IV SA/Wa 1236/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania od decyzji w sprawie wymeldowania postanawia zwolnić K. B. od kosztów sądowych K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania od decyzji w sprawie wymeldowania. Po wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, skarżący zwrócił się do Sądu z prośbą o zwolnienie go od kosztów sądowych, podnosząc, że jego źródłem utrzymania jest jedynie renta chorobowa i nie jest w stanie opłacić wpisu sądowego, tym bardziej że zaskarżył dwa postanowienia, więc musiałby uiścić 200 zł. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF skarżący podał, że utrzymuje się z renty w wysokości 1547,55 zł netto, z której opłaca zasądzone na rzecz dzieci alimenty w wysokości 800 zł. Z pozostałej kwoty - 747,55 zł musi opłacić lekarstwa i inne koszty utrzymania koniecznego. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący jest osobą samotną, nie posiada jakiegokolwiek majątku. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Przepis art. 243 § 1 cyt. wyżej ustawi stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek K. B. o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Biorąc pod uwagę, że wnioskodawca uzyskuje dochód w wysokości 1547,55 zł, opłaca alimenty na rzecz dzieci w wysokości 800 zł, nie posiada jakiegokolwiek majątku - należało uznać, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić należy, że przedstawione przez wnioskodawcę informacje pozwalają uznać, że poniesienie przez niego kosztów sądowych, mogłoby go narazić na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.