IV SA/Wa 1220/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA – Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wyłączenia z produkcji gruntów leśnych z naruszeniem prawa postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. B. W., działając przez swojego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], znak: [...], którą stwierdzono, że wyłączenia z produkcji 0,2018 ha gruntów leśnych stanowiących lasy ochronne, o typie siedliskowym bór świeży, wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...] z obrębu [...], położonych w dzielnicy [...] W., oznaczonych kolorem zielonym na załączonej mapie w skali 1:500 pod parking wyłożony kostką, dokonano z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustalono sprawny wyłączenia B. W. dwukrotną należność w wysokości 67.715,20 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że kwota należności, jaką organ nałożył na jego mocodawczynię, jest bardzo wysoka i przekracza jej możliwości finansowe. Skarżąca jest bowiem emerytką, a uregulowanie należności doprowadzi do sytuacji, w której nie będzie ona w stanie zaspokoić swoich bieżących potrzeb życia codziennego. Przymusowe ściągnięcie w trybie egzekucji kwoty 67.715,20 zł doprowadzi więc do wyrządzenie znacznej szkody w mieniu skarżącej i trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek jest uzasadniony. Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a. jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wykonanie decyzji stwierdzającej, że wyłączenie z produkcji gruntów leśnych wchodzących w skład działek, których właścicielem jest skarżąca i ustalającej z tego tytułu należność w wysokości 67.715,20 zł, przed zbadaniem jej legalności przez sąd administracyjny, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze wysokość ww. należności stwierdzić należy, że uiszczenie jej może rodzić poważne trudności dla strony skarżącej. Ponadto ze względu na okoliczność, że w razie niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, kwota 67.715,20 zł podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje duże prawdopodobieństwo spowodowania destabilizacji ekonomicznej B. W. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że zachodzą podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.