IV SA/Wa 1232/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant Agnieszka Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie zameldowania - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2008 r. orzekającej o zameldowaniu na pobyt stały H. M. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w R. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Postępowanie administracyjne prowadzone na wniosek H. M. w przedmiocie zameldowania go na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w R. zostało zakończone decyzją Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2008 r. orzekającej o zameldowaniu na pobyt stały H. M. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) bowiem wnioskodawca mieszka w przedmiotowym lokalu. Organ pierwszej instancji powołał się również na art. 47 ust. 1 w/w ustawy, która nakłada na organ gminy prowadzący ewidencję ludności obowiązek dokonania zameldowania na podstawie zgłoszenia, jak również na ust. 2 w/w artykułu zgodnie z którym jeżeli dane budzą wątpliwości o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Pełnomocnik A. W. złożyła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że błędnie ustalono stan faktyczny w sprawie oraz naruszono art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa. Badając zasadność wniesionego odwołania Wojewoda [...] wydał w dniu [...] maja 2008 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 w/w ustawy, osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Do zamieszkania na pobyt stały konieczne jest zatem spełnienie wyłącznie warunku faktycznego zamieszkania w lokalu, w którym osoba zgłasza swój pobyt. W sytuacji gdy zainteresowana osoba nie może wykonać obowiązku zameldowania wypełniając druk zgłoszenia pobytu, gdyż właściciel lub inny podmiot posiadający tytuł prawny do lokalu odmawia potwierdzenia na druku faktu jej pobytu, może ona wnieść do organu właściwego w sprawach ewidencji ludności wniosek o wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji (art. 47 ust. 2 w/w ustawy). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ drugiej instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że wnioskodawca zamieszkuje w lokalu nr [...] ul. [...] w R. Potwierdzili to świadkowie: H. G., Z. J., R. K. i J. K. oraz Straż Miejska w R. Policja natomiast nie zastała H. M. w lokalu, jednak w rozmowie z sąsiadami i w trakcie oględzin lokalu ustaliła, że ma on do niego swobodny dostęp i tam posiada swoje rzeczy. Sąsiedzi z bloku T. S., J. R. i H. L. twierdzą, że H. M. nie mieszka w przedmiotowym lokalu ponieważ go nie widują. Natomiast M. i S. K. wskazali, że u wnioskodawcy nie pali się światło. Organ odwoławczy uznał, że zeznania tych świadków są niewiarygodne ponieważ pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności, że najbliżsi sąsiedzi potwierdzają fakt mieszkania H. M. w przedmiotowym lokalu. Wojewoda [...] uznał za nieistotny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w 2005 r., oparł się na aktualnym stanie faktycznym. Skargę na decyzją Wojewody [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. A. W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wskazując na tak sformułowany zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazała, że powoływanie się przez organ na zaświadczenie z pracy i nieujawnienie go w aktach sprawy narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa. Zdaniem skarżącej organy pomyliły pojęcie stałego zamieszkiwania w lokalu z posiadaniem dostępu do niego i incydentalnym przebywaniem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art. 134 § 2 w/w ustawy. Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Dla porządku, w pierwszej kolejności wskazać należy, że spór między A. W. i H. M. toczy się od kilku lat. Pierwsza decyzja w sprawie wydana została przez Burmistrza Miasta i Gminy R. [...] września 1997 r., którą orzeczono wymeldowanie H. M. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w R. Następnie w trybie wznowienia postępowania i w trybie nieważności wydawano dalsze decyzje w sprawie. Nie mają one jednak wpływu na niniejsze postępowanie. Słusznie wskazał Wojewoda [...], że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w latach wcześniejszych należy uznać za nieistotny bowiem wydając decyzję dotyczącą zameldowania należy oprzeć się wyłącznie na aktualnym stanie faktycznym. Pierwszą czynnością procesową w tym postępowaniu było przesłuchanie wnioskodawcy H. M. w dniu [...] lutego 2008 r., który wtedy sprecyzował swój wniosek i wniósł o zameldowanie go w przedmiotowym lokalu. Stosownie do regulacji art. 10 ust. 1 w/w ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Dla zapewnienia bowiem zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisami do ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy (vide Wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r., V SA 3657/02, Wspólnota nr 8 z 2004 r., poz. 55). Organ gminy prowadzący ewidencję ludności, stosownie do treści art. 47 ust. 1 w/w ustawy jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Zgodnie zaś z regulacją ust. 2 art. 47 powołanej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ. Wydawana na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. decyzja administracyjna winna być poprzedzona przeprowadzeniem przez rozstrzygający organ postępowania dowodowego mającego na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości. W niniejszej sprawie przeprowadzono postępowanie dowodowe z zachowaniem wymagań art. 7 i 77 § 1 kpa i rozstrzygające organy dokonały nie naruszającej art. 80 kpa oceny, iż H. M. faktycznie przebywał i przebywa w lokalu nr [...] przy ul. [...] w R. Kwestia ta była zaś decydująca dla wydania decyzji o zameldowaniu. W sprawie przesłuchani zostali najbliżsi sąsiedzi, z tej samej klatki schodowej: H. G., Z. J. oraz J. K. i R. K. Wszystkie te osoby potwierdziły fakt zamieszkiwania H. M. w przedmiotowym mieszkaniu. Zeznania te są bardzo szczegółowe i dokładne, a potwierdzone zostały innymi dowodami w sprawie. Szczególne znaczenie dowodowe ma protokół z oględzin przedmiotowego mieszkania. Oględziny przeprowadzone zostały w dniu 18 lutego 2008 r., sporządzono z nich protokół (k. 314 akt administracyjnych). Dokonując oględzin ustalono, że w szafie znajdują się rzeczy osobiste wnioskodawcy, w sypialni znajduje się łóżko z pościelą, w łazience znajdują się przybory do higieny osobistej, w pokoju znajdują się kwiaty zielone. Istotne znaczenie dowodowe dla sprawy mają okoliczności opisane w piśmie z Komendy Powiatowej Policji w W. (k. 315 akt administracyjnych). Z pisma potwierdzone zostały (w drodze wywiadu środowiskowego) następujące fakty: w mieszkaniu znajdują się rzeczy codziennego użytkowania oraz rzeczy niezbędne do życia. Ustalono, że H. M. korzysta z przedmiotowego mieszkania. W kontekście powyższych dowodów za niewiarygodne należy uznać wyjaśnienia złożone przez sąsiadów z bloku T. S., J. R. i H. L. Pozostali przesłuchani świadkowie nic do sprawy nie wnieśli ponieważ z ich zeznań wynika, że albo nie znają H. M. oraz osób zamieszkałych w innych klatkach, albo nie wiedzą czy ktoś mieszka w przedmiotowym lokalu. W aktach sprawy znajduje się ponadto oświadczenie jedenastu osób datowane na dzień 20 marca 2008 r. (k. 370 akt administracyjnych), z którego wynika, że H. M. mieszka w przedmiotowym mieszkaniu. Wskazać należy, że w aktach sprawy znajdują się pisma Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w R., w których spółdzielnia opisuje stan prawny przedmiotowego mieszkania. Spółdzielnia złożyła również pismo zatytułowane "odwołanie". Podkreślić jednak należy, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie była doręczona spółdzielni ponieważ nie jest ona stroną postępowania. Słusznie organy uznały, że pisma te należy traktować jako nieuprawnione stanowisko w sprawie. Podkreślić należy, że konieczność dokonania zameldowania nie jest wcale uzależniona od charakteru tytułu prawnego do lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby. Skoro zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby, to jego dokonanie nie może być też traktowane jako źródło powstania jakichkolwiek praw majątkowych (zwłaszcza do mieszkania). Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.