IV SA/Wa 1210/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B., W. G., E. G. i B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 1999r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: – umorzyć postępowanie sądowe w sprawie. Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. Skarżący P. B., W. G., E. G. i B. B. w dniu 27 października 1999r. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 1999r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2001r. postępowanie sądowe w sprawie zostało zawieszone przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z uwagi na śmierć uczestników postępowania J. J., W. i H. J. oraz K. M. Pomimo upływu znacznego czasu od daty zawieszenia postępowania w sprawie nie zostali ustaleni następcy prawni zmarłych uczestników wobec czego nie było podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania. Pismem z dnia 17 maja 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżących o złożenie oświadczenia, czy w dalszym ciągu popierają skargę z 27 października 1999r. W odpowiedzi na powyższe skarżący w pismach z dnia 10 czerwca 2006r. oświadczyli, iż w ich ocenie dalsze rozpatrywanie skargi na zaskarżoną decyzję stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał powyższe pismo za cofnięcie skargi. Sąd stwierdził, że dokonane ww pismami procesowymi cofnięcie skargi jest dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 ustawy P.p.s.a, zgodnie z którym, w przypadku cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ww ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.