IV SA/Wa 1225/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi V. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę Decyzją z dnia [...].02.2013r. Nr [...] Szef Urzędu d/s Cudzoziemców po rozpoznaniu odwołania - obywatela S.R.W. pana V.V.T. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 17.10.2012r., Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...].03.2012r. pan V.V.T. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. Decyzją z dnia [...].10.2012r., Wojewoda [...] odmówił udzielenia zainteresowanemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, że nie spełnia przesłanek, określonych w art. 1 przedmiotowej ustawy, gdyż w latach 2006-2008 przebywał na terytorium C.. Ponadto organ I instancji stwierdził, że cudzoziemiec zataił we wniosku fakt pobytu w C.. Rozpoznając ponownie sprawę na skutek wniesionego odwołania organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 191, poz. 1133) cudzoziemcowi, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia. W przedmiotowej sprawie Pan V.V.T. we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podał, że przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od lipca 2007r. Ponadto, do wniosku zainteresowany dołączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię dokumentu podróży, wydanego mu w dniu [...].03.2012r. przez Ambasadę S.R.W. w W. z terminem ważności do dnia [...].03.2022r. W dniu [...].03.2012r. cudzoziemiec złożył oświadczenie, że przebywa w Polsce od lipca 2007r. i nie ma żadnych dokumentów potwierdzających ten fakt. W dniu [...].08.2012r. zeznał m.in., że posiadał uprzednio dokument podróży wydany w kraju pochodzenia, w której zamieszczona była wiza do C., następnie posiadał dokument podróży wydany w Ambasadzie W. w C.. Wyjaśnił, że przyjechał do C. w 2003r., a w 2005r. został zatrzymany i przebywał w Ośrodku dla Cudzoziemców, została wydana wobec niego decyzja o wydaleniu, której nie wykonał, lecz w lipcu 2007r. przyjechał do Polski. W trakcie prowadzonego postępowania, Wojewoda [...] uzyskał informację S. Oddziału Straży Granicznej, iż pan V.V.T. przebywał w C. na podstawie wizy studenckiej ważnej od dnia [...].09.2003r. do dnia [...].06.2004r. W okresie od – [...].05.2006r. do dnia [...].05.2008r. cudzoziemiec wnioskował o azyl ze skutkiem negatywnym, a w okresie od dnia [...].04.2007r. do dnia [...].04.201Or. obowiązywał cudzoziemca zakaz pobytu w ramach którego został zatrzymany i wydalony w dniu [...] maja 2009r. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania zasada domniemania pobytu cudzoziemca, gdyż z akt sprawy jednoznacznie wynika, że pan V.V.T. nie przebywa nieprzerwanie co najmniej od dnia [...].12.2007r. na terytorium RP, a zatem nie spełnia głównego wymogu określonego w art. 1 przedmiotowej ustawy. Pełnomocnik strony, pomimo wezwań organów I i II instancji nie nadesłał żadnych dokumentów, obalających powyższy fakt wskazując, że cudzoziemiec nie posiada takich dokumentów. W sprawie istotnym jest także, iż cudzoziemiec we wniosku zataił fakt pobytu w C. po 2006r. W trakcie zeznań przyznał, że przebywał w C., decyzja o wydaleniu została wydana w 2005r. i stwierdził, iż od lipca 2007r. przebywa w Polsce, a nie sprostował danych we wniosku. W świetle powyższych ustaleń organ stwierdził, że cudzoziemiec złożył wniosek zawierający nieprawdziwe informacje. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan V.V.T., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie art. 1 i 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach" poprzez jego błędne zastosowanie; - naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 7, 8, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) w ten sposób, iż niedokładnie wyjaśniono okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia; - naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która może utrudnić bądź uniemożliwić Cudzoziemcowi skorzystanie z możliwości zalegalizowania jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na mocy ustawy dnia 28 lipca 2011r. "o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach", której ratio legis jest właśnie umożliwienie zdobycia tytułu pobytowego osobom, przebywającym w naszym kraju nielegalnie; - naruszenie art. 15 k.p.a - w ten sposób - że postępowanie przed organem II instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia; - naruszenie art. 6 k.p.a - w ten sposób - że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym; - naruszenie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności art. 3 ust. 5 poprzez jego niezastosowanie; - naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, w szczególności art. 64 ust. 4 tejże ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżący uzasadnił podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej zgodnie z którym cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia lub jeżeli w postępowaniu sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Analiza akt sprawy w ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym przez skarżącego potwierdza zasadność stanowiska zaprezentowanego przez orzekające w sprawie organy. Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów warunkiem dzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 w/w ustawy jest wykazanie, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 20.12.2007r.a jego pobyt w dniu wejścia w życie w/w ustawy był nielegalny. Przeprowadzone w sprawie cudzoziemca postępowanie dowodowe wykazało, iż zainteresowany nie spełnia powyższych wymogów z uwagi na to, że nie przebywa w Polsce co najmniej od [...].12.2007r. Powyższe wbrew zarzutom skargi, potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Pismem z dnia [...].07.2012r. S. Oddział Straży Granicznej w K. poinformował bowiem organ l instancji, że pan V.V.T. przebywał na terytorium Republiki C. na podstawie wizy studenckiej [...] ważnej od [...].09.2003r. do [...].06.2004r. (zainteresowany posługiwał się wówczas paszportem nr [...] ważnym do [...].06.2007r.); w okresie od [...].05.2006r. do [...].05.2008r. cudzoziemiec wnioskował o azyl na terytorium Republiki C., ze skutkiem negatywnym; na okres od [...].04.2007r. do [...].04.201 Or. władze Republiki C. orzekły o zakazie pobytu cudzoziemca na terytorium tego kraju, w okresie obowiązywania powyższego zakazu, cudzoziemiec został zaś zatrzymany i wydalony z terytorium Republiki C. w dniu [...].05.2009r. Wskazać przy tym należy, iż co do zasady ma słuszność skarżący podnosząc, że sam fakt przebywania strony na terenie innego kraju nie podważa jeszcze przesłanki nieprzerwalnego pobytu na terytorium RP. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 5 ustawy do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, w świetle którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) (uchylony); 4) leczeniem cudzoziemca. Powyższy przepis może być jednak brany pod uwagę przy rozpoznaniu sprawy jedynie wówczas gdy cudzoziemiec wykaże, że przebywa na terytorium RP co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r.. Tymczasem jak wskazano powyżej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu pozwalają na przyjęcie, że skarżący w okresie tym nie przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z poczynionych przez organ ustaleń wynika, że cudzoziemiec przebywał do dnia [...].05.2009r.przebywał na terytorium Republiki C., kiedy to została wykonana wobec niego decyzja o wydaleniu go z terytorium tego kraju. Skarżący nie przedstawił zaś dowodów, które mogłyby podważyć w/w wnioski organów, oraz prowadzić do uznania, że w odniesieniu do skarżącego przy ustaleniach dotyczących badania okresu " nieprzerwalnego pobytu" na terytorium RP zastosowanie winien znaleźć art. 64 ust 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Podnieść również należy, iż wydając zaskarżone rozstrzygnięcia organy wbrew zarzutom skargi uwzględniły, że określona w art. 3 ust. 2 pkt. 3 ustawy abolicyjnej przesłanka odmowy udzielenia zezwolenia w stosunku do cudzoziemca, który wprowadził w błąd organ prowadzący postępowanie, nie powinna uzasadniać odmowy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że fałszywe informacje, o których mowa w tym przepisie, mają charakter nie tylko oczywistych omyłek, ale także w sytuacji, gdy informacje te nie mają znaczenia w sprawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 488/06 w odniesieniu do analogicznego w brzmieniu przepisu art. 57 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach " jego wykładnia nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet takie, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony samo przez się będzie stanowiło samodzielną i jedyną przesłankę do odmowy udzielenia tego zezwolenia. Tak rozumiany przepis naruszałby konstytucyjną zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Sankcja za naruszenie przepisu prawa musi bowiem pozostawać w niezbędnej proporcji do tego naruszenia". Na gruncie rozpoznawanej sprawy w ocenie Sądu, okoliczność wprowadzenia organów w błąd przez skarżącego, poprzez wskazanie we wniosku, że w okresie ostatnich 5 lat nie odbywał żadnych podróży zagranicznych oraz nie przebywał na terytorium innego kraju (część E, pkt V wniosku), oraz oświadczenie w trakcie przesłuchania, że jego wydalenie z terytorium Republiki C. miało miejsce w 2005r., wskazuje, że skarżący, jak słusznie uznały organy, świadomie przekazywał organom niepełne, nieprawdziwe informacje na temat okoliczności jego pobytu na terytorium Republiki C., które miały miejsce po lipcu 2007r., ponieważ wbrew zarzutom skargi miał świadomość, że ich ujawnienie spowoduje odmowę udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez nie przetłumaczenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na język zrozumiały dla cudzoziemca, należy wskazać, że zarzut ten na gruncie rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno Kodeks postępowania administracyjnego jak też przepisy szczególne nie nakładają na organy administracji obowiązku tłumaczenia wydawanych przez nie decyzji na język obcy, obowiązku takiego nie można też wywieść z art. 10 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi jedynie o konieczności pouczania cudzoziemców w języku dla nich zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, a do którego nie odwołuje się ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. W kontekście tego zarzutu należy również wskazać, iż postępowanie administracyjne jest prowadzone co do zasady w języku polskim, co wynika z art. 4 ustawy z dnia 7.10.1999r. o języku polskim (Dz. U. z 2011r. Nr 43, poz. 224 z późn. zm.). Oczywiście strona ma prawo korzystania z usług tłumacza, którego udział został jak wynika z akt sprawy zapewniony skarżącemu w trakcie przesłuchania przed organem. Dodatkowo podnieść należy, iż analiza akt sprawy w ocenie Sądu pozwala na przyjęcie, iż okoliczność nieposługiwania się przez skarżącego językiem polskim, nie miała wpływu na naruszenie jego praw jako strona wynikających z art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu w sprawie na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., a strona reprezentowana przez pełnomocnika miała możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu w tym przedkładania dowodów. Ponadto organy dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniu strony Skarżącej organ odwoławczy wyjaśnił i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wzywał stronę do przedłożenia wyjaśnień, dowodów, w tym poczynił stosowne ustalenia w zakresie pobytu skarżącego na terytorium Republiki C. Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia czy też stwierdzenia nieważności, w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a – na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy orzekł jak w sentencji.