IV SA/Wa 1220/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Lidia Nicpoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia[...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z elementami zagospodarowania terenu przy ul. [...], ul. [...] i Al. [...], na działce nr ew. [...] oraz na części działki nr ew. [...], w obrębie [...], na terenie dzielnicy [...] w W. W pkt 1 decyzji dotyczącym warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu podano m.in.: iż nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza jest na załączniku graficznym; wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek wynosi max do 0,6 ; max szerokość elewacji frontowej jest równa szerokości działki nr ew. [...]; dopuszcza się dachy płaskie lub dwuspadowe nawiązujące do formy dachów zabudowy wielorodzinnej w sąsiedztwie na działce nr ew. [...], dopuszcza się podpiwniczenie i zaleca wykonanie parkingu podziemnego. W pkt.2.3 decyzji dotyczącym warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej mi. in. zawarto ustalenie, iż planowaną inwestycję należy podłączyć do istniejącej sieci inżynieryjnej według umów zawartych z właściwą jednostką organizacyjną w zakresie: wodociągu, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, elektroenergetyki, sieci cieplnej. Określając w pkt 2.4 warunki obsługi komunikacyjnej zobowiązano inwestora mi. in. do zapewnienia miejsc parkingowych na własnej działce oraz uzgodnienia wskaźnika miejsc parkingowych z ZDM/ Inżynieria Ruchu W. W pkt 6 decyzji podano, iż niniejsza decyzja jest ważna do 31 grudnia 2008r. Wygaśnięcie decyzji następuje w przypadku uzyskania pozwolenia na budowę przez innego inwestora lub gdy dla tego terenu uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż z zgodnie wnioskiem z dnia 24 stycznia 2005r. inwestorów B. Z. i S. Z. powierzchnia zabudowy planowego budynku handlowo - usługowego ma wynosić do[...] m2; powierzchnia całkowita łącznie do [...] m2; powierzchnia użytkowa handlowa do [...] m2; trzy kondygnacje nadziemne; jedna kondygnacja podziemna; przewidywana liczb miejsc postojowych naziemnych zlokalizowanych na terenie własnej działki wynosi 31; podłączenie do miejskiej sieci infrastruktury technicznej. Powierzchnia terenu inwestycji wynosi [...] m2. Planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych i warunkami wynikającymi z przeprowadzonych uzgodnień. Przeprowadzona analiza obszaru, stanowiąca załącznik nr 2, określiła możliwości realizacji tej inwestycji zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie pozwolenia na budowę. Inwestycja na etapie warunków zabudowy uzyskała wszystkie niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa. Zgłoszone w toku postępowania uwagi Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego 'U." w piśmie z dnia 29 marca 2005r., odnośnie miejsc parkingowych zostały uwzględnione w pkt 2. 4 i 4 niniejszej decyzji. W związku z postulatami tej Spółdzielni inwestorzy skorygowali w dniu 6 czerwca 2005r. poprzedni wniosek, przedstawiając koncepcję ,iż 31 miejsc parkingowych zostanie zlokalizowanych na terenie działki własnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Budownictwa - Mieszkaniowego "U.", decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 do pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) określa warunki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy dla przedsięwzięć niebędących inwestycją celu publicznego. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji została wydana zgodnie z przepisami ww. ustawy z uwzględnieniem warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych. Uprawniony urbanista wykonał analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz załącznikiem graficznym. Ustalenia wynikające z tej analizy znajdują odzwierciedlenie w treści decyzji. Decyzja pierwszej instancji wydana jest zgodnie z wymaganiami z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz.1588). W ocenie organu odwoławczego nietrafny jest zarzut odwołania, że decyzja pierwszej instancji nie nakazuje inwestorom budowy parkingu podziemnego. Decyzja zawiera bowiem wymóg zaspokojenia potrzeb parkingowych na własnej działce, a zatem rzeczą inwestora jest, czy w tym celu ograniczy maksymalną powierzchnię zabudowy i kubaturę, czy też wybuduje parking podziemny. Brak jest podstaw do nałożenia obowiązku budowy garażu podziemnego. Bezpodstawny jest zarzut dotyczący objęcia inwestycją również działki nr [...]. gdyż decyzja o warunkach zabudowy abstrahuje od kwestii własnościowych i praw do terenu, o wydanie takiej decyzji można wystąpić także na cudzej działce. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, iż dopuszczenie zabudowy w granicy działki nie oznacza, iż inwestycja musi być zrealizowana na takiej powierzchni. Natomiast kwestie sporne dotyczące granic między sąsiadami nie mogą być rozstrzygane przez organy administracyjne, gdyż właściwym do ich rozstrzygnięcia jest sąd powszechny. Poza tym organ odwoławczy zaznaczył, iż stroną w niniejszej sprawie jest Wspólnota Mieszkania "K.", stąd też zgłoszenie się członka tej wspólnoty do sprawy jako strona nie wywołuje skutków prawnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. K. podnosząc, iż nie został dopuszczony do udziału w sprawie, pomimo że jest właściciel lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] oraz współwłaścicielem działki nr ew. [...], która sąsiaduje z działką [...] i [...], co do których została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja zdaniem skarżącego narusza jego prawa oraz prawa właścicieli lokali mieszkalnych usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej budowy. Stwierdzenie organu, iż stroną jest wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa " K."jest błędne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze W. wniosło o jej oddalenie, podnosząc iż skarżący jako członek wspólnoty mieszkaniowej nie jest stroną postępowania, gdyż stroną w tej sprawie jest Wspólnota Mieszkaniowa budynków przy ul. [...]. Zdaniem Kolegium, o ile nie poszczególni właściciele lokali nie zgłoszą się do udziału w postępowaniu, wykazując swój interes prawny mieszkańcy , stroną jest wspólnota mieszkaniowa, a nie wszyscy właściciele. Skarżący, w ocenie organu, nie wykazał na czym miał polegać jego interes prawny w sprawie. Na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania-Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego "U." podniósł, że z decyzji wynika, iż inwestor powinien zapewnić miejsca parkingowe, co może oznaczać, że miejsca parkingowe będą zapewnione na terenie działek sąsiednich, co może spowodować, iż zabraknie miejsc parkingowych dla członków Spółdzielni. Natomiast pełnomocnik uczestników postępowania – B. Z. i S. Z. wniósł o odrzucenie skargi J. K., gdyż nie ma on interesu prawnego, a stroną jest Wspólnota Mieszkaniowa, do której skarżący należy. B. Z. oświadczyła, że w dniu 6 czerwca 2005r. wniosek o wydanie został skorygowany i według zmienionego projektu budowy, przewiduje się parking podziemny na 19 miejsc oraz 12 miejsc parkingowych wyłącznie na działce [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to obowiązek Sądu badania legalności zaskarżonego orzeczenia niezależnie od zarzutów skargi. Skarga zasługuje na uwzględnienie i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Przed wszystkim należy podnieść, iż skarżący jako właściciel lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] i współużytkownik wieczysty działki nr ew. [...] z obrębu [...] jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej "K.", tej nieruchomości, którą tworzą właściciele poszczególnych lokali. Wspólnota mieszkaniowa, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali ( Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 i 29 kpa w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na sąsiednim gruncie. Stosownie do treski art. 21 ust. 1 tej wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz. Jednakże przepis art. 22 ust.1 cyt. ustawy ogranicza działanie zarodu zwykłego, przy czym ust. 3 tego przepisu wymienia przykładowo wiele czynności przekraczających zwykły zarząd. Uregulowanie to nie daje jednoznacznej odpowiedzi, co oznacza sformułowanie, iż zarząd reprezentuje wspólnotę na zewnątrz, a w każdym razie uregulowanie to nie wyklucza działania członków wspólnoty mieszkaniowej na zewnątrz w obronie własnych praw. Innymi słowy nie oznacza to, iż we wszystkich sytuacjach za członków Wspólnoty Mieszkaniowej działa wyłącznie Wspólnota, a w szczególności jej zarząd. Jeśli zatem członek Wspólnoty wykaże swój interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także Wspólnota. Zgodzić się należy że skarżącym, w rozpatrywanej sprawie przysługuje mu przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, gdyż będąc członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej " K." jest również współużytkowaniem wieczystym działki nr ew. [...], która to działka - jak wynika z materiału dowodowego sprawy - sąsiaduje bezpośrednio z działką nr ew. [...] i działką nr ew. [...], na których ma być realizowana inwestycja wskazana w decyzji organu pierwszej instancji. Wprawdzie w skardze skarżący nie wskazał dokładnie na czym ma polegać naruszenie jego interesu prawnego, to jednak istota sporu w tej sprawie, która sprowadza się przed wszystkim do usytuowania i liczby miejsc parkingowych, stanowiących element obsługi komunikacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia budowlanego, wyznacza sferę prawną podlegającą ochronie. Poza tym zauważyć należy, iż w aktach sprawy znajduje się pismo "Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 14 kwietnia 2005r., zawierające oświadczenie, iż zarząd nie posiada pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty w tej sprawie. Powyższe sprawiło, iż Sąd uznał skargę J. K. za dopuszczalną. Podnieść również należy, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy całkowicie zaniechał zbadania, czy skarżący ma atrybut strony w tym postępowaniu. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, a to oznacza, że może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu. Wniosek inwestora zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 7171 ) powinien określać granice objętego wnioskiem terenu ( pkt 1) oraz charakterystykę inwestycji ( pkt 2 ). Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma obowiązek zbadania, czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja. Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawcy – B. Z. i S. Z. we wniosku z dnia 24 stycznia 2005r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazali, że inwestycja ma polegać na budowie budynku handlowo- usługowego, na działce nr ew. [...] z obrębu, położonej przy ul. [...] róg ul. [...] w dzielnicy [...] W.W danych dotyczących charakterystyki inwestycji podano, iż przewidziano 30 miejsc parkingowych w tym 15 na terenie dzierżawionym. Wnioskodawcy w piśmie z dnia 3 kwietnia 2005r., które do Delegatury w Dzielnicy [...] Biura Naczelnego Architekta Urzędu W. wpłynęło w dniu 6 czerwca 2005r., podali, iż aktualizacją dane zawarte w poprzednim wniosku, dotyczące charakterystyki inwestycji: powierzchni zabudowy, liczby kondygnacji naziemnych i podziemnych, powierzchni całkowitej zabudowy podziemnej i nadziemnej, powierzchni użytkowo-handlowej oraz przewidywaną liczbę miejsc postojowych określono na 31, zlokalizowanych na terenie działki. Poza tym w piśmie tym podano, iż przekazuje się zamienny projekt koncepcyjny Domu Handlowego przewidzianego do realizacji na działce położonej przy ul. [...] nr ew. [...] z obrębu [...]. Z treści wymienionych pism wynika, iż pierwszy wniosek dotyczy wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] położonej przy ul. [...], natomiast w drugim wniosku jest mowa o inwestycji polegającej na realizacji Domu Handlowego, z tym że na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...]. Analiza treści obu wniosków wskazuje, iż organy orzekające obu instancji prowadząc postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy dopuściły się obrazy art.7, art. 77 § 1 kpa, skoro nie zostało wyjaśnione z inwestorami, czy ubiegają się o warunki zabudowy dla inwestycji określonej we wniosku z dnia 24 stycznia 2005r., czy też określonej we wniosku z dnia 6 czerwca 2005r. Wypada bowiem zauważyć, iż z treści z tych wniosków wynika, iż każdy z nich dotyczy innego rodzaju przedsięwzięcia przewidzianego do realizacji na działkach oznaczonych innymi numerami ewidencyjnym. W pierwszym jest mowa o realizacji budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] przy ul. [...] i 30 miejscach parkingowych na terenie dzierżawionym - bez podania numeru ewidencyjnego działki-, zaś w drugim o realizacji domu handlowego na działce nr [...] przy ul. [...] i 31 miejscach postojowych zlokalizowanych na trenie działki. W takim przypadku obowiązkiem organów administracyjnych było w trybie art. 64 § 2 kpa wystąpić do wnioskodawców o dokładne sprecyzowanie wniosku i w tym celu wyznaczyć termin siedmiodniowy, pouczając przy tym, że nie zastosowane się do wezwania spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, iż stosownie do art. 61 § 1 kpa żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, a nie zaś do organu administracji ( por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1990r., I SA 367/90, ONSA 1990/2-3/47). Na powyższe w ogóle nie zwrócił uwagi organ odwoławczy. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji nie wyjaśniając wątpliwości co do treści żądania inwestorów, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegające na budowie budynku handlowo-usługowego przy ul. [...], ul. [...] i Al. [...] , na działce nr ew. [...] w obrębie [...] oraz na działce nr ew. [...]. W tym miejscu zauważyć należy, iż ustalenie warunków na terenie działki nr ew. [...] wprawdzie nastąpiło zgodnie z wnioskiem z dnia 25 stycznia 2005r. , to jednak w oparciu o materiał dowodowy sprawy nie można ustalić , aby wnioskodawcy występowali o warunki zabudowy na części działki nr [...]. W wymienionych wyżej wnioskach wskazywana jest albo działka nr ew. [...] albo działka nr ew. [...]. Niezależnie od powyższych uwag, należy podnieść, iż decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Podkreślić należy, iż warunkiem sine gua non rozstrzygania przez właściwy organ w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy w świetle art. 53 ust.1 w związku z art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) jest uprzednie zanalizowanie przez ten organ w koniecznym zakresie stanu terenu inwestycji oraz otaczającego go obszaru. Wskazana analiza umożliwia bowiem dokładne formułowanie wniosków, co do sposobu ustosunkowania się do żądania inwestora i w razie pozytywnego rozstrzygnięcia właściwego ukształtowania treści decyzji o warunkach zabudowy. Z brzmienia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 1640, poz. 1588 ), zwanego dalej rozporządzeniem, expresis verbis wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy ( pkt 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( pkt 2). Z akt sprawy wynika, że obowiązek sporządzenia analizy został spełniony, nie mniej jednak analiza ta jest wadliwa, gdyż wyznaczenie obszaru analizowanego zostało dokonane niezgodnie z wymogami określonymi w pkt 2 par. 3 cyt. wyżej rozporządzenia. Wadliwe określenie obszaru wokół działek, na których ma być realizowana inwestycja przesądza o wadliwości ustalonych w decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wad w sporządzonej analizie nie dostrzegł organ odwoławczy. Również uszło uwadze organu odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera wszystkich elementów wynikających cyt. wyżej z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), a mianowicie: określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7), dokładnego określenia geometrii dachu ( kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu budynku ( § 8). Nie można nie dostrzec, iż w decyzji organu pierwszej instancji określając rodzaj inwestycji w ogóle nie określił cech zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej inwestycji, jak tego wymaga art. 54 ust.1 i pkt 2 cyt, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podanie w uzasadnieniu decyzji charakteru obiektu kubaturowego według wniosków inwestora nie może być uznane za spełnienie warunków określonych ww. przepisem, ponieważ wskazanie cech planowanego przedsięwzięcia stanowi element sentencji decyzji o warunkach zabudowy. Organ pierwszej instancji przemilczał kwestię lokalizacji miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji, nadto nie dokonał uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich / Inżynierii Ruchu W. odnośnie podania wskaźnika miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji. Zagadnienie to jest istotne nie tylko z punktu widzenia § 3 ust.1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( ...) , w myśl którego parkingi dla samochodów o liczbie nie mniejszej niż 300 samochodów osobowych zaliczone są do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ale również ze względu na wymóg w decyzji ( pkt 2.4.) zapewnienia na terenie własnej działki miejsc parkingowych. Według tego wskaźnika określa się niezbędną liczbę miejsc parkingowych jaka jest wymagana dla zapewnienia prawidłowej obsługi danej planowanej inwestycji ze względu na jej charakter. Oznacza to, wskaźnik ten determinuje warunki zabudowy, ma bowiem wpływ na charakterystykę obiektu budowlanego i zagospodarowania terenu, na którym planowana inwestycja ma być realizowana, a w dalszej kolejności również na projekt budowlany, który ze względu na konieczność zapewnienia ilości miejsc parkingowych, ustalonych w oparciu o ten wskaźnik, będzie musiał przewidzieć odpowiednie rozwiązania architektoniczno -budowlane. Podkreślenia wymaga, iż na rozprawie uczestniczka postępowania na rozprawie oświadczyła, iż projekt budowlany przewiduje budowę parkingu podziemnego na 19 miejsc oraz 12 miejsc parkingowych wyłącznie na działce nr [...], a na działce nr ew. [...] nie jest planowana żadna inwestycja , to zauważyć należy, że decyzja organu pierwszej instancji tego rodzaju ustaleń nie zawiera. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy jest też wiążąca dla projektanta obiektu budowlanego. Innymi słowy, organ ten nie może dokonać weryfikacji treści decyzji o warunkach zabudowy, nie wolno mu też postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji. Zatem, jeżeli w decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera ustaleń o realizacji parkingu podziemnego na 19 miejsc oraz o 12 miejscach parkingowych na działce nr [...], a projekt budowlany wbrew ustaleniom tej decyzji zawiera tego rodzaju rozwiązania, to organ architektoniczno - budowlany sprawdzając jego zgodność z wymaganiami wynikającymi z decyzji o warunkach nie może wydać decyzji o pozwoleniu na budowę ( por. wyrok SN. Z 3 wrzesnia1997r. ,lll RN 35/97, OSNAPiUS 1998/4). Ponadto zauważyć też trzeba, iż obowiązująca ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu terenu nie zawiera odpowiednika art. 42 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w decyzji określało się okres ważności. Wobec braku takiego uregulowania organ pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do wyznaczenia w pkt 6 decyzji o warunkach terminu jej obowiązywania, na co nie w ogóle nie zwrócił uwagi organ odwoławczy. W świetle powyższych wywodów należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydaniem z obrazą przepisów prawa materialnego, jak też prawa procesowego w stopniu mający istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. 10