IV SA/Wa 1241/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi V. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata F. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 14 września 2012 r. pan V. S., obywatel [...] deklarujący narodowość [...], złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił rozpatrzyć wniosek jako oczywiście bezzasadny i odmówić nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec braku przesłanek dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany, a także orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. Od decyzji powyższej wnioskodawca złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie jednej z form ochrony międzynarodowej. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 13, art. 15 i art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 §3 Kpa. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w części dotyczącej rozpatrzenia wniosku jako oczywiście bezzasadnego, odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, i wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, a także Rada uchyliła i umorzyła postępowanie w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen, jako pozbawionego podstaw prawnych. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła ustalenia organu pierwszej instancji, iż w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dalej "ustawa o ochronie". Zdaniem Rady, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, pan V. S. nie uprawdopodobnił jakichkolwiek naruszeń praw człowieka w stosunku do niego przez władze kraju pochodzenia bądź zagrożenia takim naruszeniem. Ponadto nie brał on udziału w działaniach wojennych, nie został nigdy zatrzymany arii aresztowany, nie był skazany wyrokiem sądu ani nie uprawdopodobnił on żadnych naruszeń praw człowieka w stosunku do niego ani jego żony. Pan V. S. podczas wywiadu statusowego oświadczył, że w kraju pochodzenia czuł się prześladowany przede wszystkim z powodu przynależności do partii "[...]" do której przystąpił w lutym 2012 roku. Według przedstawionej przez niego legitymacji należał on do partii "[...]". Jako członek tej partii uczestniczył w spotkaniach i demonstracjach. Podczas akcji wyborczej zbierał podpisy i agitował przeciw rządom prezydenta [...]. W związku z tym w sierpniu 2012 roku został bezprawnie zatrzymany przez policję na dwa dni. Nie wystąpił jednak do właściwych organów sprawiedliwości z wnioskiem o wyjaśnienie sprawy. Nie przedstawił także żadnego dowodu potwierdzającego zatrzymanie. W obawie przed konsekwencjami dalszego działania w partii postanowił wyjechać za granicę. Wymienione przez niego przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia takie jak, domniemane obawy przed prześladowaniem z uwagi na członkostwo w partii "[...]", czy też rzekome zatrzymanie i pobicie przez policję, niepotwierdzone żadnym dowodem, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy dla jednoznacznego stwierdzenia występowania uzasadnionych obaw przed indywidualnymi prześladowaniami z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Należy podkreślić, że w związku z wymienionym zatrzymaniem wnioskodawca nie podjął żadnych działań w celu wyjaśnienia sprawy. Nie zgłosił faktu bezprawnego zatrzymania miejscowym organom sprawiedliwości, ani też kierownictwu swojej partii. Rada podkreśliła, że w jej ocenie zeznania wnioskodawcy są bardzo ogólnikowe, nieprecyzyjne i mało wiarygodne, co rodzi uzasadnione wątpliwości, czy podane przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia są prawdziwe. Ponadto należy zwrócić uwagę, że wnioskodawca wcześniej już dwukrotnie bez powodzenia występował o nadanie statusu uchodźcy, w 1993 roku w [...] i w 2000 roku w [...]. W związku z tym nie można wykluczyć, że poszukuje on najkorzystniejszych warunków dla osiedlenia się w Europie z przyczyn osobistych lub bytowych, a nie z powodu obaw o własne bezpieczeństwo. Ponadto należy wskazać, że koalicja między innymi partii "[...]" do której miał należeć wnioskodawca i partii "[...]", w końcu 2012 roku wygrała wybory parlamentarne w[...], a przywódca tej koalicji został premierem nowego rządu. W związku z tym z tytułu członkostwa wnioskodawcy w wymienionej wyżej partii nie mogą występować dla niego żadne zagrożenia. Rada podkreśliła w swoim orzeczeniu, iż sytuacja w [...] jest stabilna i nie może ona stanowić samoistnej podstawy do ubiegania się o status uchodźcy. Odnosząc się do nieudzielenia Wnioskodawcy ochrony uzupełniającej, Rada do Spraw Uchodźców uznała, że nie występują realne przesłanki określone w przepisie art. 15 ustawy o ochronie wskazujące na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Pan V. S. nie oświadczył w toku procedury statusowej, by orzeczono wobec niego karę śmierci lub groziło mu wykonanie egzekucji. Nie powołał się on również na realnie grożące mu tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Nigdy nie był on ścigany ani poszukiwany przez podmioty sprawujące władzę w kraju pochodzenia, [...] opuścił legalnie i bez problemu. Dodać należy, że nie ma żadnych przesłanek wskazujących na zindywidualizowane, rzeczywiste ryzyko doznania krzywdy przez Wnioskodawcę. Dlatego analiza materiału dowodowego nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla strony, a z pewnością obecnie nie można mówić o tym, by w [...] miało miejsce powszechne stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. W ocenie organu Pan V. S. nie spełnia również przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany, gdyż w sprawie Wnioskodawcy nie możemy mówić o sytuacji, w której jego wydalenie: 1. mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, 2. naruszałoby prawo do życia rodzinnego. Zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że Wnioskodawca nie spełnia żadnej z przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Nie jest tak, że Cudzoziemiec mógłby być wydalony jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej. Deportacja Wnioskodawcy do kraju pochodzenia nie zagrażałaby w jakimkolwiek stopniu podstawowym prawom człowieka, przez co nie spełnia on przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan V. S., zarzucając jej: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 13, art. 15 oraz art. 97 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. z 2003 r. nr 128 poz. 1176 - dalej: ustawa o ochronie) poprzez nieudzielenie żadnej z form ochrony wymienionych w powyższych przepisach; 2. Istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i 77 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego; - art. 107 §3 kpa poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; Wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zgodnie z art. 13 ustawy o ochronie stanowi, że cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeśli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu rasy. religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Jest on obywatelem [...]. W toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy powoływał się na obawę przed prześladowaniem ze względu na przynależność do partii [...]. Przestawił legitymację partyjną, wskazał na czym polegała jego aktywność w niej i jakie problemy go z tego powodu spotkały. Podkreślił, że był zatrzymany w sierpniu 2012 r. i poddawany przemocy fizycznej. Pomimo stwierdzenia organu II instancji, że wobec wygranej partii wraz z partią [...] w wyborach, nie mogą występować obecnie w [...] żadne zagrożenia dla skarżącego, on jednak w dalszym ciągu obawia się wpływów opozycyjnego obecnie ugrupowania i w jego ocenie ma podstawy, aby obawiać się prześladowania w kraju pochodzenia. Art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie wyraźnie stanowi, że podmiotami dopuszczającymi się prześladowań lub wyrządzającymi poważną krzywdę mogą być - oprócz organów władzy publicznej - także inne podmioty, jeżeli państwo nie jest w stanie zapewnić jednostce odpowiedniej ochrony przed takimi prześladowaniami. Organ administracji, rozpatrujący wniosek cudzoziemca poszukującego ochrony międzynarodowej, zobligowany jest zatem do przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie cudzoziemcowi statusu uchodźcy w takich okolicznościach. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, " W przypadku gdy wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu:1) ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 20, albo 2) zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub Ja, jeżeli nie istnieją okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej i nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. W ocenie skarżącego spełnia on przesłanki do udzielenia mi ochrony uzupełniającej z powodu rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Udzielenie mi zgody na pobyt tolerowany jest uzasadnione zagrożeniem dla bezpieczeństwa osobistego w kraju pochodzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z art. 23 w zw. z art. 27 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z 13 czerwca 2003 r. (zw. dalej ustawą) postępowanie o udzielenie statusu uchodźcy prowadzi się na wniosek cudzoziemca, a wniosek ten musi zawierać jego dane, kraj pochodzenia i wskazanie faktów, mających potwierdzać okoliczności go uzasadniające. Zgodnie z art. 23 ust 2 ustawy rozpoznając wniosek o nadanie statusu uchodźcy rozpoznaje się jednocześnie wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej z tym, że ochrony tej udziela się dopiero wówczas kiedy brak jest podstaw do nadania statusu uchodźcy. Przepisy te określając zasadnicze dane wniosku wskazują tym samym, że to na cudzoziemcu spoczywa obowiązek wykazania prześladowania lub poważnego ryzyka jego wystąpienia w stosunku do niego. Jest to zrozumiałe jeśli się zważy, że to cudzoziemiec decydując się na opuszczenie swojego kraju w związku z doznanymi prześladowaniami lub żywiąc uzasadnione obawy ich doznania powinien je określić i jak najpełniej przedstawić wskazując, że dotyczą właśnie jego osoby. Okoliczności dotyczące prześladowań mogą być wówczas wszechstronnie ocenione. Jest przy tym rzeczą oczywistą, że prześladowania mogą mieć różne formy i różne podłoże, ale jest przy tym wymagane ażeby miały odniesienie do osoby cudzoziemca. Uzyskanie statusu uchodźcy jest zatem możliwe wyłącznie wtedy kiedy prześladowania dotykające cudzoziemca dotyczą jego rasy, religii, przekonań politycznych, przynależności do określonej grupy społecznej lub mają związek z jego seksualnością, a więc są określone w art. 1A Konwencji Genewskiej. Wykazanie takich prześladowań lub wykazanie istnienia poważnej obawy ich wystąpienia, pozwala na zastosowanie w odniesieniu do zainteresowanego cudzoziemca treści art. 13 ust. 1 ww. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, iż w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy. Jak wynika ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, skarżący nie uprawdopodobnił jakichkolwiek naruszeń praw człowieka w stosunku do niego przez władze kraju pochodzenia bądź zagrożenia takim naruszeniem. Ponadto nie brał on udziału w działaniach wojennych, nie był skazany wyrokiem sądu ani nie uprawdopodobnił on żadnych naruszeń praw człowieka w stosunku do niego. Jak wynika z zeznań przedłożonych przez skarżącego w lutym 2012r. przystąpił do partii [...]. Według przedstawionej przez niego legitymacji należał on do partii "[...]". Jako członek tej partii uczestniczył w spotkaniach i demonstracjach. Podczas akcji wyborczej zbierał podpisy i agitował przeciw rządom prezydenta [...]. W związku z tym w sierpniu 2012 roku został bezprawnie zatrzymany przez policję na dwa dni. Nie wystąpił jednak do właściwych organów sprawiedliwości z wnioskiem o wyjaśnienie sprawy. Nie przedstawił także żadnego dowodu potwierdzającego zatrzymanie. W obawie przed konsekwencjami dalszego działania w partii postanowił wyjechać za granicę. Wymienione przez niego przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia takie jak, domniemane obawy przed prześladowaniem z uwagi na członkostwo w partii "[...], czy też rzekome zatrzymanie i pobicie przez policję, niepotwierdzone żadnym dowodem, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy dla jednoznacznego stwierdzenia występowania uzasadnionych obaw przed indywidualnymi prześladowaniami z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 13 czerwca 2003 r.o sygn. akt V S.A. 2582/02, w którym NSA stwierdził, że nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej osoba obawiająca się pozaprawnych działań ze strony osób działających poza porządkiem prawnym kraju pochodzenia i nie wykorzystująca wszystkich możliwości w celu uzyskania ochrony w kraju swego pochodzenia, nawet jeśli uzyskanie takiej pomocy byłoby iluzoryczne i mało realne (...) główna przesłanką stosowania Konwencji Genewskiej są zindywidualizowane, uzasadnione obawy danej osoby przed prześladowaniem z powodów ściśle określonych w Konwencji, a nie istniejąca generalnie sytuacja w kraju jej pochodzenia. W świetle definicji uchodźcy do uzyskania statusu uchodźcy uprawnione są jednak jedynie te osoby, które indywidualnie wykażą, że są (lub mogą być w przyszłości) obiektem skierowanych przeciwko nim prześladowań z uwagi na wymienione w Konwencji przesłanki. Należy zatem wskazać, iż osoba fizyczna, czy też zorganizowana grupa osób, może być uznana za sprawcę prześladowań jeśli są one świadomie tolerowane przez władze lub jeśli władze odmawiają zapewnienia skutecznej ochrony bądź nie są w stanie jej zapewnić. Ponadto, akty przemocy popełniane przez taki podmiot mogłyby być powodem do nadania statusu uchodźcy gdyby były popełniane w związku z jednym z kryteriów Konwencji Genewskiej, a więc z rasą, religią narodowością przynależnością do określonej grupy społecznej lub poglądami politycznymi. W rozpoznawanej sprawie wbrew wywodom skarżącego nie można uznać, iż okoliczność, że skarżący jest członkiem- współrządzącej obecnie partii- uzasadnia przyznanie mu ochrony. Skarżący nie wykazał bowiem, aby w odniesieniu do niego władze państwowe dopuściły się zaniedbań w zakresie zapewnienia mu należytej ochrony, bowiem z go oświadczenia nie wynika aby z takiej ochrony starał się skorzystać. Rozpoznając przedmiotową sprawę nie można również pominąć okoliczności, iż rozpoznawany przez organy wniosek skarżącego nie jest pierwszym, który złożył po opuszczeniu kraju pochodzenia. Z podobnymi wnioskami skarżący występował już bowiem bezskutecznie w [...]. Tym samym wbrew zarzutom strony skarżącej ustalenia organów w odniesieniu do jej osoby są właściwe. Nie wynikają przy tym z braku wiedzy o sytuacji w jej kraju pochodzenia i stanie przestrzegania w tym regionie praw człowieka, lecz wyłącznie z oceny jego sytuacji osobistej i wiarygodności zeznań. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy słusznie odmówiły także skarżącemu udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Jak słusznie wskazały organy orzekające żadna z przesłanek udzielenia takiej ochrony, w konkretnej sytuacji Skarżącego, nie zaistniała. Nie doszło zatem do naruszenia przepisu art. 15 cyt. ustawy. Jeśli chodzi o odmowę udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany to należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia, czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Zgodnie z w/w przepisem cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Z przepisu tego wynika, że organ rozpatrujący sprawę ma obowiązek zbadania, czy nie zachodzą okoliczności opisane w art. 97 ust. 1 ustawy, nie ma natomiast obowiązku przeprowadzania odrębnego postępowania wyjaśniającego w tej materii. Organ opiera się w tej kwestii na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie o nadanie statusu uchodźcy i w przypadku odmowy nadania statusu uchodźcy rozstrzyga, czy zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W ocenie Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego w skardze słusznie orzekające w sprawie organy uznały, że nie wskazał on przesłanek znalezienia się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń wymienionych w art. 97 ust. 1 pkt 1, czy 1 a cytowanej ustawy w związku z postanowieniami Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r. Strona nie wykazała bowiem, że obawy w zakresie w jej przypadku są uzasadnione i że powrót do kraju pochodzenia istotnie wiązałby się z zagrożeniem. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgoda na pobyt tolerowany nie może być traktowana jako konsekwencja ogólnej niestabilności, niedostatków praworządności czy nawet ogólnego poczucia braku bezpieczeństwa w państwie pochodzenia. Aby rozstrzygnięcie było pozytywne materiał dowodowy musi dawać podstawy do twierdzenia, że te generalne zagrożenia przełożą się na indywidualne położenie Cudzoziemca i będą skutkować zagrożeniami, które art. 97 ww. ustawy wymienia. W rozpoznawanej sprawie takich okoliczności nie wykazano. Udzielenie zgody na pobyt tolerowany nie jest i nie może być metodą legalizowanie pobytu cudzoziemca w Polsce, gdyż jest ściśle powiązane z ochroną międzynarodową i może być rozpatrywane tylko w tym kontekście. Dlatego przepis ten można stosować tylko w powiązaniu z ochroną międzynarodowa, a nie w celu legalizacji pobytu cudzoziemca ze względu na to, że wybrał sobie Polskę jako kraj, w którym chce pozostać. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu pozwalał więc na przyjęcie przez organy, deportacja Wnioskodawcy do kraju pochodzenia nie zagrażałaby w jakimkolwiek stopniu podstawowym prawom człowieka, przez co nie spełnia on przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem naruszeń praw człowieka wobec niego. Nie był on prześladowany w kraju pochodzenia i nie wskazano na żadne wiarygodne przyczyny, dla których mógłby być prześladowany. Władze [...] nie podejmowały nigdy wobec niego żadnych działań, które mogłyby rodzić obawę o prześladowanie lub możliwość takiego prześladowania w przyszłości. Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił zarzutów skargi, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7,8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów. Czyni to nietrafnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego, jak również niewłaściwego uzasadnienia decyzji. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi działającemu z urzędu oparto o art. 250 w/w ustawy.