IV SA/Wa 1204/20

Dnia 10 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 roku sprawy ze skargi [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2020 r., znak [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 14 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm., dalej: p.w.) po rozpatrzeniu odwołania [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] (dalej: strona, skarżący) od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polski (organ I instancji) z [...] lutego 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowych z drogi wojewódzkiej nr [...] za pomocą dawnego koryta rzeki [...], za pomocą rowu nazwanego "[...]", za pomocą rowu nazwanego "[...]" na terenie gminy [...] oraz [...] udzielonego decyzją Nr [...] Starosty [...] z [...] lutego 2010 r., znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. W piśmie z 25 października 2019 r. [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] wystąpił z wnioskiem do organu I instancji o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowych z drogi wojewódzkiej nr [...] za pomocą dawnego koryta rzeki [...], za pomocą rowu nazwanego "[...]" za pomocą rowu nazwanego "[...]" na terenie gminy [...] oraz [...] udzielonego decyzją Nr [...] Starosty [...] z [...] lutego 2010 r., znak [...]. Wnioskodawca oświadczył, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym załączonym do wniosku zachowały aktualność. W następstwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji w decyzji z [...] lutego 2020 r., odmówił ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowych z drogi wojewódzkiej nr [...] za pomocą dawnego koryta rzeki [...], za pomocą rowu nazwanego "[...]", za pomocą rowu nazwanego "[...]" na terenie gminy [...] oraz [...] udzielonego decyzją Nr [...] Starosty [...] z [...] lutego 2010 r. Powodem odmowy, zgodnie z uzasadnieniem decyzji były ustalenia, że mimo oświadczenia dołączonego do wniosku, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym zachowały aktualność, operat wodnoprawny z maja 2009 r. jest niekompletny w świetle przepisów obecnie obowiązujących. Od ww. decyzji odwołanie do organu II instancji za pośrednictwem organu I instancji wniósł Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona odwołująca się zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów art. 7, art. 9, art. 10, art. 29 oraz 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym nowych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przesyłając odwołanie wraz z dokumentacją sprawy do organu II instancji, Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wskazał, że nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 132 ustawy k.p.a. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskodawca złożył wniosek w ustawowym terminie, tj. 90 dni przed upływem okresu, na który było wydane. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że w wyniku wejścia do obiegu prawnego ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne zmienił się zakres danych jakie powinien zawierać operat wodnoprawny, a przedłożony wraz z wnioskiem operat wodnoprawny z maja 2009 r., mimo oświadczenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym zachowały aktualność nie zawiera niezbędnych danych wynikających z art. 396 ust. 1, art. 409 ust. 1, 2 i 6 nowej ustawy Prawo wodne. Organ II instancji stwierdził, że nawet jeśli zawarte w nim treści dotyczące prowadzonych przez zakład działań są nadal prawdziwe, to przedstawiony operat wodnoprawny nie zawiera obecnie wymaganych informacji w zakresie określenia m.in.: ustaleń planów wymienionych w art. 396 ust. 1 pkt 1-8 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok oraz powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy wylot. Część opisowa operatu wodnoprawnego nie jest sporządzona na elektronicznych nośnikach danych jako dokument tekstowy, a część graficzna operatu nie jest w postaci plików typu rastrowego (PDF). Ponadto według organu II instancji, obecnie obowiązująca ustawa Prawo wodne wprowadziła do ustawy nowe pojęcie "usługa wodna", które to pojęcie jest w istocie nową instytucją prawną, nie znaną poprzedniemu uregulowaniu. Przepisy art. 389 ustawy Prawo wodne pkt 1 i 2 oddzielnie wymieniają usługi wodne i szczególne korzystanie z wód, jako przypadki regulowane przez pozwolenie wodnoprawne. Natomiast operat wodnoprawny na podstawie, którego udzielono [...] Zarządowi Dróg Wojewódzkich w [...] pozwolenia wodnoprawnego decyzją Nr [...] Starosty [...] z [...] lutego 2010r., nie zawiera pojęcia "usług wodnych". Zdaniem organu II instancji, norma zawarta w art. 414 ust. 3 p.w. umożliwia posługiwanie się operatem wodnoprawnym bez jego aktualizowania, o ile zawarte w nim informacje nie uległy zmianie. W skardze [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] (skarżący) zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] kwietnia 2020r. Wyżej opisanej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez rozpoznanie sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., i art. 29 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, w tym nowych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe wskazuje na naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. zasady prawdy obiektywnej i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego w sprawie. II. Naruszenie prawa materialnego: a) polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 414 ust. 2 w związku z art. 414 ust. 4 p.w. i uznanie że wprowadzenie nowych przepisów, które inaczej niż poprzednie definiowały pojęcie usług wodnych pozwala na oddalenie wniosku w sprawie przedłużenia ważności operatu wodnoprawnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że organ winien zbadać całość okoliczności sprawy i dopiero na tej podstawie zastosować nowe przepisy w tym w zakresie. Mając na uwadze wskazane wyżej naruszenie przepisów, wniesiono o: uchylenie w zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja narusza porządek prawny, gdyż organ administracji orzekł w sposób dowolny i arbitralny rozpatrując wniosek skarżącego przy ustalaniu obowiązku wskazanego w decyzji. Organ dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, nieprawidłowo dokonał ustaleń stanu faktycznego. Nie zostało w przekonujący sposób ustalone i wyjaśnione dlaczego organ uznał przedstawiony operat za niespełniający warunków wskazanych w ustawie. Organ podjął decyzję w przedmiotowej sprawie niezgodnie z zasadą przekonywania i prawdy materialnej. Zdaniem skarżącego, organ lakonicznie i arbitralnie wskazał, że w art. 409 p.w. została rozszerzona niezbędna zawartość informacji. Pominął jednakże, że art. 414 ust. 2 w związku z art. 414 ust. 6 p.w. wymaga przeprowadzenia stosownego postępowania. Należy wskazać, że przepis prawa wskazuje, na konieczność zbadania aktualności a nie rozszerzenia danych - jak wskazuje organ. Tylko bowiem w razie stwierdzenia, że dane są nieaktualne lub zachodzą okoliczności wskazane w art. 399 ust. 1 Prawa wodnego, organ może wydać decyzję odmowną. Z samego prawa wynika bowiem domniemanie prawidłowości pozwolenia wodnoprawnego i konieczność jego przedłużenia o ile zostanie złożony wniosek w stosownym terminie. W ocenie skarżącego, interpretacja przepisu art. 414 ust. 2 p.w. zastosowana przez organ prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa, bowiem konstruuje wymagania wynikające z regulacji, które z samej istoty nie mogą być zachowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawą podstawę zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm., dalej: p.w.). Na wstępie należy zaznaczyć, że skarżący w niniejszej sprawie wystąpił z wnioskiem w sprawie ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowych z drogi wojewódzkiej nr [...] za pomocą dawnego koryta rzeki [...], za pomocą rowu nazwanego "[...]", za pomocą rowu nazwanego "[...]" na terenie gminy [...] oraz [...] udzielonego w decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2010 r. Stwierdzić należy, że stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący uzyskał pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Starostę [...] w decyzji z [...] lutego 2010 r. Zgodnie z art. 412 ust. 2 p.w., pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Wniosek skarżącego został złożony w ustawowym terminie, przed upływem okresu obowiązywania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy na podstawie art. 414 ust. 2 i następne p.w. można było przedłużyć pozwolenie wodnoprawne, wydane na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. (jak twierdzi strona skarżąca), czy też - jak rozstrzygnął organ Wód Polskich w tej sprawie - powołane przepisy co do zasady mają zastosowanie wyłącznie do pozwoleń wodnoprawnych wydanych już na podstawie ustawy z 2017 r., a jedynie w wyjątkowych wypadkach, gdy zawartość operatu wodnoprawnego spełnia wymagania obecnie obowiązujących przepisów, staje się to możliwe odnośnie pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie ustawy Prawo wodne z 2001 r. Argumentem wskazanym przez organy obu instancji rozstrzygające niniejszą sprawę przemawiającym za odmową ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego była nieaktualność informacji zawartych w operacie wodnoprawnym. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z art. 414 ust. 3 p.w., do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność. W niniejszej sprawie wnioskujący [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] wypełnił ten warunek, przedkładając operat dołączony do wydanego wcześniej pozwolenia i oświadczając, że informacje w nim zawarte zachowały aktualność. Organy Wód Polskich obu instancji ustaliły, że są podstawy do odmowy przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 414 ust. 6 p.w. Organy Wód Polskich bowiem uznały, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym nie są aktualne, a nieaktualność dokumentacji uniemożliwia przedłużenie pozwolenia wodnoprawnego, które byłoby możliwe tylko w razie braku zmian warunków pozwolenia. Odnosząc się do tej argumentacji podkreślenia wymaga, że wymagania stawiane wnioskodawcy przez organ nie mają podstaw w obowiązujących przepisach. Z art. 545 ust. 7 p.w. wynika, że pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy p.w. z 2001 r. zachowały moc po wejściu w życie aktualnie obowiązującej ustawy p.w. Ustawodawca nie nałożył na stronę, która legitymowała się pozwoleniem wodnoprawnym wydanym w poprzednim stanie prawnym żadnych dodatkowych obowiązków mających na celu dostosowanie tamtych decyzji do aktualnego reżimu prawnego. Wolą ustawodawcy w świetle przedstawionych uregulowań prawnych, w tym art. 545 ust. 7 p.w. było zastosowanie trybu przedłużenia obowiązywania pozwoleń wodnoprawnych na kolejne okresy także w stosunku do pozwoleń wydanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne. Nie budzi także wątpliwości Sądu, że treść oświadczenia o aktualności danych zawartych w operacie wodnoprawnym, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne dotyczy wyłącznie okoliczności związanych ze sposobem korzystania z wód przez adresata pozwolenia. Podkreślenia wymaga, że czym innym jest zmiana warunków świadczenia usługi wodnoprawnej takich jak zmiana ilości albo jakości odprowadzanych wód, zmiana sposobu korzystania z instalacji do odprowadzania wód, itp., a czym innym zmiana przepisów prawa określających warunki, jakie aktualnie powinien spełniać operat wodnoprawny. Z żadnego z przepisów mających zastosowanie w sprawie o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 414 ust. 2 p.w. nie wynika, że to strona składając wniosek musi wykazać okoliczności, których "stary operat" nie obejmował, a które są wymagane w odniesieniu do tego opracowania według przepisów aktualnie obowiązującej ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Z treści art. 14 ust. 2 p.w. wynika, że również w takiej sprawie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 414 ust. 6 p.w., w razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 3, nie są aktualne lub zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w drodze decyzji, odmawia przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (na który pozwolenie było wydane). Zestawienie przepisów art. 414 ust. 3-7 p.w. według Sądu, nie pozostawia wątpliwości jakie obowiązki ustawodawca nałożył na wnioskodawcę i że to organ jest zobligowany do przeprowadzenia pełnego postępowania, które da odpowiedź na to czy pozwolenie może zostać przedłużone. Na wnioskodawcy ciąży zaś obowiązek złożenia w odpowiednim terminie wniosku bez braków formalnych i kompletnego w aspekcie wymogów opisanych w art. 414 ust. 2 p.w. Wskazana wyżej "kompletność" musi być odnoszona wyłącznie do powyższego. Z woli ustawodawcy w aktualnym stanie prawnym organ Wód Polskich ma obowiązek zbadać czy dane, o których wyżej była mowa zawarte w operacie, na podstawie którego było wydane pozwolenia wodnoprawne są aktualne i czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1 p.w. Te obowiązki organu wynikają z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Art. 414 ust. 6 p.w. dotyczy nieaktualności informacji zawartych w przedłożonym operacie a nie jego formy czy - wymaganej przez aktualnie obowiązujące przepisy (art. 409 p.w.) - zawartości. Uzupełnienie przez organ danych czy informacji, które aktualnie są wymagane, dokonanie niezbędnych w tym zakresie ustaleń powinno zaś nastąpić w toku postępowania administracyjnego. W powyższym zakresie zdaniem Sądu, nie można mówić o "niekompletności wniosku", na którą wskazuje art. 414 ust. 4 w zw. z ust. 3 p.w. Zbadanie okoliczności przewidzianych w art. 414 ust. 6 p.w., a więc czy informacje zawarte w operacie, o którym mowa w ust. 3 (a więc tym, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne) oraz tych wymienionych w art. 399 ust. 1 p.w. (a więc i tych o których mowa w art. 396 ust. 1 -7 oraz 396 ust. 1 pkt 8 p.w.) w tej sytuacji jest obowiązkiem organu. Cytowane przez organ przepisy p.w. nie przerzucają na stronę ubiegającą się o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego obowiązku wykazania tych okoliczności. Gdyby wolą ustawodawcy było dostosowanie wcześniej wydanych pozwoleń wodnoprawnych (tych, których okres ważności jeszcze nie upłynął, ale też i tych, które podlegają przedłużeniu) do wymogów wynikających z nowych przepisów, to wyraźnie postanowiłby powyższe w stosownym przepisie nowej ustawy, a tak nie uczyniono. Brak takiego przepisu powoduje, że stanowisko organów w kontrolowanej sprawie nie może zostać zaakceptowane bo nie ma oparcia w obowiązującym porządku prawnym. Nie ulega wątpliwości, że pozwolenie wodnoprawne, o którego przedłużenie okresu obowiązywania ubiega się skarżący, to pozwolenie, o którym mowa w art. 414 ust. 2 p.w. W aktualnym stanie prawnym wprowadzanie ścieków opadowych mieści się w pojęciu usług wodnych (art. 35 ust. 3 p.w.), a na usługę wodną z mocy art. 389 pkt 1 również wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. W czasie obowiązywania poprzedniej ustawy Prawo wodne z 2001 r. wprowadzanie ścieków stanowiło szczególne korzystanie z wód, które także wymagało pozwolenia. Według Sądu, wyspecjalizowany organ z zakresu prawa wodnego, jest w stanie ustalić jaka jest np. ustaleń planów wymienionych w art. 396 ust. 1 pkt 1-8 p.w., itp. W przedłożonym w niniejszej sprawie operacie wodnoprawnym znajdują się informacje dotyczące obliczeń hydraulicznych przepustów: 1. Przepust rurowy w km [...]; 2. Przepust rurowy w km [..]; 3. Przepust rurowy w km [...]. W operacie wodnoprawnym są informacje obejmujące przepusty projektowane nowe. Tabela 1 zatytułowana "Zestawienie przepustów" zawiera informacje o przepływie m³/s siedmiu przepustów opisanych z odniesieniem się do pikietażu drogi [...]. W piśmie z [...] stycznia 2020 r., znak [...][...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] skierowanym do Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wnioskodawca w uzupełnieniu do złożonego wniosku w sprawie ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowych z drogi wojewódzkiej nr [...] za pomocą dawnego koryta rzeki [...], za pomocą rowu nazwanego "[...]", za pomocą rowu nazwanego "[...]" na terenie gminy [...] i [...], poinformował, że w złożonym operacie wodnoprawnym, opracowanym w 2009 r., na którego podstawie wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1 p.w., które uzasadniałyby odmowę ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Wnioskodawca wyjaśnił również, że mimo, że dotychczas obowiązująca decyzja dotyczy ścieków deszczowych, które zgodnie z ustawą z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne są kwalifikowane jako wody opadowe i roztopowe, dane zawarte w decyzji czynią zadość art. 403 p.w., a załączony operat wodnoprawny spełnia wymogi art. 409 p.w. W świetle powyższego Sąd podziela zasadność zarzutów skargi o naruszeniu przez organy przepisów postępowania takich jak art. 7, 77 § 1 i 9 k.p.a., co w przedstawionych okolicznościach mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy rozstrzygnęły bowiem sprawę bez zgromadzenia potrzebnych dowodów i zbadania merytorycznych przesłanek z art. 414 ust. 6 i 7 p.w. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 10 i 29 k.p.a. W aktach sprawy znajduje się obwieszczenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] kwietnia 2020 r., w którym zawiadomiono o wydaniu decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Sąd zwraca uwagę, że w ww. obwieszczeniu błędnie wskazano podstawę prawną zawiadomienia oraz nie oznaczono prawidłowo daty decyzji, której dotyczyło zawiadomienie. Ww. uchybienia nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Błędna wykładnia przepisów prawa materialnego spowodowała, że z naruszeniem przepisów proceduralnych nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności nawet warunkujące wydanie decyzji odmownej. Zarzut dotyczący naruszenie art. 10 k.p.a. Sąd ocenił z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy i stwierdził, że nie doszło do uniemożliwienia stronie podjęcia takiej czynności procesowej. Nie doszło do naruszenia art. 29 k.p.a. Decyzje wydane przez organy Wód Polskich w niniejszej sprawie skierowane zostały do podmiotu spełniającego wymogi wynikające z art. 29 k.p.a. Powyższe obligowało Sąd do uchylenia decyzji organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.