IV SA/Wa 1252/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżone postanowienie w części utrzymującej w mocy postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]września 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie w zakresie opisanym w pkt 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego Prezydenta Miasta G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) znak: [...] z [...] maja 2014 r., wydane na podstawie art. 24 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: z 2012 r., poz. 647, dalej: u.p.z.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku nr [...] z [...] września 2013 r., M. P. Dyrektora Biura Rozwoju Miasta G. działającego z pełnomocnictwa Prezydenta Miasta G. (dalej: skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] września 2013 r., znak: [...] wydanym z upoważnienia GDDKiA przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w G. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w rejonie ulic [...] i [...] w mieście G. wraz prognozą oddziaływania na środowisko, w którym GDDKiA uchylił postanowienie z [...] września 2013 r., w części dotyczącej: 1) zakazu obsługi komunikacyjnej terenu 002-U33 z ul. [...], znajdującej się w rezerwie komunikacyjnej, przeznaczonej pod rozbudowę, drogi ekspresowej o trzeci pas ruchu (dot. § 8 ust. 9 pkt 1), 2) rezerwy komunikacyjnej pod rozbudowę drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. o trzeci pas ruchu, 3) zabezpieczenia budynków przeznaczonych na pobyt ludzi przed uciążliwościami spowodowanymi sąsiedztwem drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. Pozostałe zapisy postanowienia z 2 września 2013 r., GDDKiA utrzymał w mocy. Stan sprawy przedstawiał się następująco. W postanowieniu z [...] października 2013 r. GDDKiA działając na podstawie art. 24 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 6 lit. B, u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku z [...] września 2013 r. Prezydenta Miasta G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] września 2013 r., GDDKiA, w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. rejon ulic [...] i [...] w mieście G. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uchylił przedmiotowe postanowienie w części dotyczącej zapisów: 1. zakazu obsługi komunikacyjnej terenu 002-U33 z ul. [...], znajdującej się w rezerwie komunikacyjnej, przeznaczonej pod rozbudowę drogi ekspresowej o trzeci pas ruchu (dot. §8 ust. 9 pkt. 1), 2. rezerwy komunikacyjnej pod rozbudowę drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. o trzeci pas ruchu, 3. zabezpieczenia budynków przeznaczonych na pobyt ludzi przed uciążliwościami spowodowanymi sąsiedztwem drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. W pozostałym zakresie utrzymał postanowienie w mocy. Organ wskazał, iż przeprowadził szczegółową analizę terenu położonego w sąsiedztwie działek określonych 002-U33, pod kątem definicji terenu zabudowy, zawartej w § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. nr 43, poz. 430), która potwierdziła fakt położenia ww. działek poza terenem zabudowy. Zgodnie z ww. rozporządzeniem przez pojęcie terenu zabudowy rozumie się teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej, lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ podniósł, iż na omawianym terenie zdecydowaną przewagę mają nieużytki, a nieliczne obiekty budowlane (zabudowa siedliskowa) są usytuowane w odległości większej niż 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...]. Wobec powyższego zdaniem organu, twierdzenie jakoby obszar 002-U33 znajdował się w terenie zabudowy należy uznać za błędne, a w kartach terenów oraz w zapisach ogólnych winny znaleźć się postanowienia dotyczące: 1. Lokalizacji nowej zabudowy oraz nowej infrastruktury technicznej (w tym liniowej) w odległości zgodnej z przepisami ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 260), tj. minimum 40 m od krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. (dot. § 8 ust. 7 oraz § 9 ust. 10 pkt. 10.1 i 10.4). 2. Lokalizacji reklam w sąsiedztwie drogi krajowej w odległości zgodnej z przepisami ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, tj. w odległości minimum 40 m od krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. 3. Lokalizacji nowej infrastruktury technicznej (w tym liniowej) wyłącznie związanej z gospodarką drogową (dot. karty terenu 005-KD84, § 11 ust. 10 pkt. 4). Ponadto według organu, na załączniku graficznym należy nanieść nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodną z przepisami ustawy o drogach publicznych, tj. minimum 40 m od krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. GDDKiA nie zezwolił na odprowadzenie wód opadowych do systemu odwodnienia drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. (zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt. 9 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Wskazano, iż dopuszcza się, w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenu 002- U33 lokalizację trzech zjazdów z ul. [...] (003-KD81). Organ podkreślił również, iż warunkiem uzgodnienia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez zarządcę drogi krajowej jest doprowadzenie do zgodności opracowywanego planu z przepisami ustawy o drogach publicznych oraz przepisami wykonawczymi do ustawy o drogach publicznych, poprzez uwzględnienie powyższych uwag. W piśmie z [...] listopada 2013 r. Prezydent Miasta G. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 43 ust 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię i uznaniu, że teren objęty projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. rejon ulic [...] i [...] w mieście G. nie stanowi terenu zabudowy. Wobec powyższego Prezydent Miasta G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 6 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2873/13 uchylił postanowienie GDDKiA z [...] października, znak: [...]. W wyniku powtórnie przeprowadzonego postępowania GDDKiA uchylił postanowienie z [...] września 2013 r., w części dotyczącej: 1) zakazu obsługi komunikacyjnej terenu 002-U33 z ul. [...], znajdującej się w rezerwie komunikacyjnej, przeznaczonej pod rozbudowę drogi ekspresowej o trzeci pas ruchu (dot. § 8 ust. 9 pkt 1), 2) rezerwy komunikacyjnej pod rozbudowę drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. o trzeci pas ruchu, 3) zabezpieczenia budynków przeznaczonych na pobyt ludzi przed uciążliwościami spowodowanymi sąsiedztwem drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. Pozostałe zapisy postanowienia z [...] września 2013 r., GDDKiA utrzymał w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GDDKiA, podniósł, że przeprowadzona szczegółowa analiza terenu położonego w sąsiedztwie działek określonych 002-U33, pod kątem definicji terenu zabudowy, zawartej w § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, potwierdziła fakt położenia ww. działek poza terenem zabudowy. Organ wyjaśnił także, iż zgodnie z ww. rozporządzeniem przez pojęcie terenu zabudowy rozumie się teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej, lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Według organu, na omawianym terenie zdecydowaną przewagę mają nieużytki, a nieliczne obiekty budowlane (zabudowa siedliskowa) są usytuowane w odległości większej niż 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...]. Wobec powyższego twierdzenie skarżącego jakoby obszar 002-U33 znajdował się w terenie zabudowy organ uznał za błędne, a w kartach terenów oraz w zapisach ogólnych zdaniem organu, winny znaleźć się zapisy dotyczące: 1. Lokalizacji nowej zabudowy oraz nowej infrastruktury technicznej (w tym liniowej) w odległości zgodnej z zapisami ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, tj. minimum 40 m od krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. (dot. §8 ust. 7 oraz § 9 ust. 10 pkt. 10.1 i 10.4). 2. Lokalizacji reklam w sąsiedztwie drogi krajowej w odległości zgodnej z zapisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, tj. w odległości minimum 40 m od krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. 3. Lokalizacji nowej infrastruktury technicznej (w tym liniowej) wyłącznie związanej z gospodarką drogową (dot. karty terenu 005-KD84, §11 ust. 10 pkt. 4). Na załączniku graficznym należy w ocenie organu, nanieść nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodną z zapisami ustawy o drogach publicznych, tj. minimum 40 m od krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. Ponadto GDDKiA nie zezwala na odprowadzenie wód opadowych do systemu odwodnienia drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T. Zarządca drogi ekspresowej [...] - Obwodnica T., nie wyraził zgody na podziały geodezyjne powodujące w przyszłości konieczność budowy dodatkowych zjazdów z ul. [...] (003- KD81). Według organu, dopuszcza się, w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenu 002-U33 lokalizację trzech zjazdów z ul. [...] (003-KD81). W ocenie GDDKiA, warunkiem uzgodnienia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest doprowadzenie do zgodności opracowywanego planu z przepisami ustawy o drogach publicznych oraz przepisami wykonawczymi do ustawy o drogach publicznych, poprzez uwzględnienie uwag organu. W piśmie z [...] maja 2014 r. Prezydent Miasta G. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię i uznanie że teren objęty projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. rejon ulic [...] i [...] w mieście G. nie stanowi terenu zabudowy. Wobec powyższego Prezydent Miasta G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę z [...] czerwca 2014 r. GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie GDDKiA na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 20 września 2002 r., nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie administracyjne (art 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: ustawa p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego postanowienia na podstawie powołanych przepisów i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ustawy p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, Sąd uznał iż postanowienie GDDKiA z [...] maja 2014 r. wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone do Sądu postanowienie będące udziałem zarządcy drogą krajową, którym zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych pozostaje GDDKiA, dotyczy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. rejon ulic [...] i [...] w mieście G. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje, w szczególności zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b , u.p.z.p., że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno występuje o uzgodnienie projektu planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Niespornym w okolicznościach przedmiotowej sprawy pozostaje to, że obszar objęty proponowanym projektem planu zagospodarowania przestrzennego obejmuje niewielki fragment obszaru na styku Obwodnicy T. z terenami miejskimi miasta G. i dlatego też Prezydent Miasta G. zwrócił się o dokonanie przedmiotowego uzgodnienia. Uzgodnienie projektu następuje w trybie art. 106 k.p.a. co statuuje norma art. 24 ust. 1 u.p.z.p. Odmowa uzgodnienia projektu planu miejscowego w przedłożeniu określonym przez organy gminy, w trybie art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p., jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest uzasadniona obowiązującymi przepisami prawa. W przeciwnym razie tworzenie planu miejscowego przez organy gminy, jako aktu prawa miejscowego, którego ustalenia - stosownie do art. 6 ust. 1 u.p.z.p. - kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, byłoby ograniczone wolą innych organów i jednostek organizacyjnych, nie zawsze znajdującą uzasadnienie w prawie powszechnie obowiązującym. Natomiast kwestią sporną, a zarazem mającą zasadnicze znaczenie w sprawie, jest określenie minimalnej odległości nieprzekraczalnej linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...]. Rozbieżność stanowisk stron w tym przedmiocie spowodowana jest odmiennym rozumieniem pojęcia "teren zabudowy", o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Stosownie do brzmienia przywołanego przepisu obiekty budowlane przy drogach ekspresowych powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 20 m w terenie zabudowy i 40 m poza terenem zabudowy. Teren objęty planem leży w granicach miasta i w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta G. jest wskazany jako teren o przeznaczeniu usługowo - mieszkaniowym i mieszkaniowym. Oznacza to, że docelowe zagospodarowanie, jakie powstanie na tym obszarze będzie miało charakter miejski. Zdaniem skarżącego, przyjęte w ustaleniach planu miejscowego parametry urbanistyczne dla terenu 002-U33 pozwolą na realizację około 14 000 m2 powierzchni użytkowej zabudowy usługowej o wysokości 16 m, przy maksymalnej powierzchni zabudowy 40 % i intensywności maksymalnej 0,7. Według skarżącego, teren objęty planem jest jeszcze słabo zainwestowany, ponieważ w związku z brakiem planu miejscowego możliwa była tylko realizacja zabudowy mieszkaniowej - jednorodzinnej, realizowanej w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Nowe zainwestowanie na funkcje usługowe, zgodne z wnioskami właścicieli terenów, będzie mogło być zrealizowane na tym obszarze po uchwaleniu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. rejon ulic [...] i [...] w mieście G. przedmiotowy teren usytuowany będzie na obszarze przeznaczonym pod zagospodarowanie miejskie. Plan obejmuje niewielki fragment obszaru na styku Obwodnicy T. z terenami miejskimi miasta G. Ma rację skarżący twierdząc, że położenie obszaru w strukturze miasta jednoznacznie potwierdza, iż teren ten ma charakter miejski i stanowi fragment terenów rozwojowych miasta. Jak słusznie zauważył organ oraz skarżący, wyżej cytowana ustawa o drogach publicznych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "teren zabudowy". Prawidłowo również podniesiono, że skoro ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia, to należy poszukać jego definicji w innych aktach normatywnych. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, iż dokonując wykładni pojęcia "teren zabudowy", o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, należy odwołać się do definicji legalnej zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu teren zabudowy to teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury, lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Trafnie zauważył skarżący, iż teren zabudowy określony w ww. rozporządzeniu oznacza również obszary, w których zabudowa powstanie w przyszłości, jeżeli zostały przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie NSA, "pojęcie «teren zabudowy» należy rozumieć tak jak zostało ono zdefiniowane w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, jako teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej, lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie można zaś zaaprobować argumentacji wnoszącego kasację Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, iż termin «teren zabudowy», o którym mowa w art. 43 ust. 1 w/w ustawy należy odczytywać kierując się zapisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie «Zasad techniki prawodawczej» wyłącznie przy użyciu jego wykładni językowej, a więc jako «obszar zabudowany» w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy Prawo o ruchu drogowym, czyli jako obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowymi" (zob. wyrok NSA w Warszawie z 9 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1070/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie błędne jest zatem stanowisko GDDKiA zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, iż przy określaniu charakteru danego terenu w celu ustalenia wymaganej minimalnej odległości obiektów budowlanych lokalizowanych przy drogach publicznych wynikającej z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, należy odwołać się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. nr 220, poz. 2181), a w szczególności załącznika nr 1 pkt 5. 2. 48. 2 "Ustalenie granic obszaru zabudowanego". W tym miejscu zasadnym jest wskazać, iż wymienione powyżej rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), która zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 określa zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu. Jest oczywistym, że powyższy zakres przedmiotowy tej ustawy wymaga uwzględnienia stanu istniejącego, a tym samym definicja "obszaru zabudowanego", na którą powołał się organ ma inne znaczenie niż pojęcie "terenu zabudowy" w rozumieniu art. 43 ust 1 ustawy o drogach publicznych. Słusznie podniesiono w skardze, że obszary zabudowane na gruncie przepisów ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym odzwierciedlają stan faktyczny w terenie, wymagający odpowiedniego oznaczenia znakami drogowymi. W świetle powyższych rozważań, stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie jako wydane z naruszeniem prawa należało wyeliminować z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na względzie ocene prawą wyrażoną w niniejszym wyroku.