IV SA/Wa 1205/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Instytutu [...] Oddział w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 r. poz. 1257) - zwanej dalej "k.p.a.", umarzająca postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej zgłoszenia nr [...], dokonanego przez firmę [...] z siedzibą na Słowacji, dotyczącego planowanego przemieszczenia ze Słowacji do Polski 1500 ton odpadów w postaci pyłów z gazów odlotowych oznaczonych kodem 10 06 03* zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów (OJ L. 203, 28.07.2001, P.18) i sklasyfikowanych pod kodem A1100 w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej zwany "GIOŚ") decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. L 190 z 2006 r., s. 1) – dalej zwanego "rozporządzeniem nr 1013/2006" i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1048) – dalej zwanej "ustawą o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów", wniósł sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów ze Słowacji do Polski, zgłoszonego pod numerem [...] przez firmę [...] z siedzibą na Słowacji, dotyczącego 1500 ton odpadów w postaci pyłów z gazów odlotowych, oznaczonych kodem 10 06 03* zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów (OJ L. 203, 28.07.2001, p.18) oraz sklasyfikowanych kodem A1100 zgodnie z załącznikiem IV do ww. rozporządzenia nr 1013/2006. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją GIOŚ z [...] grudnia 2017 r. złożył Instytut [...] Oddział w L., który został wskazany przez firmę [...] z siedzibą na Słowacji, jako odbiorca odpadów planowanych do przemieszczenia w ramach zgłoszenia nr [...] . Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. GIOŚ umorzył postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej ww. zgłoszenia. W uzasadnieniu GIOŚ przywołał treść art. 28 k.p.a. wskazując, że stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ wyjaśnił, że postępowanie zakończone decyzją z [...] grudnia 2017 r. dotyczyło zgłoszenia planowanego przemieszczenia odpadów. Obowiązek zgłoszenia planowanego transgranicznego przemieszczania odpadów, w świetle art. 2 pkt 15 i art. 4 rozporządzenia nr 1013/2006, ciąży na osobie, która zamierza dokonać przemieszczenia, podlegającej jurysdykcji państwa wysyłki, tzw. zgłaszającym, którym w niniejszej sprawie jest firmie [...] z siedzibą na Słowacji. Firma ta, jako podmiot podlegający jurysdykcji słowackiej, wypełniła ten obowiązek, zgłaszając GIOŚ, za pośrednictwem właściwego organu miejsca wysyłki, planowane przemieszczenie odpadów ze Słowacji do Polski. Zdaniem organu z powyższego wynika, że w postępowaniu dotyczącym zgłoszenia [...], w charakterze strony działała ww. firma, a nie Instytut [...] Oddział w L.. W konsekwencji GIOŚ stanął na stanowisku, że prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługiwało firmie [...] jako stronie postępowania, o czym została pouczona w zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2017 r. Wobec powyższego GIOŚ stwierdził, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., co obligowało do umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Instytut [...] Oddział w L. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: • art. 28 k.p.a., • art. 6 w związku z art. 9 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz w związku z art. 12 rozporządzenia nr 1013/2006 poprzez uznanie, że postępowanie w sprawie wyrażenia sprzeciwu wobec planowanej wysyłki odpadów z zagranicy do wskazanego odbiorcy krajowego nie dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącego stroną postępowania w sprawie zgłoszenia planowanego przemieszenia odpadów do innego kraju UE, oprócz zgłaszającego, jest również tzw. odbiorca odpadów, bowiem zakres ich praw i obowiązków jest w tym przypadku identyczny, co potwierdzają przepisy rozporządzenia 1013/2006 (art. 2 pkt 15, art. 8 ust. 2 i art. 16) oraz ustawy o międzynarodowym przemieszaniu odpadów (art. 6 ust. 1-4). Skarżący wskazał, że w przypadku wydania decyzji sprzeciwiającej się planowanemu przemieszczeniu odpadów prawo odbiorcy odpadów do weryfikacji dokonanych ustaleń może nastąpić tylko poprzez uznanie jego prawa do odwołania (ponownego rozpoznania), co jednocześnie oznacza konieczności uznania go za stronę postępowania. Ponadto w przypadku rezygnacji podmiotu zgłaszającego przemieszczenie odpadów z prawa do odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) odbiorca zostaje pozbawiony skutecznej możliwości dowodzenia nieprawidłowości ustaleń dokonanych przez organ administracji. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu dokonanym pismem z dnia 12 czerwca 2018 r., stwierdził, że zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1013/2006 w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji w sprawie planowanego przemieszczenia odpadów stroną postępowania jest wyłącznie zgłaszający. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przy czym w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 zm.; dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowiło ustalenie czy odbiorca odpadów planowanych do międzynarodowego przemieszenia jest stroną postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec planowanego międzynarodowego przemieszczania odpadów. Zdaniem skarżącego zakres jego praw i obowiązków jako odbiorcy odpadów jest taki sam jak zgłaszającego przemieszenie odpadów, co uzasadniania przyznanie mu prawa do wniesienia odwołania (ponownego rozpoznania sprawy) od decyzji wyrażającej sprzeciw wobec planowanego przemieszenia odpadów z uwagi na brak innego sposobu do weryfikacji zapadłej decyzji. W ocenie organu administracji obowiązujące przepisy nie przewidują w postępowaniu dotyczącym zgłoszenia planowanego przemieszczenia odpadów możliwości uznania za stronę postępowania odbiorcy tych odpadów. W zaistniałym sporze rację należało przyznać organowi administracji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew stanowisku skarżącego w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji w sprawie planowanego przemieszczania odpadów zakres praw i obowiązków zgłaszającego i odbiorcy nie jest tożsamy, co znajduje potwierdzenie w przepisach rozporządzenia nr 1013/2006. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ww. rozporządzenia definicja "odbiorcy" obejmuje każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. Natomiast w punkcie 15 ww. przepisu zdefiniowano pojęcie "zgłaszającego", który oznacza: a) w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego - każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczanie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia. Zgłaszającym jest jedna z osób lub jeden z podmiotów wyszczególnionych poniżej, w kolejności przyjętej w tym wykazie: i) wytwórca pierwotny; lub ii) posiadający zezwolenie nowy wytwórca, który wykonuje działania poprzedzające przemieszczanie; lub iii) posiadający zezwolenie podmiot zbierający, który w wyniku połączenia niewielkich ilości jednego rodzaju odpadów zebranych z różnych źródeł utworzył wysyłkę, która ma się rozpocząć z jednego miejsca wskazanego w zgłoszeniu; lub iv) zarejestrowany sprzedawca, który został upoważniony na piśmie przez wytwórcę pierwotnego, nowego wytwórcę lub posiadający zezwolenie podmiot zbierający, określonych w pkt i), ii) oraz iii), do działania w ich imieniu w charakterze zgłaszającego; v) zarejestrowany pośrednik, który został upoważniony na piśmie przez wytwórcę pierwotnego, nowego wytwórcę lub posiadający zezwolenie podmiot zbierający, określonych w pkt i), ii) oraz iii), do działania w ich imieniu w charakterze zgłaszającego; vi) posiadacz, jeżeli wszystkie osoby określone w pkt i), ii), iii), iv) oraz w odpowiednich przypadkach w pkt v) są nieznane lub niewypłacalne. W przypadku gdy zgłaszający określony w pkt iv) lub v) nie dopełnia obowiązków w zakresie odbioru, określonych w art. 22-25, wytwórca pierwotny, nowy wytwórca lub upoważniony podmiot zbierający określeni odpowiednio w pkt i), ii) lub iii), którzy upoważnili sprzedawcę lub pośrednika do działania w ich imieniu, są uznawani za zgłaszającego do celów wymienionych przepisów dotyczących obowiązku odbioru. W przypadku nielegalnego przemieszczenia zgłoszonego przez sprzedawcę lub pośrednika określonych w pkt iv) lub v), osobę określoną w pkt i), ii) lub iii), która upoważniła tego sprzedawcę lub pośrednika do działania w jej imieniu, uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za zgłaszającego; b) w przypadku przywozu do Wspólnoty lub tranzytu przez terytorium Wspólnoty odpadów niepochodzących z Państwa Członkowskiego każdą spośród następujących osób fizycznych lub prawnych podlegających jurysdykcji państwa wysyłki odpadów, która zamierza zrealizować przemieszczanie odpadów albo doprowadziła do przemieszczenia odpadów: i) osobę określoną w przepisach państwa wysyłki albo też gdy nie określają one takiej osoby; ii) osobę będącą posiadaczem odpadów w momencie wywozu. Z porównania powyższych definicji wynika, że w przypadku przemieszczenia odpadów pochodzących z Państwa Członkowskiego WE zgłaszającym może być wyłącznie podmiot podlegający jurysdykcji państwa wywozu. Wymogu tego nie spełnia odbiorca odpadów, bowiem definicja tego pojęcia zawarta w art. 2 pkt 14 ww. rozporządzenia wskazuje, że podlega on jurysdykcji państwa przeznaczenia. Tym samym odbiorca odpadów nie może być utożsamiany ze zgłaszającym – jak chce tego skarżący – ani występować w jego charakterze. Ponadto Sąd podzielił stanowisko organu, że w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji w sprawie planowanego transgranicznego przemieszczania odpadów, czyli w tzw. procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w przepisach Tytułu II Przemieszczanie odpadów na terytorium Wspólnoty z tranzytem lub bez tranzytu przez państwa trzecie rozporządzenia nr 1013/2006 nie przewidziano żadnej czynności, do której odbiorca byłby zobowiązany lub uprawniony. Wszystkie dokumenty związane ze zgłoszeniem, których żądać mogą właściwe organy, zobowiązany jest dostarczyć zgłaszający (art. 7 ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 ww. rozporządzenia). Natomiast w przypadku wydania decyzji w odniesieniu do zgłoszonego przemieszenia organ przekazuje zgłaszającemu swoją decyzję wraz z uzasadnieniem na piśmie a kopie decyzji pozostałym zainteresowanym właściwym organom (art. 9 ust. 2 i 9). Odbiorcy odpadów przekazywana jest jedynie kopia o wycofaniu zgody w odniesieniu do zgłoszonego przemieszenia (art. 9 ust. 9). W przypadku zgłoszenia sprzeciwu dotyczącego planowanego przemieszczenia odpadów przeznaczonych do odzysku przez właściwe organy miejsca przeznaczenia i wysyłki na podstawie kryteriów zawartych w art. 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, odbiorcy przekazywana jest jedynie kopia informacji, którą otrzymał zgłaszający od właściwego organu, że przyczyny zgłoszenia sprzeciwu zostały usunięte w terminie 30 dni (ust. 3 ww. przepisu). Z treści powyższych przepisów wynika, że odbiorca nie może kwestionować sprzeciwu wyrażonego przez organ wobec przemieszczenia odpadów przeznaczonych do odzysku, bowiem właściwe organy przekazują jedynie zgłaszającemu swoje decyzje wraz z uzasadnieniem na piśmie w terminie 30 dni (art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1013/2006), a pozostałym zainteresowanym właściwym organa lub ewentualnie odbiory jedynie kopie decyzji lub informacji. Stosownie do powyższego, w postępowaniu dotyczącym zgłoszenia [...] organ nie wzywał odbiorcy do uzupełniania zgłoszenia ani przedstawienia jakichkolwiek dokumentów. Skarżący (obiorca odpadów) otrzymał do wiadomości kopię decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. o wyrażeniu sprzeciwu wobec planowanego przemieszenia, tak jak właściwy organ słowacki i organy wymienione w art. 9 ust. 5 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, natomiast oryginał decyzji doręczono zgłaszającemu. Odnosząc się do zarzutów skargi w postaci naruszenia art. 6 w związku z art. 9 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz w związku z art. 12 rozporządzenia nr 1013/2006 Sąd wskazuje, iż rozporządzenie nr 1013/2006 ustanawia kompleksowy system kontroli przemieszczania odpadów. Powyższe rozporządzenie ma charakter wiążący i obowiązuje bezpośrednio Państwa Członkowskie WE (obecnie UE). Z tego względu ustawa z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jest w istocie aktem prawnym o charakterze wykonawczym w stosunku do bezpośrednio stosowanych przepisów ww. rozporządzenia. Oznacza to, że jej postanowienia trzeba zawsze interpretować z uwzględnieniem treści normatywnej tych przepisów - również w zakresie celu regulacji. Ponadto nie powinno być w tym wypadku wątpliwości, iż w razie stwierdzenia niezgodności pierwszeństwo należy przypisać postanowieniom rozporządzenia nr 1013/2006. Z uwagi na powyższe ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów określa jedynie postępowanie i organy właściwe do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia nr 1013/2006 oraz kary pieniężne za naruszanie obowiązków w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów. Z ustawy tej nie może wynikać żaden interes prawny lub obowiązek podmiotu w postępowaniu dotyczącym uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, bowiem to rozporządzenie nr 1013/2006 zawiera materialne regulacje, na podstawie których można stwierdzić istnienie interesu prawnego na podstawie którego podmiot uzyskuje przymiot strony postępowania podstawie art. 28 k.p.a. Jak wyżej wskazano rozporządzenie nr 1013/2006 nie przyznaje żadnych praw i obowiązków odbiorcy odpadów w trakcie postępowania dotyczącego wydawania decyzji o wyrażeniu zgody lub sprzeciwu na transgraniczne przemieszczanie odpadów. Powyższe znajduje potwierdzenie w art. 1 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zgodnie z którym ustawa ta określa postępowanie organy właściwe do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia nr 1013/2006 oraz kary pieniężne za naruszanie obowiązków w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów. Zgodzić się należy ze skarżącym, iż z treści art. 6 ust. 4 ustawy o międzynarodowym przemieszaniu odpadów wynika, iż przed wydaniem zezwolenia na przywóz albo na wywóz odpadów GIOŚ żąda dostarczenia przez odbiorcę odpadów określonych dokumentów, jednakże rozporządzenie nr 1013/2006 jest aktem prawnym nadrzędnym wobec przepisów krajowych. W związku z powyższym, organ w celu zachowania zgodności działań z przepisami rozporządzenia nr 1013/2006 (tj. z art. 7 ust. 2 oraz art. 8 ust. 1), nie powinien wzywać bezpośrednio odbiorcy odpadów do dostarczenia jakichkolwiek dokumentów. Wszelkie wezwania do uzupełnienia niekompletnych wniosków w każdym przypadku powinny być kierowane do zgłaszającego, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Nadto zauważenia wymaga, iż w załączniku II część 3 pkt 14 rozporządzenie nr 1013/2006, upoważniono właściwe organy do żądania "wszelkich informacji, które mogą być istotne dla oceny zgłoszenia zgodnie z rozporządzeniem [nr 1013/2006] oraz z przepisami krajowymi". Tym samym, katalog informacji dołączanych do zgłoszenia określony w rozporządzeniu nr 1013/2006 jest otwarty i na jego podstawie GIOŚ może wezwać zgłaszającego do uzupełnienia dokumentacji o wszelkie dokumenty, które uważa za niezbędne, w tym dokumenty wymienione w art. 6 ust. 4 ustawy o międzynarodowym przemieszaniu odpadów. Wskazać także należy, iż przyznanie GIOŚ uprawnienia proceduralnego na podstawie art. 6 ust. 4 w. ustawy w zakresie możliwości żądania, przed wydaniem zezwolenia na przywóz albo na wywóz odpadów, dostarczenia przez odbiorcę odpadów kopii posiadanych dokumentów wskazanych w tym przepisie, nie czyni z odbiorcy odpadów strony postępowania administracyjnego. Przepis ten należy uznać za egzemplifikację art. 50 § 1 k.p.a., z którego wynika, że organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Okoliczność, iż odbiorca odpadów, jak każdy inny podmiot, może być wezwany do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych, nie powoduje, iż odbiorca odpadów jako podmiot wezwany staje się przez ten fakt stroną postępowania administracyjnego dotyczącego transgranicznego przemieszczania odpadów. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 9 ustawy o międzynarodowym przemieszaniu odpadów zauważyć należy, iż w ust. 5 tego przepisu wyraźnie wskazano, że o decyzji wnoszącej sprzeciw wobec planowanego międzynarodowego przemieszczania odpadów lub cofającej sprzeciw, GIOŚ niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji oraz odpowiednio Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, właściwego ze względu na miejsce przeznaczenia wysyłki lub tranzytu odpadów. Powyższy przepis zgodny jest z zatem obowiązkiem określonym ww. rozporządzeniem czyli przekazywaniem stosownych dokumentów "właściwym organom" wyznaczonym zgodnie z postanowieniami art. 53 ww. rozporządzenia, natomiast nie ma w nim mowy o odbiorcy odpadów, bowiem ww. rozporządzeniem nie przewiduje takiego obowiązku. Podkreślić jeszcze raz należy, iż rozporządzenie nr 1013/2006 nie przewiduje żadnego obowiązku ani uprawnienia dla odbiorcy na etapie postępowania prowadzącego do wydania decyzji dotyczącej planowanego przemieszczenia odpadów. Określone obowiązki nakładane są na odbiorcę dopiero na etapie realizacji wysyłek i zagospodarowania odpadów (art. 16 ww. rozporządzenia) Skarżący powołuje się również w skardze na odpowiedzialność odbiorcy wynikającą z art. 31 oraz art. 33 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Wyjaśnić należy, iż kara aresztu lub grzywny nakładana na podstawie art. 31 ust. 1 ww. ustawy dotyczy wyłącznie podmiotu, który nie wykonuje nakazu odesłania odpadów określonego decyzją (w zakresie nielegalnego przywozu odpadów bez dokonania zgłoszenia wymaganego przez rozporządzenie nr 1013/2006), zatem nie ma związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na legalne przemieszczenie odpadów. Natomiast kara grzywny nakładana na podstawie art. 31 ust. 2 ww. ustawy nie dotyczy postępowania administracyjnego i może być nałożona np. w wyniku kontroli przemieszczenia odpadów realizowanego w procedurze informowania, określonej w art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006. Przemieszczenie odpadów w ww. procedurze nie wiąże się z obowiązkiem uzyskania zezwolenia i w związku z tym nie jest poprzedzone żadnym postępowaniem administracyjnym. Administracyjne kary pieniężne nakładane na podstawie art. 33 ww. ustawy również nie dotyczą postępowania w sprawie wydania zezwolenia lub wniesienia sprzeciwu wobec planowanego przemieszczenia odpadów, bowiem związane są z naruszeniami popełnianych w momencie rozpoczęcia faktycznej realizacji zezwolenia. Dodatkowo kary określone w art. 33 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy odnoszą się do przekroczenia nie tyle warunków decyzji administracyjnej wydanej przez organ, ile bezpośredniego naruszenia przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 (tj. odpowiednio art. 16 lit. d, art. 16 lit. e i art. 20 ust. 1 ww. rozporządzenia). Reasumując Sąd stwierdza, że przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 nie przewidują czynnego udziału obiorcy odpadów w postępowaniu w sprawie zgłoszenia sprzeciwu wobec przemieszczenia odpadów przeznaczonych do odzysku, tym samym nie kreują jego praw i obowiązków w tym zakresie, a w konsekwencji jest mu doręczana jedynie kopia decyzja wydana przez organ w tym postępowaniu. Należy również wyjaśnić, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. jest kwalifikowanym interesem faktycznym. Interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Natomiast interes faktyczny nie jest prawnie chroniony i jego nieuwzględnienie jest prawnie dopuszczalne. Czynnikiem zatem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał posiadania interesu prawnego w sprawie wyrażenia sprzeciwu wobec planowanego transgranicznego przemieszczenia odpadów, a jedynie interes faktyczny, którego nie można uznać za interes dający mu status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tym samym niezasadne okazały się zarzuty skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.