IV SA/Wa 1207/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia oddalić wniosek. A. Z. wywiódł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargą od decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu [...] przy ulicy [...] w W. Wraz ze skargą w piśmie z 10 kwietnia 2017 r. (nadanym w tym samym dniu w urzędzie pocztowym) wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że z powodu błędu pracownika Urzędu Poczty Polskiej [...] nie mógł podjąć w terminie przesyłki zawierającej zaskarżona obecnie decyzję. Na potwierdzenie tej okoliczności skarżący dołączył kserokopię oświadczenia kierownika zmiany urzędu pocztowego. Ponadto skarżący wskazał, że 3 kwietnia 2017 r. otrzymał decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. wraz z informacją, że przesłana kopia decyzji nie posiada waloru doręczenia, albowiem doręczenie powyższej decyzji skarżącemu nastąpiło 6 marca 2017 r. Z takim stanowiskiem skarżący się nie zgadza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej również jako "p.p.s.a."), sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku nastąpi w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełniona zostanie czynność, dla której był ustanowiony termin oraz wnioskodawca uprawdopodobni brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 11 grudnia 2012 r. II GSK 1721/12, wskazane orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd ustalił, że skarżący o biegu terminu do wniesienia skargi dowiedział się w chwili doręczenia kopii decyzji z [...] lutego 2017 r. tj. 3 kwietnia 2017 r. Dzień ten należało uznać, że datę ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. Skarżący wniosek o przywrócenie terminu wniósł 10 kwietnia 2017 r. Wniosek ten został złożony bezpośrednio do Sądu, a następnie przekazany do organu. W tym miejscu warto zasygnalizować, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje pogląd, że wynikająca z art. 87 § 3 p.p.s.a. zasada składania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za pośrednictwem organu służy temu, aby sąd w chwili rozpoznania tego wniosku dysponował aktami sprawy, które z reguły pozostają w posiadaniu organu. Wobec tego, że wniosek jest rozpoznawany już po wpływie akt z organu Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Dalej Sąd stwierdził, że skarżący wraz ze skargę dokonał czynności procesowej której terminowi uchybił, tj. złożył skargę od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje jednak na uwzględnienie, albowiem skarżący nie uprawdopodobnił, aby wniesienie skargi w ustawowym terminie było następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329). Skarżący występując z wnioskiem o przywrócenie terminu wskazał, że uchybił terminowi do wniesienia skargi wobec błędu pracownika urzędu pocztowego, który przedwcześnie zwrócił przesyłkę kierowaną do skarżącego, zawierającą zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie uprawdopodobnia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się koperta ze zwróconą do organu ww. przesyłką. Z adnotacji dokonanych na tej przesyłce wynika, że z uwagi na nieobecność adresata 20 lutego 2017 r. pod wskazanym w toku postępowania administracyjnego adresem, przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka została powtórnie awizowana 28 lutego 2017 r. Oznacza to, że decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. została skutecznie doręczona A. Z. 6 marca 2017 r. w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze). Nie zrozumiałe jest natomiast stanowisko skarżącego wyrażone w rozpoznawanym wniosku, że udając się 7 marca 2017 r. do placówki poczty nie mógł odebrać awizowanej przesyłki z uwagi na zwrot przesyłki do nadawcy. Instytucja doręczenia zastępczego oznacza, że dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął czternastodniowy termin odbioru decyzji prawidłowo złożonej w placówce pocztowej. Późniejsze faktyczne wydanie pisma stronie nie może być uznane jako doręczenie prawne. Co więcej, przetrzymanie i wydanie przez urząd pocztowy pisma po upływie tego terminu niewątpliwie stanowiłoby uchybienie. Za uprawniony zatem należy uznać zwrot przesyłki do organu 7 marca 2017 r. (data wynikająca ze stempla pocztowego). Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania Sąd nie dopatrzył się braku winy w działaniu skarżącego w terminowym wniesieniu skargi, gdyż można mu przypisać co najmniej niedbalstwo wyrażające się w niestarannym prowadzeniu własnych spraw. W ocenie Sądu, mimo obiektywnych możliwości, skarżący nie podjął skutecznych działań, gwarantujących zabezpieczenie swoich interesów. Skarżący nie podjął awizowanej prawidłowo przesyłki, a następnie zwrócił się do organu o ponowne przesłanie zwróconej przesyłki i oczekiwał na jej nadesłanie. Zaniechał ustalenia np. telefonicznie czy osobiście w siedzibie organu co było przedmiotem zwróconej przesyłki. Ponadto w chwili, gdy otrzymał kopię decyzji i dowiedział się o biegu terminu do wniesienia skargi, który jeszcze nie upłynął (termin ten upływał za 2 dni tj. 5 kwietnia 2017 r.) nie sformułował niezwłocznie skargi do Sądu. W świetle powyższego Sąd uznał, że argumenty skarżącego dotyczące doręczenia zaskarżenia decyzji nie mogą odnieść zamierzonego skutku, albowiem nie uprawdopodobniają okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Brak zatem podstaw do przywrócenia mu terminu do dokonania czynności procesowej, której w zakreślonym terminie nie dokonał. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.