IV SA/Wa 1246/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odrzucić skargę. Wyżej wskazane postanowienie wydane zostało w wyniku wniesienia zażaleń na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska stacji bazowej telefonii komórkowej planowanej w L. przy ul. [...] na działce nr [...]. Skarżący nie wniósł zażalenia na ww. postanowienie Wojewody Lubelskiego ani w inny sposób nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, nie były mu doręczane żadne pisma. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 50 § 2 p. p. s. a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest posiadanie interesu prawnego w jej wniesieniu lub przyznanie przez szczególny przepis ustawy prawa do jej wniesienia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie W. S. nie jest skarżącym w rozumieniu art. 50 § 1 p. p. s. a., ponieważ nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, a to oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997 nr 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba, która nie ma interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z powyższym stwierdzić należy, że W. S. nie ma interesu prawnego, aby wnieść skargę w niniejszej sprawie. Zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] umorzyło postępowanie zażaleniowe, wywołane wniesieniem zażaleń na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2006 r. Skoro skarżący nie wniósł zażalenia na ww. postanowienie Wojewody Lubelskiego, to nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], które dotyczyło umorzenia postępowań wywołanych wniesieniem zażaleń. Zaskarżone postanowienie nie odnosi się więc do jego sfery praw lub obowiązków, tzn. nie ma związku pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym skarżącego a zaskarżonym przez niego postanowieniem. Ponadto żaden szczególny przepis ustawy nie przyznaje skarżącemu prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. podlega odrzuceniu.