IV SA/Wa 1246/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa (...) z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów - oddala skargę - E. B. w piśmie z 2 listopada 2007r., a następnie z 28 listopada 2007r., wniosła do Starosty G. o wprowadzenie zmiany do ewidencji gruntów przez dokonanie aktualizacji użytku gruntowego na działce nr (...) położonej we wsi C., będącej własnością wnioskodawczyni, stwierdziwszy że stan faktyczny istniejący na gruncie nie odpowiada wypisowi z rejestru gruntów. Do wniosku załączyła protokół w sprawie przeprowadzenia uzupełniającej klasyfikacji gruntów, wypis z rejestru gruntów z 23 października 2007r., wycinek z mapy ewidencyjnej obrębu C., wykaz zmian danych ewidencyjnych sporządzony przez uprawnionego geodetę z Pracowni Usług Geodezyjnych w S. Starosta G. decyzją z (...) lutego 2008r. odmówił wnioskodawczyni wprowadzenia w danych ewidencji gruntów wsi C. dotyczących działki nr (...), obręb C., zmiany w zakresie użytków gruntowych z użytku leśnego - Ls na grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przedmiotowa działka w ewidencji gruntów oznaczona jest w całości jako las klasy VI. Tego rodzaju użytek leśny został wykazany w ewidencji w 1979r. Natomiast w chwili obecnej objęty jest uproszczonym planem urządzenia lasu opracowanym w 2007r. i zatwierdzonym zarządzeniem Starosty nr (...) z (...) lipca 2007r. na lata 2008-2017. Z planu tego wynika, iż "działka zalesiona jest borem świeżym – sosnowym w wieku około 36 lat, o zawartości umiarkowanej (zadrzewienie 0,7)". W wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej w terenie, tj. na nieruchomości stwierdzono m. in., że stan zastany na gruncie jest zgodny z opisem taksacyjnym wykonanym na potrzeby uproszczonego planu urządzania lasu według stanu na 31 stycznia 2007r. Ponadto organ wskazał, iż złożona przez wnioskodawczynię dokumentacja nie może stanowić podstawy do dokonania żądanej zmiany w ewidencji, albowiem przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów nie przewidują możliwości wydania decyzji w sprawie klasyfikacji w oparciu o dokumentację wykonaną na zlecenie strony. Gleboznawcza klasyfikacja gruntów może być prowadzona jedynie z urzędu i o celowości, zasadności oraz terminie przeprowadzenia ponownej klasyfikacji decyduje organ. Stronie przysługuje jedynie prawo informowania organu, że takie opracowanie jest potrzebne. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa (...) – po rozpoznaniu odwołania E. B. – decyzją z (...) maja 2008r. utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z (...) lutego 2006r. Organ odwoławczy zauważył, iż ewidencja gruntów i budynków oraz gleboznawcza klasyfikacja gruntów są odrębnymi instytucjami i zasady oraz sposób ich prowadzenia normują różne akty wykonawcze do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ewidencja gruntów i budynków rejestruje stany prawne ustalone w innym trybie przez inne organy orzekające, w tym dane wynikające z orzeczeń wydanych w sprawie klasyfikacji gruntów (w zakresie użytków gruntowych wchodzących w skład gruntów rolnych i leśnych). Dalej organ odwoławczy wskazał, iż działka odwołującej się była objęta postępowaniem klasyfikacyjnym w 1984r. Do chwili obecnej nie zaistniały powody, aby aktualizować klasyfikację gruntów. Nie nastąpiła również zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego gruntu. Nie ma więc podstaw by zmienić użytek Ls na Lz. Nadto, stosownie do art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów ma obowiązek wykazywać dane wynikające z planów urządzania lasów, a przedmiotowy teren takim planem jest objęty. Z kolei odnosząc się do przedłożonej przez stronę dokumentacji organ stwierdził, że wykonawca opracowania nie był uprawniony, bez udziału organu, do zmiany użytków i sporządzania zmian gruntowych w oparciu o sporządzony protokół w sprawie przeprowadzania uzupełniającej klasyfikacji gruntów. Opracowania tego nie można zaliczyć do opracować z zakresu gleboznawczej klasyfikacji gruntów, gdyż sporządzono je z pominięciem obowiązującej w tym zakresie procedury. E. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Kartograficznego (...) maja 2008r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Najpierw zarzuciła niedotrzymanie przez organ odwoławczy terminów do rozpoznania sprawy wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznanie odwołania miało miejsce dopiero po jej osobistej interwencji i po trzech miesiącach od wpływu środka zaskarżenia. Dalej podniosła, iż organ naruszył prawo przez uznanie, iż podmioty wykonujące dokumentację przez nią załączoną do wniosku były nieuprawnione do dokonywania zmiany użytków i sporządzania wykazów zmian gruntowych oraz sporządzenia takiej dokumentacji bez udziału organu oraz dokonały tych czynności z pominięciem obowiązującej w tym zakresie procedury. Osoby te były klasyfikatorami wojewódzkimi z listy Wojewody (...) i właśnie tacy klasyfikatorzy gruntów zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1956r. mogą dokonywać klasyfikacji gruntów. Przedstawione przez nią opracowanie klasyfikacyjne nie było sporządzone – wbrew twierdzeniom organu - bez jego udziału, bowiem zostało sporządzane na potrzeby Starostwa Powiatu G. który zgodnie z "art. 3" pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1956r. przeprowadza klasyfikację gleboznawczą gruntów. Skarżącej wiadomym jej fakt, iż na przestrzeni 2007r. i 2008r. organy orzekające w niniejszej sprawie wydawały decyzje zatwierdzające zmianę w rejestrze gruntów na podstawie gleboznawczej klasyfikacji dokonywanej przez uprawnionych klasyfikatorów na wniosek właścicieli gruntów, np. decyzja nr (...) z 2007r. Odnośnie klasyfikacji gruntów strona podniosła, iż skoro ostatnią klasyfikację gruntów przeprowadzono, jak pisze organ w 1984r., to Starostwo powinno już dawno przeprowadzić klasyfikację gruntu tego terenu z urzędu, jest to więc karygodne zaniedbanie władz powiatowych, czego nie zauważa organ odwoławczy. Skarżąca zgadza się z twierdzeniem organu, że ewidencja gruntów ma obowiązek wykazywać dane wynikające z planów urządzania lasów, niemniej jednak zapisy umieszczone w uproszczonym planie urządzania lasu powinny być każdorazowo weryfikowane w terenie. Nadto plan, na który powołuje się organ został sporządzony z naruszeniem procedury sporządzania planu i posiada wiele wad. Nadto strona zarzuciła, iż protokół kontroli działki nr (...) został spisany w sposób pobieżny i tendencyjny, z pominięciem szeregu istotnych widocznych faktów, a zatem zmierzający do wykazania, że działka jest lasem, chociaż leży na terenie całkowicie zurbanizowanym, drzewa na niej rosnące w dużej części nadają się do wycięcia (są suche, pochylone, połamane czy powyrywane na skutek intensywnych wiatrów), stanowią typowe zadrzewienie przydomowe, dawno utraciły charakter drzewostanu leśnego. Możliwość wnioskowanej zmiany skarżąca upatruje w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, bowiem drzewostan na spornej działce nie spełnia jakichkolwiek funkcji stawianych lasom. Działka nr (...) wraz z sąsiednią działą budowlaną jest ogrodzona płotem i wyłączona na trwale z wszelkiej produkcji leśnej, a drzewa na niej rosnące nigdy już nie będą pełnić funkcji stawianych lasom w rozumieniu ustawy o lasach. Organ odwoławczy naruszył także prawo na skutek całkowitego zignorowania punktu 1 odwołania, a to właśnie w nim skarżąca zawarła merytoryczne uzasadnienie zmiany klasyfikacji gruntu i nieuwzględnienia pism dołączonych do odwołania, stanowiących integralną jego część. Zdaniem skarżącej działania Starosty G. polegające na dowolnej interpretacji tego samego prawa w oparciu o dokumenty tego samego rodzaju, w jednym wypadku prowadzące do wydania decyzji pozytywnej a w innym decyzji negatywne "nadają się do zbadania przez prokuraturę", jako że takie działanie rodzi podejrzenie, iż decyzje te "mają poza prawne źródła". Tak samo jawną manipulacją jest działanie organu odwoławczego, który dla uzasadnienia zajętego stanowiska wybrał z odwołania skarżącej tylko wygodne dla siebie fragmenty, aby usankcjonować niezgodne z prawem działanie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa (...) - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. Uznał, iż zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa (...) z (...) maja 2008r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Na wstępie należy zauważyć, iż według art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ((Dz.U. z 2005r., nr 240, poz. 2027, ze zm.) – dalej w skrócie: P.g.k.) przez ewidencję gruntów i budynków - rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Z kolei przez gleboznawczą klasyfikację gruntów – zgodnie z art. 2 pkt 12 P.g.k. - rozumie się podział gleb na klasy bonitacyjne ze względu na ich jakość produkcyjną, ustaloną na podstawie cech genetycznych gleb. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 P.g.k.). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 P.g.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny (wyrok NSA z 20.11.1998r., sygn. akt II SA 914/98, publ. LEX nr 41816). Dane zawarte w ewidencji – stosownie do § 46 ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia - podlegają aktualizacji m. in. na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Dokonanie zmian w ewidencji gruntów możliwe jest przez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie stosownych dokumentów. Słusznym jest więc stwierdzenie organu jakie zawarł w zaskarżonej decyzji, iż organy ewidencji rejestrują jedynie stany ustalone w innym trybie lub przez inne organy. Zmiany wprowadza się na podstawie np. prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach (art. 20 ust. 3a P.g.k.). Stosownie do art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach. (Dz.U. z 2005r., nr 45, poz. 435, ze zm.) w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ((Dz.U. nr 38, poz. 454) – zwanym dalej: rozporządzeniem w sprawie ewidencji) użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się m. in. na użytki rolne, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione (§ 67). Te ostatnie z kolei dzielą się na lasy, oznaczone symbolem - Ls, grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem – Lz (§ 68). Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia (§ 68 ust. 6). Według punktu 2 tego załącznika grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione to: 1) Lasy Do lasów zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86, poz. 958 i Nr 120, poz. 1268), czyli stosownie do jej art. 3 grunt a) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków; b) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne; 2) Grunty zadrzewione i zakrzewione Gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi są grunty porośnięte roślinnością leśną, których pole powierzchni jest mniejsze od 0,1000 ha, a także: a) śródpolne skupiska drzew i krzewów niezaliczone do lasów, b) tereny torfowisk, pokrytych częściowo kępami krzewów i drzew karłowatych, c) grunty porośnięte wikliną w stanie naturalnym oraz krzewiastymi formami wierzb w dolinach rzek i obniżeniach terenu, d) przylegające do wód powierzchniowych grunty porośnięte drzewami lub krzewami, stanowiące biologiczną strefę ochronną cieków i zbiorników wodnych, e) jary i wąwozy pokryte drzewami i krzewami w sposób naturalny lub sztuczny w celu zabezpieczenia przed erozją, niezaliczone do lasów, f) wysypiska kamieni i gruzowiska porośnięte drzewami i krzewami, g) zadrzewione i zakrzewione tereny nieczynnych cmentarzy, poza zwartymi kompleksami lasów, h) skupiska drzew i krzewów mające charakter parku, ale niewyposażone w urządzenia i budowle służące rekreacji i wypoczynkowi. Natomiast według rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. nr 19, poz. 97, ze zm.), które stosownie do art. 59 P.g.k. pozostaje w mocy do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, jeżeli nie jest z nią sprzeczne, gleboznawczą klasyfikacją obejmuje się grunty rolne oraz grunty pod lasami, a także pod wodozbiorami (wodami zamkniętymi) o powierzchni do 10 ha (§ 1 ust. 1) i przeprowadza się ją w sposób jednolity dla całego kraju na zasadach określonych w tymże rozporządzeniu i na podstawie tabeli klas gruntów, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (§ 1 ust. 2). Dopiero poszczególne użytki gruntowe mają klasy gleboznawcze, które przyjmuje się z operatu gleboznawczej klasyfikacji gruntów (§ 66 ust. 1 rozporządzenia). Z przytoczonych regulacji prawnych wynika i jak słusznie zauważył organ odwoławczy, że ewidencja gruntów i budynków oraz gleboznawcza klasyfikacja gruntów są odrębnymi instytucjami, których szczegółowe zasady i sposób prowadzenia normują powołane wyżej akty wykonawcze. Przy czym ewidencja gruntów i budynków jest pojęciem znacznie szerszym niż gleboznawcza klasyfikacja gruntów, gdyż ewidencja jest zbiorem szeregu różnych informacji m. in. o gruntach, w tym informacji zarówno o rodzaju użytków gruntowych jak i ich klasach gleboznawczych. Zatem po pierwsze obejmuje i rozróżnia informacje dotyczące rodzajów użytków gruntowych, od informacji dotyczących klas gleboznawczych tych użytków; po wtóre informacje dotyczące klas gleboznawczych są częścią składową informacji jakie obejmuje ewidencja gruntów i budynków. Wykazanie różnic pomiędzy ewidencją gruntów i budynków a gleboznawczą klasyfikacją gruntów miało na celu zwrócenie uwagi na fakt, iż skarżąca wnosiła o dokonanie zmiany użytku gruntowego będącego lasem (Ls) na użytek gruntowy stanowiący grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz). Oznacza to, iż zakresem wniosku nie objęto klas gleboznawczych tego konkretnego użytku gruntowego, czyli problematyki gleboznawczej klasyfikacji gleby na nim występującej. Intencją skarżącej nie było więc doprowadzenie do zmiany klasy bonitacyjnej gleby występującej na spornym terenie, czyli zmiany gleboznawczej klasyfikacji przedmiotowego gruntu, ale wykazanej zmiany użytku gruntowego. W tym stanie rzeczy wszelkie rozważania organów na temat gleboznawczej klasyfikacji gruntu, jak również zarzuty skargi dotyczące tego przedmiotu pozostają poza zakresem sprawowanej przez Sąd kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu zasadnie odmówiono skarżącej dokonania wnioskowanej zmiany. We wcześniejszej części rozważań zauważono, iż ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach (art. 20 ust. 3a ustawy p.z.p.) i w ewidencji tej uwzględnia się ustalenia uproszczonych planów urządzenia lasu (art. 20 ust. 2 ustawy o lasach). Nałożony przepisem art. 20 ust. 2 ustawy o lasach obowiązek uwzględniania planów urządzenia lasu oznacza, iż niedopuszczalne jest dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie terenów leśnych, wbrew planom urządzenia lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów (wyrok NSA z 8.02.2007r., sygn. akt I OSK 454/06, publ. Lex nr 362471). Bezspornym jest, iż objęty wnioskiem skarżącej użytek leśny o powierzchni (...) ha został ujęty w uproszczonym planie urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, położonych na terenie Gminy G.m. in. dla miejscowości C.. Następnie plan ten zatwierdzono zarządzeniem nr (...) Starosty G. z dnia (...) lipca 2007r. na okres od dnia 1 stycznia 2008r. do dnia 31 grudnia 2017r. Według opisu taksacyjnego planu teren porośnięty jest sosnami, o zalesieniu 0,7, mającymi 36 lat, co też potwierdziły przeprowadzone na tymże gruncie 16 stycznia 2008r. oględziny. Zatem już z uwagi na obowiązujący plan urządzenia lasu zatwierdzony zarządzeniem Starosty G. ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków zamiast lasu - gruntów zadrzewionych i zakrzewionych byłoby niezgodne z ustaleniami tego planu i wymogami wynikającymi z treści art. 20 ust. 3a ustawy p.g.k. oraz art. 20 ust. 2 ustawy o lasach. Z kolei zarzuty skarżącej dotyczące procedury związanej z uchwalaniem przedmiotowego planu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest kontrola aktu odmawiającego zmian w ewidencji gruntów, nie mogą być rozpatrywane. Dodatkowo należy dodać, iż bezsporną także jest powierzchnia tego użytku leśnego - Ls, która wynosi (...) ha, zatem jest to powierzchnia odpowiadająca gruntom określanym jako las (co najmniej 0,10 ha), a nie gruntom zadrzewionym i zakrzewionym, których pole powierzchni jest mniejsze od 0,1000 ha. Nadto grunt ten nie podpada również pod pojęcie gruntu związanego z gospodarką leśną, o którym stanowi punkt 2.1) załącznika nr 6 do rozporządzenia o ewidencji, jak i pod pojęcie gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, które wymienia punkt 2.2) a-h załącznika nr 6 do rozporządzenia o ewidencji. Przytoczone okoliczności niewątpliwie dowodzą słuszności stanowiska zaprezentowanego przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji i zgodności z zastosowanym prawem. Skarżąca możliwości wnioskowanej zmiany upatruje w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, niemniej jednak nie zauważa, iż przepis ten dopuszcza w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzebami właścicieli lasów zmianę lasu na użytek rolny, który - jak wykazano we wcześniejszej części uzasadnienia – jest jedną z kategorii użytków gruntowych, bynajmniej nie tożsamą z kategorią będącą gruntami leśnymi oraz zadrzewionymi i zakrzewionymi. Natomiast stan lasu jaki przedstawia skarżąca jest wynikiem braku wykonywania zadań w zakresie pielęgnacji i ochrony lasu, do wykonywania których na mocy przepisów ustawy o lasach jest zobowiązany właściciel lasu i nakazanie wykonania m. in. tych obowiązków nawet może być nałożone na właściciela w drodze decyzji. Zauważenia również wymaga, iż według normy art. 7 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r., nr 121, poz. 1266, ze zm.) przeznaczenia gruntów leśnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 tej ustawy na cele nieleśne wymagającego zgody właściwego organu dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca naruszenia jakie zarzuciła organowi (pomijając w tym momencie kwestie dotyczące klasyfikacji gruntów, które pozostały poza kontrolą Sądu, ale w przypadku których strona powołała naruszone w jej ocenie przepisy) sformułowała w sposób opisowy. Nie powołała się na naruszenie konkretnych przepisów prawa, które Sąd mógłby ocenić w kategoriach naruszenia mającego wpływ na wynik sprawy, gdyż tylko taka wadliwość decyzji daje podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Uwaga ta także dotyczy zarzutu nieodniesienia się przez organ odwoławczy w zakresie wskazanym przez skarżącą do odwołania, a Sąd z urzędu nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut przekroczenia przez organ drugiej instancji podczas rozpoznawania odwołania terminów wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie może odnieść żadnego skutku. W przypadku, gdy organ administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy pozostaje w zwłoce strona ma określone środki prawne, aby ów stan bezczynności organu przerwać. Mianowicie może wnieść zażalenie w trybie art. 37 K.p.a., a w dalszej perspektywie skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Teraz przedmiotowy zarzut jest spóźniony. W sytuacji, gdy skarżąca (co wynika z treści skargi) dopatruje się w działaniach organów czynów podpadających pod przepisy prawa karnego, wówczas winna skierować stosowne doniesienia do właściwych organów ścigania, nie podnosić ich zaś w postępowaniu dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Sąd mając na względzie przytoczone regulacje prawne, poczynione wywody i przedstawiony stan sprawy uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Oznacza to, iż nie dostrzegł naruszeń przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń przepisów prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy – na mocy art. 151 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.