IV SA/Wa 1236/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r., znak [...], złożyli E. S. i G. S. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie gospodarstwa rybackiego składającego się z następujących budynków i obiektów budowlanych: stawów rybnych hodowlanych, budynku gospodarczego z pomieszczeniami na sprzęt rybacki i przechowywanie złowionych ryb - zapleczem stawu hodowlanego, budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na łodzie rybackie i wędkarskie, budynku rybaczówki z mieszkaniem rybaka, pomieszczeniami socjalnymi dla pracowników najemnych oraz biurem, studni głębinowej lub kopanej dla celów socjalno-bytowych, szczelnego zbiornika na ścieki z biologiczną oczyszczalnią ścieków na terenie działki nr [...] w obrębie [...], gmina [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że planowana do realizacji inwestycja znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje Uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), dalej jako Uchwała. Ponadto działka przeznaczona pod zainwestowanie położona jest na terenie obszaru [...]. W związku z położeniem planowanej inwestycji w granicach [...] Parku Krajobrazowego należało w pierwszej kolejności dokonać oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami Uchwały w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. W oparciu o: załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy organ uznał, że teren inwestycji na działce nr [...] znajduje się w całości w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora [...], co potwierdzają zdjęcia i mapy dostępne na stronie www.geoportal.gov.pl, jak również część tekstowa projektu decyzji o warunkach zabudowy. W związku z powyższym, planowana inwestycja koliduje z § 3 pkt 7 Uchwały, który zakazuje budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ odwoławczy rozważył, czy do planowanej inwestycji ma zastosowanie odstępstwo od zakazu dotyczące budowania obiektów służących turystyce wodnej w pasie 100 metrów od brzegu jeziora [...]. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, przez turystykę wodną należy rozumieć przemieszczanie się, podróżowanie szlakami, drogami wodnymi przy wykorzystaniu określonego sprzętu i urządzeń, obiektów umożliwiających realizację określonej formy turystyki wodnej. Wprowadzone odstępstwo od zakazu ma na celu zapewnienie możliwości budowy takich obiektów, które umożliwią realizację aktywności ściśle związanej z wodą (tj. z rzekami, jeziorami i innymi zbiornikami wodnymi), np. w postaci żeglarstwa czy kajakarstwa. W ocenie organu odwoławczego inwestycja polegająca na budowie: stawów rybnych hodowlanych, budynku gospodarczego z pomieszczeniami na sprzęt rybacki i przechowywanie złowionych ryb - zapleczem stawu hodowlanego, budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na łodzie rybackie i wędkarskie, budynku rybaczówki z mieszkaniem rybaka, pomieszczeniami socjalnymi dla pracowników najemnych oraz biurem, studni głębinowej lub kopanej dla celów socjalno-bytowych, szczelnego zbiornika na ścieki z biologiczną oczyszczalnią ścieków, nie może być zakwalifikowana jako służąca turystyce wodnej, bowiem nie jest bezpośrednio związana z turystyką wodną. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania odstępstwo wynikające z § 3 pkt 7 Uchwały, dotyczące obiektów służących turystyce wodnej. Z kolei odnosząc się do odstępstwa wynikającego z § 3 pkt 7 Uchwały, dotyczącego obiektów służących gospodarce rybackiej, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podzielił stanowisko organu I instancji, że w pojęciu "gospodarki rybackiej", będą się mieściły takie inwestycje, których lokalizacja, ze względu na charakter i cele, którym obiekt budowlany ma służyć, jest możliwa i uzasadniona tylko i wyłącznie w pasie 100 m od brzegu jeziora. Zatem przez gospodarkę rybacką należy rozumieć zespół planowanych i skoordynowanych czynności mających na celu racjonalne gospodarowanie organizmami wodnymi w myśl zasad ekonomii i zgodnie z założeniami ochrony przyrody. W odniesieniu do rozpatrywanej sprawy pojęcie to obejmuje rybactwo śródlądowe, a więc połowy ryb i innych organizmów wodnych w wodach śródlądowych, zabiegi mające na celu utrzymanie zasobów organizmów wodnych, chów i hodowlę ryb oraz pozostałych produktów i organizmów wodnych. W ramach wyjątku od zakazu możliwa jest realizacja obiektów służących gospodarce rybackiej, takich jak pomieszczenia zaplecza rybackiego czy pomosty. W ramach gospodarki rybackiej nie mieszczą się natomiast budynki z funkcją mieszkalną ani innymi funkcjami niezwiązanymi z gospodarką rybacką. Budynek rybaczówki z funkcją mieszkalną, pomieszczeniami socjalnymi dla pracowników najemnych oraz biurem nie jest obiektem niezbędnym w pasie 100 m od brzegu jeziora do prowadzenia gospodarki rybackiej. Obiekt taki może zostać zrealizowane poza tym pasem, co nie wpłynie na niemożność prowadzenia gospodarki rybackiej. Dalej Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wykazał, że planowana inwestycja nie mieści się w ramach odstępstw, wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Uchwały, co wynika z faktu, że działka nr [...] leży poza terenem zwartej zabudowy wsi [...], co potwierdza pismo Wójta Gminy [...] z dnia 7 sierpnia 2015 r. Ponadto w piśmie tym wskazano, że aktualnie nie ma ustaleń planistycznych dla tego terenu z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt: II SA/Gd 754/13, stwierdzający nieważność zapisów Studium m.in. dla przedmiotowej działki. W związku z powyższym, nie jest spełniona przesłanka zastosowania odstępstwa z § 4 ust. 1 pkt 1 Uchwały dotycząca obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie jest spełniona również druga przesłanka ww. odstępstwa, gdyż z załącznika graficznego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż działki przylegające do przedmiotowej działki są niezabudowane. A aby móc zastosować omawiane odstępstwo przynajmniej dwie przyległe działki muszą być zabudowane. W sprawie nie ma możliwości wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach, jak również przedmiotowa inwestycja nie będzie stanowiła uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej, gdyż działki przylegające są niezbudowane. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżących, że planowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącego siedliska rolniczego - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód, a tym samym spełnia przesłankę do zastosowania odstępstwa o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji - mapy zasadniczej w skali 1:1000 - wynika, że na działce nr [...] w ogóle nie istnieje siedlisko rolnicze, które to planowane obiekty budowlane miałyby uzupełniać. Co więcej, działka ta w ogóle nie jest zabudowana, a przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy zakłada budowę całego kompleksu budynków i obiektów budowlanych, o przeznaczeniu zupełnie innym niż prowadzenie gospodarstwa rolnego. Planowana przez inwestorów zabudowa działki nie stanowi uzupełnienia istniejącej zabudowy w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały. Natomiast odstępstwo określone w § 4 ust. 1 pkt 3 Uchwały, dotyczy tylko przebudowy i modernizacji istniejącego zainwestowania, zatem nie będzie ono miało zastosowania w przedmiotowej sprawie, dotyczącej budowy nowych obiektów budowlanych. Dalej organ odwoławczy wskazał, że planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym nie zachodzi żadne z odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], który słusznie wskazał, że budowa stawów rybnych, będących częścią planowanej inwestycji, naruszy zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej (§ 3 pkt 6 Uchwały). Planowany staw rybny stanie się odbiornikiem wód, które spływają po powierzchni gruntu, czyli spowoduje zwiększony spływ powierzchniowy, jak również będzie gromadził wody gruntowe z terenu przedmiotowej działki i działek przyległych. Następstwem budowy stawu rybnego będzie zatem zmniejszenie uwilgotnienia terenu przyległego do stawu oraz zwiększenie uwilgotnienia terenu w miejscu wykopania stawu, gdyż teren ten zostanie wypełniony na stałe wodą, co oznacza, że dojdzie do zmiany stosunków wodnych. Nie bez znaczenia dla naruszenia tego zakazu jest występowanie w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, położnych nad brzegiem jeziora [...] terenów podmokłych. Odnosząc się do odstępstwa racjonalnej gospodarki rybackiej, organ odwoławczy wskazał, iż w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie przyrody racjonalna gospodarka rybacka to taka, która jest prowadzona zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, na co wskazują art. 3 pkt 1 i art, 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że działka nr [...] jest niezabudowana, stanowi grunty rolne oraz leśne. Na granicy przedmiotowej działki oraz działki jeziora [...] wykształciła się charakterystyczna dla ekosystemów nadwodnych, nieprzekształconych przez człowieka, strefa ekotonu stanowiąca pas zadrzewień i zakrzaczeń, a następnie szeroki pas szuwaru. Część działki położona nad brzegiem jeziora [...] stanowi tereny bagienne i torfowiska. Stosownie do § 2 pkt 3 Uchwały, [...] Park Krajobrazowy został utworzony w celu ochrony stref ekotonowych oraz siedlisk wodnych, torfowiskowych i bagiennych, czyli został utworzony w celu ochrony wartości przyrodniczych znajdujących się m.in. w obrębie przedmiotowej działki. W związku z powyższym budowa stawu rybnego, który zmieni stosunki wodne, a tym samym przyczyni się do utraty chronionych wartości przyrodniczych parku krajobrazowego - doprowadzi do osuszenia terenów bagiennych i torfowiskowych - jest nieracjonalna z punktu widzenia ochrony przyrody. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że przedmiotowy staw rybny musi być zlokalizowany na przedmiotowej działce ze względu na uwarunkowania gospodarcze, takie jak już istniejące na działce obiekty gospodarcze, czy też zabudowa związana z prowadzoną gospodarką rybacką, w ramach której budowa (na zainwestowanym już terenie) stawu rybnego nie spowodowałaby utraty chronionych wartości przyrodniczych parku krajobrazowego i tym samym byłaby racjonalna w rozumieniu § 3 pkt 6 Uchwały. Reasumując, w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy staw rybny, który zmienia stosunki wodne, nie będzie służył racjonalnej (w myśl ochrony przyrody) gospodarce rybackiej. W związku z tym, przedmiotowa inwestycja w zakresie budowy stawów rybnych narusza zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. wywiedli E. S. i G. S. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - § 3 pkt 7 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody • w zw. z art. 22 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. • w zw. z § 111 w zw. z § 2 pkt 2, art. 1113 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy z dnia 26 września 1997 r. ze zm. - § 25, § 37 i § 44 załącznika nr 3 do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy z dnia 26 września 1997 r. ze zm. poprzez niezakwalifikowanie planowanej inwestycji, jako obiektów służących racjonalnej gospodarce rybackiej bądź turystyce wodnej, - art 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie oraz oparcie ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy na okolicznościach niepopartych żadnymi dowodami, w szczególności w zakresie stwierdzenia, że budowa stawów rybnych spowoduje zmianę stosunków wodnych. W konsekwencji powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. utrzymujące postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2015 r. , odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy odpowiada prawu. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2015 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa rybackiego składającego się z następujących budynków i obiektów budowlanych: stawów rybnych hodowlanych, budynku gospodarczego z pomieszczeniami na sprzęt rybacki i przechowywanie złowionych ryb - zapleczem stawu hodowlanego, budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na łodzie rybackie i wędkarskie, budynku rybaczówki z mieszkaniem rybaka, pomieszczeniami socjalnymi dla pracowników najemnych oraz biurem, studni głębinowej lub kopanej dla celów socjalno-bytowych, szczelnego zbiornika na ścieki z biologiczną oczyszczalnią ścieków na terenie działki nr [...] w obrębie [...], gmina [...]. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane jest uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. o czym mówi ust. 5 art. 53 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz w granicach obszaru [...]. Formami ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 165, ze zm.) są m.in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000. Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju (art. 16 ust. 1). Z kolei art. 17 ust. 1 pkt 1 – 14 ustawy o ochronie przyrody stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 lit. a ww. ustawy zakazy te mogą dotyczyć m.in. budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z kolei w art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody wprowadzony został zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej. W art. 17 ust. 1 pkt 1 – 14 ustawy o ochronie przyrody ustawodawca określił zamknięty katalog zakazów, jakie mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym. Organ wyznaczający park krajobrazowy może na jego terenie wprowadzić część, a nawet wszystkie ustawowe zakazy, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony tego obszaru. Jednakże zakazy te nie mogą być modyfikowane, czy też rozszerzane przez organ ustanawiający park krajobrazowy. [...] Park Krajobrazowy został utworzony Uchwałą Sejmiki Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r., nr [...], poz. [...], ze zm.). Na terenie parku zostały wprowadzone zakazy wymienione w § 3 pkt 1 – 13 Uchwały. W brzmieniu Uchwały obowiązującej w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, w szczególności w pkt 6 § 3 wprowadzony został zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej, a w pkt 7 § 3 wprowadzony został zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zakazy te odpowiadają ustawowym zakazom, jakie mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym, przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 6 i 7 lit. a ustawy o ochronie przyrody. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak ustaliły organy, wynika, że działka inwestycyjna o nr ew. [...] w obrębie [...], gmina [...], w całości położona jest w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej Jeziora [...]. Stąd zastosowanie do niej ma zakaz wynikający z § 3 pkt 7 Uchwały. Organ uzgadniający w trybie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest związany treścią projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zatem przedmiotem uzgodnienia jest konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy, którego treść jest dla organu wiążąca. Organ uzgadniający projekt decyzji nie jest władny ingerować w treść uzgadnianej decyzji, natomiast może potwierdzić jej zgodność z przepisami z zakresu ochrony przyrody lub odmówić takiego potwierdzenia. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy przedstawionego do uzgodnienia, ewidentnie wynika, że projekt ten dotyczy inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa rybackiego składającego się z następujących budynków i obiektów budowlanych: stawów rybnych hodowlanych, budynku gospodarczego z pomieszczeniami na sprzęt rybacki i przechowywanie złowionych ryb - zapleczem stawu hodowlanego, budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na łodzie rybackie i wędkarskie, budynku rybaczówki z mieszkaniem rybaka, pomieszczeniami socjalnymi dla pracowników najemnych oraz biurem, studni głębinowej lub kopanej dla celów socjalno-bytowych, szczelnego zbiornika na ścieki z biologiczną oczyszczalnią ścieków na terenie działki nr [...] w obrębie [...], gmina [...]. Wobec powyższego trudno uznać za prawdziwe stanowisko skarżących zaprezentowane w skardze, że część obiektów składających się na wnioskowaną inwestycję będzie służyła turystyce wodnej. Turystyka wodna związana jest z wypoczynkiem i rekreacja. Trudno uznać, że któryś z planowanych obiektów może służyć turystyce wodnej. Z pewnością nie stawy, w których mają być hodowane ryby, budynek gospodarczy na sprzęt rybacki i złowione ryby, budynek z pomieszczeniami na łodzie rybackie i wędkarskie, budynek rybaczówki z mieszkaniem rybaka, pomieszczenia socjalne dla pracowników najemnych, czy biuro. O kwalifikacji danego obiektu jako służącego potrzebom turystyki wodnej, gospodarki wodnej lub rybackiej jest jego rzeczywiste przeznaczenie. Niezrozumiałe jest wznoszenie budynku w zupełnie innym celu, niż ten którego przeznaczenie zdeterminowane jest jego właściwością. Jeżeli inwestycja miałaby służyć turystyce wodnej, skarżący musieliby złożyć nowy wniosek o warunki zabudowy dla takiej inwestycji. Z zakazu wynikającego z § 3 pkt 7 Uchwały Sejmiki Województwa [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego wynika zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jezior. Zakaz ten obowiązuje również planowaną inwestycję. Wprawdzie przepis ten dopuszcza odstępstwo od tego zakazu w sytuacji, gdy budowa nowych obiektów służy turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, to jednak w ocenie Sądu organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wywiódł, że odstępstwo od zakazu nie obejmuje przedmiotowej inwestycji. Odstępstwa od zakazu ustanowionego ww. przepisem muszą być interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. W pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora mogą być budowane jedynie obiekty służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, bo budowa wszystkich innych obiektów budowlanych w tym pasie jest zakazana. Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (j.t. Dz. U. 2015 r., poz. 652) stanowi, że do chowu, hodowli lub połowu ryb uprawniony jest m. in. właściciel albo posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb, zwanym uprawnionym do rybactwa (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c). Gospodarka rybacka jest pojęciem ustawowym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym podmiotem, który jest obowiązany do prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej jest uprawniony do rybactwa w obwodzie rybackim. Z kolei art. 6 ust. 2 cyt. ustawy definiuje racjonalną gospodarką rybacką, która polega na wykorzystywaniu produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa. Zatem gospodarka rybacka, to działalność gospodarcza podmiotów uprawnionych do rybactwa. Z uwagi na to, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana w obszarze, na którym obowiązuje zakaz z § 3 pkt 7 Uchwały, to należy ocenić, które z obiektów służą gospodarce rybackiej, tj. służą wykorzystywaniu produkcyjnych możliwości wód. Takim obiektem budowlanym będzie staw rybny hodowlany oraz budynek gospodarczy z pomieszczeniami na sprzęt rybacki i przechowywanie złowionych ryb. Natomiast wszystkie pozostałe planowane do realizacji przez skarżących obiekty, słusznie uznały organy, że nie służą gospodarce rybackiej w znaczeniu odstępstwa od zakazu o jakim mowa w § 3 pkt 7 Uchwały w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Obiekty te nie mieszczą się bowiem zarówno w kategorii XXIV Prawa budowlanego (katalog obiektów gospodarki wodnej), jak i nie służą celom gospodarki rybackiej, wynikającym z art. 6 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym. W konsekwencji powyższego, prawidłowa jest ocena organów, że budynek rybaczówki z funkcją mieszkalną, pomieszczeniami socjalnymi dla pracowników najemnych oraz biurem nie jest obiektem niezbędnym w pasie 100 m od brzegu jeziora do prowadzenia gospodarki rybackiej. Obiekt taki może zostać zrealizowane poza tym pasem, co nie wpłynie na niemożność prowadzenia gospodarki rybackiej. Sąd podziela również stanowisko organów, że planowana inwestycja narusza zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej, o którym mowa w § 3 pkt 6 Uchwały. Wbrew zarzutom skargi, w zaskarżonym postanowieniu organ wykazał i uzasadnił, że budowa na działce inwestycyjnej stawów rybnych spowoduje zmianę stosunków wodnych. Organ wykazał również w sposób precyzyjny, że powstałe zmiany stosunków wodnych nie służyłyby ochronie przyrody, w szczególności nie służyłyby zachowaniu ważnych dla utrzymania różnorodności biologicznej typów siedlisk w postaci specyficznych stref ekotonowych, siedlisk wodnych, torfowiskowych i bagiennych występujących na przedmiotowej działce. Również zmiana stosunków wodnych nie może być dopuszczona na potrzeby racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej, gdyż żadna z tych gospodarek nie jest obecnie prowadzona na działce inwestycyjnej. W zaskarżonym postanowieniu zostało również wykazane, że planowana inwestycja nie mieści się w ramach odstępstw, wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1, 2, 3 Uchwały. Zakaz zapisany w § 3 pkt 7 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie [...] parku Krajobrazowego znajduje swoją podstawę w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody i stanowi jego powtórzenie. Powyższa Uchwała jest obowiązującym prawem. Zakazy w niej zawarte znajdują podstawę prawną w ustawie. Konieczność wprowadzenie zakazu z § 3 pkt 7 Uchwały wynika z potrzeby ochrony konkretnych wartości przyrodniczych, która to ochrona stanowi ważny interes społeczny. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, że działki położone w bliższym i dalszym sąsiedztwie działki inwestycyjnej mają różną wielkość i różny kształt. To powoduje, że na niektórych z nich z pewnością możliwa jest lokalizacja nowych obiektów budowlanych poza pasem szerokości 100 m od brzegu jeziora [...]. Dlatego też słusznie wskazał organ, że każda sprawa administracyjna jest rozpatrywana indywidualnie, w ramach ustalonego w niej stanu faktycznego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ dokonał prawidłowej wykładni § 3 pkt 6 i 7 Uchwały, co dało podstawę do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania, że w sprawie zostały naruszone przepisy postępowania, o których mowa w skardze. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.