IV SA/Wa 1212/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi N. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2012 rna podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] N. H. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. W dniu 9 marca 2012 r. N. H. wystąpił z wnioskiem, w trybie tzw. abolicji dla cudzoziemców, o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając w uzasadnieniu, że cudzoziemiec nie przebywa nieprzerwanie na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. oraz, że w we wniosku zawarł fałszywą informację odnośnie swojego nieprzerwanego pobytu na terytorium naszego kraju. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji, po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wydając decyzję posiłkował się zapisami Systemu Informatycznego "POBYT", z którego wynika, że skarżący nie ubiegał się na terytorium Polski o nadanie statusu uchodźcy, a więc w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Ponadto z akt sprawy wynika, że cudzoziemka w dniu wejścia w życie powyższej ustawy, czyli 1 stycznia 2012 r. przebywała w Polsce nielegalnie oraz przedmiotowy wniosek złożyła w terminie wskazanym w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy. W przedmiotowym wniosku skarżący wskazał, że ostatni raz wjechał do Polski w sierpniu 2006 r. i od tej daty nie opuszczał terytorium naszego kraju. Składając przedmiotowy wniosek skarżący przedstawił poświadczoną za zgodność kserokopię dokumentu podróży, wydanego mu w dniu [...] października 2011 r. przez Ambasadę [...] w W. z terminem ważności do dnia [...] października 2021 r. W w/w dokumencie zamieszczono wpis, że cudzoziemiec poprzednio legitymował się dokumentem podróży nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] ustalił, że w dniu [...] czerwca 2010 r. została przeprowadzona przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w K. wraz z inspektorami Państwowej Inspekcji Pracy kontrola legalności pobytu cudzoziemców, w trakcie której ustalono, że na terenie Baru [...] w K. skarżący wykonywał pracę bez zawartej umowy o pracę i wymaganego zezwolenia na pracę. Cudzoziemiec legitymował się wówczas wydanym w 2006 r. dokumentem podróży nr [...] oraz [...] kartą pobytu serii [...] nr [...] wydana w dniu [...] stycznia 2009 r. z ważnością do dnia [...] stycznia 2011 r. W trakcie przesłuchania w dniu [...] sierpnia 2010 r. skarżący zeznał, że "...do Polski przyjechałem pierwszy raz w zeszłym roku w czerwcu lub lipcu dokładnej daty nie pamiętam. Wjechałem na podstawie karty pobytu wydanej w [...] ważnej do stycznia 2011 r. (...) kolejny raz do Polski przyjechałem ok. tydzień przed zatrzymaniem przez funkcjonariuszy Straży Granicznej". Wojewoda [...] w dniu [...] września 2010 r. wydał decyzję o wydaleniu N. H. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Od powyższego rozstrzygnięcia strona wniosła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W dniu [...] października 2011 r. cudzoziemiec po raz kolejny został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w trakcie kontroli legalności pobytu, przeprowadzonej w barze [...] w S. przy ul. [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że cudzoziemiec przebywa na terytorium naszego kraju nielegalnie, bez wymaganej ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu pobytowego. Wnioskodawca posłużył się wówczas innymi danymi osobowymi tj. D. N. ur. [...] marca 1981 r. Przesłuchany w dniu [...] października 2011 r. cudzoziemiec podał tym razem, że po raz pierwszy przyjechał do Polski w 2006 r.: " z [...] w 2006 r. przez [...] dostałem się nielegalnie do Polski" i wskazał, że nie opuszczał terytorium naszego kraju. Ponadto zainteresowany oświadczył, że posiadał paszport ale został mu zabrany. Wojewoda [...] na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w L. wydał w dniu [...] grudnia 2011 r. na nazwisko D. N. decyzję o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Mając na uwadze całość zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda [...] orzekający w niniejszej sprawie w pierwszej instancji wezwał wnioskodawcę w celu złożenia wyjaśnień w charakterze strony. Przesłuchany do protokołu w dniu [...] maja 2012 r. cudzoziemiec wyjaśnił, że przebywa w Polsce od października 2006 r. (we wniosku podał, że od sierpnia 2006 r.) oraz potwierdził, że w przeszłości posługiwał się innymi danymi osobowymi tj. D. N. Ponadto wskazał, że poprzedni paszport jest w Ambasadzie [...] w W. i jest w nim wiza do pracy w [...]. Potem cudzoziemiec powiedział, że pomylił się nie był w [...], tylko w [...]. Wezwany do wyjaśnienia pisemnie wszystkich okoliczności potwierdzających nieprzerwany pobyt na terytorium Polski od dnia 20 grudnia 2007 r. cudzoziemiec nie dołączył żadnych dokumentów. Organ wskazał, iż w art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy, strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 ww. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jednakże, jeśli domniemanie to zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania. Organ wskazał, że uznanie pobytu cudzoziemca za nieprzerwany wyłącza ujawnienie takich okoliczności, które według zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego powinny wzbudzić istotne wątpliwości, że aplikujący faktycznie przebywał na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda [...] zasadnie uznał, iż okolicznościami obalającymi domniemanie pobytu zawarte w art. 3 ust. 4 powyższej ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. są następujące fakty: - nieposiadanie przez stronę dokumentów mogących świadczyć o jego pobycie w Polsce co najmniej od grudnia 2007 r. i funkcjonowaniu w społeczeństwie polskim, - posiadanie przez cudzoziemca w okresie od 2009 r. do 2011 r. tytułu pobytowego na terytorium [...], - sprzeczne i mało wiarygodne zeznania cudzoziemca odnośnie wyjazdu i pobytu na terytorium Polski (porównanie zeznań cudzoziemca z 2010 r., 2011 r. i 2012 r.), - uzyskanie przez stronę aktualnego dokumentu podróży dopiero w dniu [...] listopada 2011 r. Wskazując na powyższe okoliczności i powyższy stan faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach podjęcie rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia zezwolenia było obligatoryjne. Skargę na decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył N. H., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1/ naruszenie art. 1 i 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011r. "o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach" poprzez jego błędne zastosowanie; 2/ naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 7, 8, 77 i 80 kpa w ten sposób, iż niedokładnie wyjaśniono okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia; 3/ naruszenie art. 6 i 8 kpa poprzez wydanie decyzji, która może utrudnić bądź uniemożliwić Cudzoziemcowi skorzystanie z możliwości zalegalizowania jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na mocy ustawy dnia 28 lipca 2011r. "o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach", której ratio legis jest właśnie umożliwienie zdobycia tytułu pobytowego osobom, przebywającym w naszym kraju nielegalnie; 4/ naruszenie art. 15 kpa - w ten sposób - że postępowanie przed organem II instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia; 5/ naruszenie art. 6 kpa - w ten sposób - że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym; 6/ naruszenie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności art. 3 ust. 5 poprzez jego niezastosowanie; 7/ naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, w szczególności art. 64 ust. 4 tejże ustawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2012 r. Jednocześnie reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik wniósł o dopuszczenie w postępowaniu przed sądem dowodu z przesłuchania świadka N. N. na okoliczność znajomości ze skarżącym i okresu jego pobytu w Polsce. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja, w art. 1 określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Jednocześnie art. 3 ust. 1 tej ustawy zastrzega udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Powołana ustawa w art. 21 określa termin jej wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Kwestionowana decyzja wydana została na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 powyższej ustawy. Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia i w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. W ocenie Sądu organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że skarżący nie spełniła wymogów do zalegalizowania swego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 1 powołanej ustawy i tym samym nie spełnia wymogów do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony. W toku postępowania administracyjnego organy ustaliły na podstawie danych zawartych w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT", że cudzoziemiec nie ubiegał się na terytorium RP o nadanie jej statusu uchodźcy. Ustalenie to nie było przez skarżącego kwestionowane. Skarżący domagał się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski powołując się na to, że przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od sierpnia (podczas przesłuchania podał, że od października) 2007 r. Możliwość udzielenia zezwolenia w takim przypadku przewiduje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Warunki udzielenia takiego zezwolenia to: nielegalny i nieprzerwany pobyt w Polsce w dniu wejścia w życie tej ustawy co najmniej od 20 grudnia 2007 r. oraz złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie 6 miesięcy do dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 3 ust. 4 omawianej ustawy stanowi ponadto, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Z tego przepisu wynika więc domniemanie faktyczne nieprzerwanego pobytu. Domniemanie to może być obalone przez jakikolwiek dowód zebrany w sprawie lub inną okoliczność, wskazującą na to, że cudzoziemiec opuścił w tym czasie terytorium Polski. Należy podkreślić, że określone w art. 3 ust. 4 powołanej ustawy domniemanie obejmuje jedynie wymaganie nieprzerwanego pobytu w Polsce. Nie obejmuje natomiast wymagania nielegalnego pobytu w Polsce w dniu wejścia w życie ustawy, co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Udowodnienie tej przesłanki warunkującej uzyskanie zezwolenia leży zatem po stronie wnioskującego o udzielenie zezwolenia. Mają w tym zakresie zastosowanie ogólne reguły postępowania dowodowego, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a więc m. in. zgodnie z art. 75 kpa organ powinien jako dowód dopuścić w tej sprawie wszystko, co może przyczynić się do wykazania, że skarżący przebywał w Polsce nieprzerwanie co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Jednakże, co oczywiste, ciężar dowodu tych okoliczności nie spoczywa na organie, lecz na wnioskującym o udzielenie zezwolenia. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie tylko wykazał, ale nawet nie uprawdopodobnił, że w wymaganym ustawą okresie przebywał w Polsce. Jedynym dowodem, na którym skarżący opierał tezę o swoim pobycie w Polsce są jego zeznania złożone w postępowaniu administracyjnym. Zeznania te są wewnętrznie sprzeczne i nieprzekonywujące. Skarżący podawał różne wersje skąd przyjechał do Polski ([...]) oraz różne daty swojego przyjazdu do Polski. Skarżący wielokrotnie przesłuchiwany za każdym razem podawał inne informacje dotyczącego jego pobytu w Polsce. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd podziela stanowisko organów, co do tego, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący nie przebywała na terytorium RP nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Skarżący nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, ani wyjaśnień, które mogłyby te okoliczności potwierdzać. Tym samym Sąd uznał za nieuzasadnione także te zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy i wyczerpujący, organy dokonały również prawidłowej oceny materiału dowodowego. Dodatkowo podkreślić trzeba, że podanie fałszywych informacji jest przesłanką samodzielną i alternatywną dla innych materialnych przeszkód uzyskania zezwolenia. Z woli prawodawcy już sam fakt podania nieprawdziwych informacji stanowi przeszkodę dla wydania zezwolenia. Nie jest koniecznym warunkiem, aby nieprawdziwe informacje dotyczyły innych przesłanek odmowy, które – już po ujawnieniu prawdy – przesądzą w danym postępowaniu o nieuwzględnieniu wniosku. W takim przypadku zamieszczanie w ustawie dodatkowej przesłanki odmowy, w postaci podania nieprawdy, byłoby zbędne (rozumowanie przy założeniu racjonalności ustawodawcy). Należy tu wskazać, że w przedmiotowych sprawach procedura jest znacznie uproszczona i zakres dowodzenia przebywania przez cudzoziemca na terenie Polski jest znacznie, co do zasady, ułatwiony, oparty generalnie w dużej mierze na trudnych w pełni do skutecznego zweryfikowania oświadczeniach zainteresowanych. W takiej sytuacji sankcja w postaci odmowy udzielenia zezwolenia w przypadku podania nieprawdziwych informacji jest zrozumiała, służy wstępnej eliminacji wniosków osób, których oświadczenia nie mogą być traktowane z góry, jako wiarygodne, jak np. w rozpoznawanej sprawie. W świetle powyższych okoliczności nie są zasadne zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie braku właściwego wyjaśnienia sprawy, jak i prawa materialnego. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Wyjaśnić również należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej. Nie zwalnia to skarżącej z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce ona wyciągać korzystne dla siebie skutki. Odnosząc się do wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącego istotą sądowej kontroli administracji publicznej jest badanie legalności zaskarżonych do sądu aktów według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia. Sąd administracyjny nie przeprowadza - co do zasady - postępowania dowodowego. Orzeka na podstawie akt sprawy, a zatem na podstawie materiału dowodowego zebranego w chwili wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 ppsa). Oceniając legalność zaskarżonych rozstrzygnięć, zgodnie z art. 106 § 3 ppsa., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić ewentualnie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepisy ppsa nie przewidują przeprowadzania postępowania dowodowego polegającego na przesłuchaniu świadków przed sądem administracyjnym. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.