IV SA/Wa 124/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. Skarga A. S. i J. S., wniesiona w piśmie z dnia 17 listopada 2014 r. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, opatrzona została nieczytelnym podpisem tylko jednego ze skarżących. Wobec tego, że Sąd nie był w stanie jednoznacznie zweryfikować, który ze skarżących podpisał się pod skargą, zarządzeniem z dnia 6 lutego 2015 r. wezwał skarżących J. S. i A. S. do udzielenia informacji, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, który z nich podpisał się pod skargą. W odpowiedzi na to wezwanie, w dniu 19 lutego 2015 r. wpłynęło do akt sprawy pismo opatrzone nieczytelnym podpisem jednego ze skarżących, w którym ponownie cofnięto skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że niezbędnym elementem każdej skargi jest umieszczenie pod jej treścią podpisu osoby, która takie pismo składa do sądu. Stosownie zaś do dyspozycji art. 49 § 1 powołanej ustawy, jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 wymienionej ustawy, zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli legalności działania administracji publicznej wyłącznie w wyniku wniesienia skargi przez stronę. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia stwierdzenie, że istotnie wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym. Zatem skarga, aby mogła wywołać skutek procesowy powinna zostać własnoręcznie podpisana przez skarżącego, a w przypadku wniesienia skargi przez wielu skarżących, skarga winna być własnoręcznie podpisana przez każdego z nich. W rozpoznawanej sprawie, skargę wniosło dwóch skarżących, na co wskazuje nagłówek skargi, jednakże opatrzona ona została tylko jednym nieczytelnym podpisem, uniemożliwiającym identyfikację osoby skarżącego, a przez to uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Z tej przyczyny Sąd wezwał skarżących do udzielenia informacji, który z nich podpisał się pod skargą. W odpowiedzi na to wezwanie nadesłano pismo opatrzone identycznym, co skarga, nieczytelnym podpisem jednego ze skarżących, w którym cofnięto skargę. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że skarżący nie wykonali braku formalnego skargi. Brak własnoręcznego podpisu stanowi formalny brak skargi, którego nieuzupełnienie uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi i uzasadnia jej odrzucenie. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie wyjaśnić należy, że cofnięcie skargi dokonane wnioskiem z dnia 29 grudnia 2014 r. i ponowione w piśmie z dnia 19 lutego 2015 r. jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a to z tej przyczyny, że rozpatrzenie oświadczenia strony o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe i dopuszczalne wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera żadnych braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiałyby jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie brak formalny skargi nie został uzupełniony, a to powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powyższej ustawy, a nie umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec tego oświadczenie cofające skargę nie mogło wywrzeć przed Sądem określonych skutków ze względu na wystąpienie negatywnej przesłanki wykluczającej jego uwzględnienie, jak też i z tej przyczyny, że ono również opatrzone zostało identycznym, co skarga, nieczytelnym podpisem tylko jednego ze skarżących.