IV SA/Wa 1243/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokat B. Z. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1243/16 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych ze zbioru PESEL postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat B. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2016 r. zwolnił P. D. (dalej: "skarżącego") od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata. Pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adwokat B. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2016 r., oddalił skargę, a postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi z urzędu w niniejszej sprawie stosowne wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 stycznia 2017 r. W dnu 6 lutego 2017 r. pełnomocnik z urzędu złożył w sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w drugiej instancji za sporządzenie przedmiotowej opinii według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej z urzędu argumentując, że pełnomocnik nie wypełnił dyspozycji § 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714), zwanego dalej jako "rozporządzenie" albo "rozporządzenie z 3 października 2016 r." Pełnomocnik nie złożył bowiem oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pismem z dnia 15 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że zarzut niezłożenia przez pełnomocnika z urzędu oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części jest niezasadny i narusza przepis art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "ppsa" oraz § 3 rozporządzenia z 3 października 2016 r., bowiem pełnomocnik złożył już w tej sprawie wymagane oświadczenie – na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r., a następnie potwierdził to we wniosku z dnia 9 grudnia 2016 r. Wniosek z 4 lutego 2017 r. o przyznanie kosztów za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1241/16 był wnioskiem wniesionym do tego samego sądu, przed którym już wcześniej pełnomocnik z urzędu złożył przedmiotowe oświadczenie. Pełnomocnik z urzędu wskazał, że nieopłacona pomoc prawna pełnomocnika z urzędu w tej sprawie obejmowała także – na podstawie art. 177 § 4 ppsa złożenie do tego sądu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 260 § 1 ppsa, rozpoznając sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 ppsa w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej. W niniejszej sprawie mają zastosowanie mają zasady określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. Zgodnie z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Z treści § 3 wynika obwiązek pełnomocnika z urzędu zawarcia we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczenia, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Jak wynika z oświadczeń zawartych w sprzeciwie, opłaty za pomoc prawną udzieloną przez pełnomocnika z urzędu w drugiej instancji w postaci sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. "b" tego rozporządzenia, opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi – 50 % opłaty określonej w pkt. 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Opłata określona w pkt. 1 omawianego przepisu wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2 podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej w żadnej części pomocy prawnej. W tej sytuacji uznano, że należy mu przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 120 zł (50 % stawki minimalnej, bowiem reprezentował on skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji) i podwyższyć tę kwotę o kwotę podatku od towarów i usług (23%). Zatem na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 260 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.