IV SA/Wa 122/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].11.2016 r. nr [...] Wojewoda [...] (zwany dalej Wojewodą) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Prezydenta Miasta [...] – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej Starostą) z dnia [...].07.2016 r. nr [...], ustalającą odszkodowanie w łącznej kwocie [...] zł za nieruchomość oznaczoną jako działka ew. nr [...] z obrębu [...] m. Legionowo, o pow. [...] m², zajętą pod część drogi publicznej, gminnej - ul. [...] w [...] i przyznał je na rzecz: I. P. w wysokości [...] zł, za udział [...] części w nieruchomości; na rzecz J. B. w wysokości [...] zł - za udział [...] części w nieruchomości oraz na rzecz E. D. w wysokości [...] zł również za udział [...] części w tej nieruchomości. Starosta [...] zobowiązał jednocześnie Gminę [...] do wypłaty ustalonego i przyznanego na rzecz wymienionych osób odszkodowania, zgodnie z art. 73 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Organ I. instancji podał też, że wypłata wskazanego odszkodowania nastąpi jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym jego decyzja stanie się ostateczna. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...].12.2005 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek współwłaścicielek nieruchomości -. I. P., E. D. i J. B. o ustalenie odszkodowania, za przedmiotową nieruchomość, zajętą pod drogę w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Jak wynika z księgi wieczystej KW nr [...], na postawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].09.1987 r. sygn. akt [...], złożonego do akt sprawy I. instancji, właścicielkami przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] grudnia 1998 r. były: I. P., E. D. oraz J. B. Organ I. instancji, mając na uwadze art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 – zwanej dalej u.g.n.), zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wycenę przedmiotowej nieruchomości. Operat szacunkowy - przez rzeczoznawcę majątkowego W. L. - został sporządzony w dniu [...].04.2016 r. Jednocześnie organ zawiadomił strony o rozprawie administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] maja 2016 r. Na rozprawę nie stawiły się współwłaścicielki nieruchomości, mimo prawidłowego ich powiadomienia. Przedstawicielka Prezydenta Miasta [...] stwierdziła, że wpływ na wysokość wartości działki ma jakość drogi i uzbrojenie, które w większości wykonane były na koszt Gminy. Jednocześnie poinformowała, że odnośnie ustalonej wartości nieruchomości, wypowie się po otrzymaniu zawiadomienia w trybie art. 10 k.p.a. Rzeczoznawca majątkowy oświadczył, że operat wykonany został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zarzuty są bezzasadne. Zawiadomieniem z dnia [...] maja 2016 r. Strony zostały poinformowane, w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania oraz wnoszenia uwag w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Prezydent Miasta [...] poinformował Organ prowadzący postępowanie, że za zajętą nieruchomość skłonny jest zapłacić odszkodowanie w wysokości [...] zł/m². Współwłaścicielki nieruchomości nie wyraziły zgody na propozycję Prezydenta Miasta [...]. Wobec tego decyzją z dnia [...].07.2016 r. nr [...], Starosta [...] ustalił wskazane odszkodowanie. Jak ocenił Wojewoda, autor operatu dokonując wyceny gruntu, sporządzonego w dniu [...] kwietnia 2016 r., zastosował podejście porównawcze metodę porównywania parami. Rzeczoznawca wyłonił na wytyczonym obszarowo rynku kilka transakcji drogowych, z których trzy wykorzystał w niniejszej wycenie. Zastosował metodę porównywania parami, i mimo iż niektóre z tych transakcji pochodzą z terenów miejskich ([...]), a inne - z podmiejskich (np. [...]), to jednak odnotowany poziom cen jednostkowych (tabela na środku str. 10) jest dość zbliżony w poszczególnych lokalizacjach. Do końcowych porównań biegły przyjął trzy nieruchomości o cenach jednostkowych z przedziału [...] zł/m². Oszacowana wartość nieruchomości ([...] zł/m²) wynika z cen transakcyjnych obiektów porównawczych oraz cech rynkowych przedmiotu wyceny, na tle cech obiektów podobnych. Wojewoda podkreślił, że wycenie podlegała działka "drogowa", a nie "mieszkaniowa". Wobec tego wynik wyceny nie mógł być rozpatrywany w kontekście cen nieruchomości budowlanych z miasta Legionowo. Operat – również w ocenie Wojewody - nie zawiera błędów obliczeniowych, braków formalnych, ani niespójności opisowych. Organ odwoławczy nadmienił, że w pkt. 14 operatu "Klauzule i ustalenia końcowe" - treść ppkt. 3 i ppkt. 4 jest jednakowa. Stwierdził, że prawdopodobnie jest to omyłka edytorska, która jednak nie ma żadnego wpływu na stwierdzoną przydatność sporządzonej wyceny. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej prawidłowości sporządzonego operatu, danych przyjętych do analizy rynku i do wyceny określającej wartość przedmiotowej działki - Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest istotnych uwag do tego operatu. W ocenie Organu odwoławczego, biegły właściwie zastosował metodę wyceny, stosownie do § 36 znowelizowanego rozporządzenia, a dokonując wyboru nieruchomości porównawczych przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...] o pow. [...] m², kierował się ich podobieństwem do działki szacowanej, a więc stanem fizycznym, prawnym i funkcjonalnym. Wojewoda potwierdził zatem stanowisko I. instancji, że analizowany operat może służyć za przydatny i wiarygodny dowód o wartości tej nieruchomości. Podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądowym - organ administracji nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy, ponieważ nie dysponuje takimi wiadomościami specjalnymi. Organ ma natomiast obowiązek dokonania oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, a więc czy został sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Op 387/11). Z tego względu, w ocenie Organu odwoławczego, zarzut zawyżonej wartości wycenianej nieruchomości, podniesiony w odwołaniu, nie dawał podstaw do uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...].04.2016 r. nr [...]. We wniesionej skardze, Gmina Miejska [...] wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając 1) naruszenie art. 153 u.g.n. w zw. z § 4 ust. 2 i ust. 3 w zw. z § 36 ust. 1, ust. 4 w zw. z § 36 ust.6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. nr 207, poz. 2109 ze zm.) poprzez oparcie się na nieprawidłowej (zawyżonej) wycenie rynkowej nieruchomości, stanowiącej działkę ew. nr [...] z obrębu ew. [...] o powierzchni [...] m², położoną pod drogą publiczną ul. [...] w [...], co miało wpływ na ustalenie wysokości należnego odszkodowania, a tym samym na rozstrzygnięcie sprawy; 2) naruszenie art. 7 , art. 8 , art. 11 i art. 77 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zasadności przesłanek, którymi kierował się Organ przy podejmowaniu decyzji. Skarżąca podała, że rzeczoznawca wybrał do wyceny nieruchomości o najwyższych cenach transakcyjnych, położone w [...] i [...], podczas gdy nie są one w żaden sposób podobne do nieruchomości wycenianej. Nadto nieruchomość pod poz. 1, w tabeli transakcje wybrane do wyceny, posiadała powierzchnię wielokrotnie mniejszą od powierzchni działki wycenianej. Rzeczoznawca nie przyjął więc do wyceny nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, czym naruszył dyspozycję § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Stosownie do § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, przy stosowaniu podejścia porównawczego, konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny. Przez nieruchomości podobne rozumie się takie, których stan prawny, fizyczny i funkcjonalny jest najbardziej do siebie zbliżony. Z tego względu Skarżąca zakwestionowała twierdzenie biegłego, że powierzchnia nieruchomości nie miała wpływu na jej cenę. Stwierdziła, że stanowisko to nie było poparte żadnymi dowodami w sprawie. Poza tym przeczy doświadczeniu życiowemu i zasadom rynkowym. Zdaniem Strony skarżącej, błędy w operacie spowodowały znaczne zawyżenie wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości, a tym samym zawyżyły wysokość określonego w decyzji Starosty [...] należnego odszkodowania. Operat szacunkowy, jak podkreślono, powinien spełniać wymogi formalne określone w powoływanym rozporządzeniu, jak i opierać się na prawidłowych danych, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących nieruchomości podobne. Proces wyceny nieruchomości powinien być poprzedzony wnikliwą analizą rynku nieruchomości oraz wszechstronną analizą cech nieruchomości wycenianej i nieruchomości podobnych. Zarzucono, że w przedmiotowym operacie szacunkowym, uzasadnienie doboru nieruchomości przeznaczonych do celów porównawczych jest niewystarczające do uznania, że dobór ten był prawidłowy. Zakwestionowano również rodzaje cech, które rzeczoznawca wziął pod uwagę, dokonując wyceny. Podano, że oczywistym jest, iż nieruchomość, która jest zajęta pod drogę publiczną ma dobry dostęp do drogi oraz ciągów komunikacyjnych, a pełne uzbrojenie w media nie ma znaczenia. Uwzględnienie tych cech, sztucznie zawyża więc cenę nieruchomości. Kolejnego błędu operatu upatrywano w uwzględnieniu w operacie cechy "położenie, atrakcyjność lokalizacji" przez co rozumie się m.in. położenie w pobliżu administracji publicznej i punktów usługowych, a co absolutnie nie ma znaczenia przy dokonywaniu wyceny nieruchomości drogowej. Oznacza to zdaniem Skarżącej, że sztucznie zawyżono cenę przedmiotowej nieruchomości, a co za tym idzie i wysokość naliczonego odszkodowania. Podniesione przez Stronę skarżącą błędy operatu – jak zaznaczono - miały wpływ na zawyżenie wysokości wartości nieruchomości, a tym samym i należnego odszkodowania, naliczonego w decyzji Starosty [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich uchybień rozstrzygnięć obu instancji, które mogłyby prowadzić do ich uchylenia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w zakresie ustalania odszkodowania w niniejszej sprawie zastosowanie znajdował art. 73 z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133 poz. 872 ze zm.). Stanowi on, że odszkodowanie za nieruchomość, która przeszła na własność jednostki samorządowej lub Skarbu Państwa - ustala się i wypłaca według zasad i trybu określonego w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, a więc przepisów Rozdziału 5 Działu III i Rozdziału 1 Działu IV u.g.n. Przy czym podstawę obliczenia odszkodowania stanowi stan nieruchomości na dzień wejścia w życie ustawy, czyli 29 października 1998 r. Należy nadmienić, że odesłanie do przepisów regulujących sprawę odszkodowań za nieruchomości wywłaszczone oznacza, iż stosownie do art. 130 u.g.n., w przypadku gdy właściwy organ wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu (ale według jej stanu z dnia 29 października 1998 r.), wysokość odszkodowania ustala się na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu. Wówczas określenie wartości nieruchomości, stanowiące podstawę ustalenia odszkodowania, następuje zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.), wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 159 u.g.n., zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. (Dz. U. 2011, Nr 165, poz. 985). Zgodnie zaś z art. 73 § 4 cyt. ustawy, odszkodowanie za nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, są ustalane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości, złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. W tym stanie rzeczy, jako kluczowy dowód w postępowaniu o ustalenie i wypłatę odszkodowania należało uznać operat szacunkowy, który tak jak każdy inny dowód w sprawie, podlegał ocenie organu administracji publicznej. Niewątpliwie – jak wskazały Organy obu instancji - ocena ta nie mogła wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ Organ nie dysponował wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Organ powinien zatem, zgodnie z art. 75 k.p.a., dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, badając czy został on sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, czy zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy treści, czy jest spójny i logiczny - a w konsekwencji na podstawie art. 80 k.p.a. ocenić wartość dowodową sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. Podnieść należy, że zgodnie z § 36 ust. 4 zmienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, w sytuacji, gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. W niniejszym postępowaniu administracyjnym, biegły rzeczoznawca sporządzając operat szacunkowy dla tej nieruchomości, do porównań przyjął transakcje nieruchomościami drogowymi, z których wyłonił trzy najbardziej podobne pod względem przyjętych przez rzeczoznawcę cech i wykorzystał w niniejszej wycenie. Podkreślenia, w tym kontekście raz jeszcze wymaga, że o doborze transakcji oraz o wyborze metody wyceny (przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów), zawsze decyduje rzeczoznawca majątkowy. Zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa, to rzeczoznawcy majątkowi dokonują oceny wartości rynkowej nieruchomości (art. 150 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 u.g.n.). W tym celu mają prawo wstępu na nieruchomość (art. 155 ust. 4 u.g.n.). Oni też dokonują analizy danych tyczących nieruchomościach (art. 155 ust. 1 u.g.n.). Wobec tego, jak zaznaczono, to biegły szacując nieruchomość, dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki jej szacowania, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości (art. 154 ust. 1 u.g.n.). Następnie rzeczoznawca majątkowy przeprowadza czynności związane z określeniem wartości nieruchomości (art. 4 pkt 8 u.g.n.) i wycenia nieruchomość, kierując się nie tylko zasadami wynikającymi z przepisów obowiązującego prawa lecz uwzględniając również standardy zawodowe, ustalane przez organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych (art. 175 ust. 1 u.g.n). Mając to na względzie, odwołać się należy do aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie zakresu oraz zasad oceny operatu szacunkowego, dokonywanej przez organy administracji publicznej oraz do sposobu dowodzenia nieprawidłowości sporządzonego szacunku przez Strony danego postępowania administracyjnego, na którego potrzeby operat ten sporządzono. W tym celu przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.04.2017 r., sygn. akt II OSK 2091/15, cbois.nsa.gov.pl. Wyrażono w nim pogląd, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że "Skutecznemu skonfrontowaniu takiego dowodu z zarzutami strony – formułowanymi czy to przed organami administracyjnymi, czy też przed sądem administracyjnym – może służyć tylko przedstawienie przez stronę jednoznacznego kontrdowodu z opinii biegłego, chyba że istnieją wady formalne operatu szacunkowego". Sąd potwierdza, że operat szacunkowy w tej sprawie został sporządzony na podstawie materiału porównawczego (rzeczoznawca zastosował podejście porównawcze metodę porównywania parami), w oparciu o rynek lokalny, na podstawie metody korygowania ceny średniej, co miało umocowanie w przepisach prawa. W tym też zakresie Organy dokonały oceny prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego, który zawierał konkretne wnioski. Dowód ten został oceniony w postępowaniu administracyjnym, w tym w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z art. 80 k.p.a., jak każdy inny dowód w sprawie, co oznacza, że Organy nie uchyliły się od oceny tego środka dowodowego. Trafnie stwierdzono, że w pkt. 14 operatu "Klauzule i ustalenia końcowe" - treść ppkt. 3 i ppkt. 4 jest jednakowa. Stanowi to jednak omyłkę, która nie miała żadnego wpływu na stwierdzoną przydatność sporządzonej wyceny. Jeżeli zatem Organy uznały treść operatu szacunkowego za wystarczającą w ramach art. 80 k.p.a., a Strona skarżąca zarzucała jedynie, że nie jest przekonana co do prawidłowości ustaleń biegłego, to można w tej sprawie było oczekiwać od Strony skarżącej, że swoją argumentację poprze kontropinią, która mogłaby podważyć wnioski operatu. Nie miało to jednak miejsca. W tym kontekście nadmienić należy, że zarzuty tożsame z zawartymi w skardze, podniesione były w odwołaniu. Uprzednio zaś, Skarżąca sformułowała je także na przeprowadzonej rozprawie administracyjnej - w dniu [...].05.2016 r. Do zarzutów tych rozprawie administracyjnej, odniósł się obecny na niej rzeczoznawca. Jednocześnie potwierdził, że operat został sporządzony w sposób prawidłowy, a przyjęta kwota odszkodowania, wbrew zarzutom Gminy Miejskiej [...], nie została zawyżona. Trzeba też mieć na względzie, że z oceny operatu, dokonanej przez Wojewodę, nie wynika, aby operat zawierał jakieś wewnętrzne sprzeczności. Nie zawiera on też niejasności, pomyłek, czy braków. Sąd podziela to stanowisko. Przyjęte do porównania działki różniły się, biorąc pod uwagę cechy różniące nieruchomości. Do kwestii ich doboru i podobieństwa biegły odniósł się w treści operatu, wskazując na nieistotność - dla dokonanej wyceny - zachodzących różnic odnośnie nieruchomości przyjętych do porównań. Na rozprawie administracyjnej złożył zaś wyjaśnienia, odnoszące się do zarzutów Skarżącej, co do poczynienia przez nią znacznych nakładów na infrastrukturę drogową wycenianej nieruchomości, co – jej zdaniem - zawyżyło wartość tej nieruchomości. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że argumentacja Strony skarżącej stanowiła w istocie polemikę z przyjętą przez biegłego metodologią oraz ocenę wiadomości specjalnych przez osobę nieposiadającą kwalifikacji w tym zakresie. Nie zasługiwała więc na uwzględnienie. W ocenie Sądu, Wojewoda, a uprzednio Starosta, właściwie ocenili moc dowodową podnoszonej argumentacji Strony skarżącej, w zestawieniu z prawidłowo ocenionym operatem, sporządzonym przez osobę posiadającą wiedzę specjalną. Organy obu instancji właściwie ustaliły więc stan sprawy i w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy, prawidłowo stosując przepisy obowiązującego prawa. Organ I. instancji wyczerpująco wyjaśnił, na jakiej podstawie ustalono odszkodowanie i dokonał oceny sporządzonego operatu. Organ odwoławczy natomiast, ponownie rozpoznał sprawę w jej całokształcie, stosownie do wymogów art. 15 k.p.a. Decyzje obu instancji zostały też prawidłowo uzasadnione, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji