IV SA/Wa 1250/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: 1) zwolnić J. N. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla J. N. adwokata z urzędu. W toku postępowania w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie wymeldowania, skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca podała, iż nie posiada środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych. Osiągane przez nią dochody pozwalają na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych. Przewlekła choroba skarżącej wiąże się z dużymi wydatkami (kosztowne leki, wizyty u specjalistów). Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z matką. Nie posiada jakiegokolwiek majątku. Skarżąca uzyskuje dochód w wysokości 1 150,00 zł z tytułu renty socjalnej (650 zł) i alimentów (500 zł), jej matka – 500 zł zasiłku dla bezrobotnych. Renta socjalna przyznana jest skarżącej do września 2010 r., zaś zasiłek dla bezrobotnych dla matki skarżącej – do lutego 2010 r. Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Trudna sytuacja materialna skarżącej daje podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez nią jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, narazi ją oraz jej matkę na uszczerbek utrzymania koniecznego. W szczególności mając na uwadze, iż skarżąca oraz jej matka osiągają łączny dochód w wysokości 1650 zł i nie posiadają żadnego majątku, należało uznać, iż wnioskodawczyni nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie. Z podanych we wniosku informacji wynika, że uzyskiwany przez wnioskodawczynię dochód pozwala na zaspokojenie jedynie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.