IV SA/Wa 1224/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi N. Sp. z o. o. z siedzibą w W. i M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2009r., nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2009r. skarżący N. Sp. z o. o. z siedzibą w W. oraz M. M. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] maja 2009r. orzekającej o wykreśleniu w operacie ewidencji gruntów i budynków wpisu wskazującego 16 odrębnych budynków mieszkalnych posadowionych na działkach ewidencyjnych o nr od [...]do [...]z obrębu [...], położonych przy ulicach [...],[...] oraz [...] w W. i ujawnieniu na wymienionych działkach oraz na działce ewidencyjnej o nr [...] z obrębu [...] jednego budynku, zgodnie z opracowaniem geodezyjnym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący wskazali, iż ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków jednego budynku na działkach od nr [...]do [...] może spowodować zarówno powstanie niebezpieczeństwa pojawienia się szkody, jak również spowodować trudne do odwrócenia skutki prawne. Przemawia za tym to, że uzyskanie wypisu z ewidencji gruntów i budynków w obecnej wersji, zdaniem skarżących niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym lub prawnym może doprowadzić do wyodrębnienia lokali w sposób niezgodny z prawem. Podkreślono, że skoro na podzielonych działkach znajdują się odrębne budynki, to udziały przy wyodrębnieniu lokali istniejących w odrębnym budynku powinny być odnoszone do powierzchni podzielonej działki, na której znajduje się taki odrębny budynek. Natomiast przy jednym budynku udział powinien być odniesiony do całej powierzchni gruntu, na którym jest posadowiony, co w ocenie skarżących nie będzie mogło być osiągnięte, bowiem istnieje kilka oddzielnych nieruchomości gruntowych, które nie są i nie będą ze sobą połączone. Taki stan uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż lokatorom niewyodrębnionych lokali mieszkalnych może być wyrządzona szkoda oraz może dojść do powstania trudnych do odwrócenia skutków prawnych, jeżeli dojdzie do niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym ustanowienia odrębnej własności lokali. Podkreślono również, iż w szczególności wstrzymanie zaskarżonej decyzji powinno nastąpić z tego powodu, że w niniejszej sprawie nie zebrano pełnego materiału dowodowego oraz nie rozważono wszechstronnie sprawy. Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek skarżącego - na zasadzie § 3 powołanego przepisu - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [...]. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma więc charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Szczególnego podkreślenia wymaga, iż zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi, bowiem takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu sprowadzającą się do przedsądu. Wskazać także należy, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc przedstawienia konkretnych zdarzeń świadczących, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Przedmiotowa instytucja ma zastosowanie do aktów potwierdzających lub stwierdzających istnienie określonego stanu prawnego, zawierających zakazy lub nakazy określonego zachowania, a także przyznających bądź cofających konkretne uprawnienia. Decyzja dotycząca zmian w ewidencji gruntów jest decyzją podlegającą wykonaniu, które polega na dokonaniu czynności materialno - technicznej - zmianie wpisu w ewidencji. Wykonanie zatem takiej decyzji może zostać wstrzymane [...]. (postanowienie NSA z 25.01.2007r., sygn. akt I OZ 26/07, niepubl.). Sąd - mając na względzie treść art. 61 § 3 P.p.s.a. i przedstawiony wywód – uznał, że motywacja wniosku skarżących nie może prowadzić do jego uwzględnienia. Okoliczności, na które powołują się skarżący – w ocenie Sądu - nie są zdarzeniami przemawiającymi za uznaniem, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżących znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Po pierwsze dlatego, że tego rodzaju zagrożenia muszą być bezpośrednim następstwem wykonania zaskarżonej decyzji. Muszą być realne, zachodzić w czasie ubiegania się o wstrzymanie, a nie w przyszłości, nie mogą być oparte na przypuszczeniach. Tymczasem takim przypuszczeniem, jest właśnie stwierdzenie, że zmiana wpisu w ewidencji może doprowadzić do niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym ustanowienia odrębnej własności lokali. Po drugie muszą grozić podmiotowi, który ubiega się o wstrzymanie, a nie innym podmiotom, czy jakiejś społeczności, bowiem przy ocenie zasadności wniosku nie jest brany pod uwagę interes społeczny. W tym wypadku skarżący mogą działać jedynie w granicach własnego interesu. Tak więc wskazywanie na ewentualne skutki jakie mogą dotknąć potencjalnych lokatorów niewyodrebnionyvch lokali wykracza poza zakres oceny wniosku o wstrzymanie. Nie można także zgodzić się ze skarżącymi, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia "w szczególności" fakt niezebrania pełnego materiału dowodowego i nierozważenia wszechstronnie sprawy, albowiem powodów tych nie można zaliczyć do zdarzeń mogących spowodować niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody, jak i trudnych do odwrócenia skutków. Nadto gdyby Sąd owe okoliczności uznał za okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji oznaczałoby to – jak wyżej zauważono - niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu sprowadzającą się do przedsądu. Zatem argumenty dotyczące zastosowania ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji celem zabezpieczenia skarżących przed ujemnymi skutkami wykonania zaskarżonej decyzji uznano za niezasadne. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, iż wnioskujący o wstrzymanie nie uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża ich na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowić jak w sentencji.