argumentację tam zawartą. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca opuściła mieszkanie w M. dobrowolnie, opuszczenie to ma charakter trwały, a ponadto strona nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek kroki prawne w celu odzyskania posiadania mieszkania, które - w jej ocenie - zastało naruszone. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] kwietnia 2007 r. skarżąca podała, że lokalu w M. nie opuściła dobrowolnie, a także, że jest jego współwłaścicielką. Nie podjęła natomiast kroków prawnych w celu odzyskania posiadania lokalu, gdyż nie zna istniejących w tej kwestii procedur prawnych. Organ nie uwzględnił też, w jej ocenie, że była przez męża zastraszana i poniżana, dlatego możliwości jej działania są znacznie ograniczone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powtórzył, że skarżąca opuściła lokal dobrowolnie. Nie podjęła też żadnych kroków w celu ochrony naruszonego posiadania, przy czym chodzi o takie naruszenie, w wyniku którego zmuszona była opuścić lokal, a nie takie, które uniemożliwia jej powrót do niego. Okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że mieszkanie w M. opuściła dobrowolnie, a swoje centrum życiowe ma obecnie skoncentrowane w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania takiej decyzji. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy przyczynę, dla której Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy w dniu 13 września 2007 r. Otóż jako uzasadnienie tego wniosku podano zamiar złożenia aktualnego odpisu z księgi wieczystej lokalu nr [...] przy ul. [...] w M. Zamiar ten w żadnym jednak wypadku nie stanowi wystarczającego uzasadnienia wniosku o odroczenie rozprawy, gdyż uprawnienia do lokalu nie mają znaczenia w sprawie o wymeldowanie z niego, a poza tym w niniejszej sprawie kwestią niesporną jest, iż przedmiotowy lokal stanowi współwłasność małżonków W. Także późne ustanowienie pełnomocnika nie stanowi podstawy do odroczenia rozprawy. Podstawy te określone są w art. 109 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z nich. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W razie zaniechania tego obowiązku organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że skarżąca opuściła lokal w M. dobrowolnie już w 1992 r. Potwierdziła to kontrola meldunkowa przeprowadzona w dniu 14 grudnia 2006 r., z której jednoznacznie wynika, iż wyprowadziła się z tego lokalu dobrowolnie, nie zostawiła tam swoich rzeczy osobistych, nie ma też kluczy do lokalu. Zasadniczym dowodem wskazującym na trwałe i dobrowolne wyprowadzenie się skarżącej jest jednak jej własne pismo z dnia 19 stycznia 2007 r., w którym podała, że wyprowadziła się z lokalu w M., a to z tego względu, że "...M. W. nie wywiązywał się z obowiązków ojca...", "...nie spełniał obowiązków małżeńskich...". Skarżąca podała dalej, że początkowo jej zamiarem była jedynie "chwilowa rozłąka", ale dalsze zachowanie jej męża, m.in. jego zamieszkanie z konkubiną, przekreśliło jej plany powrotu. Wszystko to jednoznacznie wskazuje, iż J. W. w 1992 r. dobrowolnie i trwale opuściła mieszkanie przy ul. [...] w M. Tym samym spełniona została przesłanka wymeldowania jej na wniosek M. W., określona w art. 15 ust. 2 ustawy. Podnoszona przez skarżącą kwestia współwłasności lokalu, ewentualnego nagannego zachowania jej męża po opuszczeniu przez nią lokalu, rozliczeń majątkowych miedzy małżonkami W., toczącego się procesu rozwodowego, czy uzależnianie ewentualnego powrotu od wyprowadzenia się konkubiny jego męża - nie mają w sprawie znaczenia. Istotne jest bowiem, że od 15 lat skarżąca nie zamieszkuje w M., lokal przy ul. [...] opuściła dobrowolnie, a dalsze jej zameldowanie w tamtejszym lokalu oznaczałoby kontynuację stanu fikcji meldunkowej. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem obowiązującym w dacie wydania.