IV SA/Wa 1244/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: asesor WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie objęcia nadzorem spraw sądowych postanawia: - odrzucić skargę Skarżący J. N., w piśmie z dnia 3 maja 2006 r., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Ministra Sprawiedliwości polegającą na nieobjęciu szczególnym nadzorem sprawy sądowej toczącej się z wniosku skarżącego przed Sądem Rejonowym dla W. sygn. akt [...]. W skardze wniesiono o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do wnikliwego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2005 r., ponaglonego-uściślonego w piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. i domkniętego prawnie wezwaniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Sąd zważył, co następuje. Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.), zwierzchni nadzór nad działalnością administracyjną sądów sprawuje Minister Sprawiedliwości osobiście oraz przez właściwą służbę nadzoru. Podstawowe zadania z zakresu zwierzchniego nadzoru nad działalnością administracyjną sądów bezpośrednio związaną z wykonywaniem wymiaru sprawiedliwości są wykonywane przez sędziów delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości w trybie określonym w art. 77. Czynności z zakresu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów wyliczone zostały w art. 38 §1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, a tryb sprawowania takiego nadzoru przez Ministra Sprawiedliwości określono w §2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 października 2002 r. w sprawie trybu sprawowania nadzoru nad działalnością administracyjną sądów (Dz.U. Nr 187, poz. 1564, ze zm.). Z powołanych przepisów nie wynika, aby instrumenty nadzoru nad działalnością administracyjną sądów miały być podejmowane przez Ministra Sprawiedliwości na wniosek stron uczestniczących w postępowaniach sądowych. W tym zakresie, inicjatywa podejmowania określonych działań z zakresu nadzoru, należy do Ministra Sprawiedliwości, jako jego ustawowa kompetencja, niezależna przyczynowo od składanych wniosków w tym zakresie. Podejmowanie czynności z zakresu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów nie ma więc charakteru wnioskowego. Nie wyklucza to oczywiście podejmowania stosownych działań na skutek informacji uzyskiwanych także od osób uczestniczących w postępowaniach sądowych. Składanie takich informacji lub wnioskowanie o podjęcie określonych czynności z zakresu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów nie ma jednak charakteru prawnie wiążącego dla Ministra Sprawiedliwości. Sprawowany nadzór przez Ministra Sprawiedliwości ma charakter wewnętrznej relacji prawnej istniejącej pomiędzy tym organem, a sądami powszechnymi, i to jedynie w obszarze ich działalności administracyjnej. W obszarze bowiem orzeczniczej działalności sądów, sprawowany jest nadzór judykacyjny o charakterze instancyjnym, przez sądy wyższych instancji oraz przez Sąd Najwyższy. Wewnętrzny charakter czynności nadzoru sprawowanego przez Ministra Sprawiedliwości nad działalnością administracyjną sądów nie daje podstaw do uznania ich za akty lub czynności z zakresu administracji publicznej o charakterze zewnętrznym, kształtującym w jakikolwiek sposób prawa lub obowiązki osób uczestniczących w postępowaniach sądowych. Omawiane czynności Ministra Sprawiedliwości oraz ich skutki, tym bardziej nie pozostają w jakiejkolwiek relacji prawnej z prawami lub obowiązkami podmiotów w sferze administracji publicznej. Z tego względu, podnoszone przez skarżącego zaniechanie Ministra Sprawiedliwości w podjęciu czynności z zakresu nadzoru nad działalnością sądów, w takim zakresie, w jakim Ministrowi Sprawiedliwości przysługują uprawnienia nadzorcze, a więc w zakresie nadzoru nad działalnością administracyjną sądów rozpatrujących sprawę wskazaną przez skarżącego, nie należy do zakresu właściwości orzeczniczej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 §2 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Również, w sprawach z zakresu skarg i wniosków, określonych w Dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego, skarga do sądu administracyjnego nie jest dopuszczalna. Brak jest bowiem przepisu prawa wskazującego na dopuszczalność zaskarżania do sądu administracyjnego czynności podejmowanych przez organy administracji w sprawach skarg i wniosków, określonych w przepisach Działu VIII kpa. Według bowiem art. 227 kpa, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie natomiast do art. 237 §3 i art. 238 §1 kpa, formą załatwienia skargi jest zawiadomienie skarżącego. Zawiadomienie to nie stanowi jednak rozstrzygnięcia, aktu lub czynności, określonych w art. 3 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem wniosku mogą być natomiast w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności (art. 241 kpa). O sposobie załatwienia wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę; jednakże wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w Dziale VIII kpa (art. 244 §2 i art. 246 §1 kpa). Mając powyższe na względzie, na podnoszone przez skarżącego zaniechanie Ministra Sprawiedliwości w objęciu nadzorem sprawy sądowej toczącej się z wniosku skarżącego przed Sądem Rejonowym dla W. sygn. akt [...] oraz na nierozpatrzenie - zdaniem skarżącego - jego wniosku z dnia [...] listopada 2005 r., na który Minister Sprawiedliwości udzielił odpowiedzi w trybie przepisów Działu VIII kpa, skarga do sądu administracyjnego nie jest dopuszczalna, dlatego na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji.