IV SA/Wa 1207/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania odpisu zupełnego aktu urodzenia postanawia: przyznać kuratorowi – M. M. - wynagrodzenie w kwocie 120 zł (słownie: stu dwudziestu złotych), które wypłacić z zaliczki złożonej przez skarżącego J. S. - na pokrycie wydatków związanych z ustanowieniem kuratora dla uczestniczki postępowania J. S. Wobec wniosku z dnia skarżącego J. S. o ustanowienie kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu uczestniczki postępowania J. S., postanowieniem z dnia 11 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał skarżącego do wpłaty kwoty 120 zł na pokrycie kosztów związanych z ustanowieniem kuratora. Po uiszczeniu wskazanej kwoty przez skarżącego Sąd postanowieniem z dnia 21 czerwca 2012 r. ustanowił kuratora jak we wniosku w osobie M. M. – pracownika Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Stosownie zaś do treści art. 213 pkt 1 p.p.s.a. do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie. Zasady wynagradzania kuratorów uregulowane zostały w § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27, poz. 197 ze zm.) oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie do § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 1982 r. wysokość wynagrodzenia kuratorów ustanowionych w poszczególnych sprawach zależy w każdym wypadku od rodzaju sprawy, stopnia jej zawiłości i nakładu pracy kuratora. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 tego rozporządzenia wysokość wynagrodzenia kuratorów ustala się według przepisów określających opłaty za czynności zespołów adwokackich. Wysokość wynagrodzenia kuratorów będących adwokatami nie może przekraczać stawek zasadniczego wynagrodzenia przewidzianego tymi przepisami, a wysokość wynagrodzenia innych kuratorów - 50% tych stawek. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Biorąc pod uwagę, że ustanowiona w sprawie kurator nie jest adwokatem oraz uwzględniając poniesiony przez nią nakład pracy, a także rodzaj i stopień zawiłości sprawy, należy stwierdzić, iż należne wynagrodzenie wynosić będzie 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 plit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., to jest 120 zł. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 237 § 1 p.p.s.a., strona, która wniosła o podjęcie czynności połączonej z wydatkami, obowiązana jest wpłacić zaliczkę na ich pokrycie. Stosownie natomiast do § 4 powołanego rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 1982 r. wypłata przyznanego kuratorowi wynagrodzenia następuje na podstawie postanowienia sądu rozpoznającego sprawę z zaliczki złożonej na pokrycie wydatków, a w razie gdy strona, na której wniosek ustanowiono kuratora, jest zwolniona od kosztów sądowych - z funduszów Skarbu Państwa. W przedmiotowej sprawie skarżący wpłacił na pokrycie wydatków kwotę 120 zł. Z powyższych względów, na podstawie art. 213 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 3 i § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., orzeczono jak w sentencji.