IV SA/Wa 1234/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. E. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 10 kwietnia 2013 r. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] H. E. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją organ administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., którą organ pierwszej instancji - na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 i ar. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach - odmówił H. E. udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżący podniósł, że od momentu uzyskania ostatecznej decyzji w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jego pobyt w Polsce stał się nielegalny, zatem podlega on zapisom ustawy zobowiązującym go do opuszczenia Polski. H. E. stwierdził, że ma świadomość, iż zarówno w trakcie przekraczania granicy, jak również ubiegając się o ponowny wjazd do Polski może zostać wpisany do wykazu osób niepożądanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bądź nie uzyskać wizy powrotnej. Wnioskujący o wstrzymanie wykonania decyzji wywiódł ponadto, że od wielu lat przebywa w Polsce, w tym okresie utracił dobra materialne w [...] i nie ma do czego wracać. Nie ma możliwości mieszkaniowych w [...], ani możliwości finansowych, by przez dłużysz czas mieszkać w hotelu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Przy czym nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji wyrażonym w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2013 r., którym odmówił on zastosowania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ppsa, że zaskarżona decyzja, ze względu na swój "odmowny" charakter, nie nadaje się wykonania, a w konsekwencji nie ma możliwości orzeczenia o wstrzymaniu jej wykonania. Chociaż, jak organ administracji słusznie zauważa w uzasadnieniu wskazanego postanowienia decyzja odmawiająca udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie zawiera określonego zakazu, czy też nakazu, a w szczególności jej bezpośrednim następstwem, nie jest wydalenie cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to jednakże wejście zaskarżonej decyzji do obrotu prawnego spowodowało zmianę sytuacji prawnej skarżącego w relacji do sytuacji prawnej w trakcie postępowania. W ocenie Sądu, strona wykazała w przedmiotowym wniosku, iż zmiana ta ma takich charakter, że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Należy bowiem wskazać, że zgodnie stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy i cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 ze zm.), jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 1, został zachowany (wniosek skarżącego pochodzi z 2 kwietnia 2012 r., zatem wskazany termin został zachowany - przyp. Sądu) i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny do dnia, w którym decyzja w sprawie zezwolenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, stała się ostateczna. W świetle powyższej regulacji uznać należy, że wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony każe traktować pobyt cudzoziemca w Polsce jako legalny do czasu dokonania przez Sąd kontroli prawidłowości decyzji objętej skargą, zaś brak przyznania cudzoziemcowi ochrony tymczasowej na czas postępowania sądowego jest równoznaczny z uznaniem pobytu skarżącego w tym okresie za nielegalny. Nadanie przebywaniu skarżącego w Polsce takiego charakteru daje z kolei podstawę, by wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć z zaistnieniem przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ppsa. W świetle argumentacji zawartej w przedmiotowym wniosku, długotrwały pobyt skarżącego w Polsce doprowadził do sytuacji, w której w kraju pochodzenia nie ma on majątku, ani możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Uznanie pobytu skarżącego za nielegalny, a w konsekwencji stworzenie sytuacji prawnej, w której dopuszczalne będzie podjęcie działań mających na celu doprowadzenie do opuszczenia przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskie, może zatem skutkować powstaniem po jego stronie znacznej szkody. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.