IV SA/Wa 1257/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.), Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2005 r. sprawy ze skargi I. T. na uchwałę Rady W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - skargę oddala - Rada Miasta W. uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2005r. odrzuciła zarzut wniesiony przez I. T., wspólnie z innymi mieszkańcami osiedla domów jednorodzinnych "[...]", do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla B. /część zachodnia/ i D. W uzasadnieniu tej uchwały Rada Miasta podniosła, iż jednym zadań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest kształtowanie ładu przestrzennego w tym układu komunikacyjnego. Realizacja ulicy [...]/, która ma pełnić funkcję ulicy lokalnej, jest konieczna dla stworzenia prawidłowego układu drogowego do obsługi terenów o przewidywanych w projekcie planu funkcjach mieszkaniowych i usługowych. Nadto projektowana ulica [...] jako droga główna ruchu przyśpieszonego nie przewiduje bezpośredniego połączenia z wewnętrznymi drogami dojazdowymi obsługującymi osiedle "[...]". Dojazd do tego osiedla planowany jest właśnie od ulicy [...]. Ulica [...] została zaprojektowana przy uwzględnieniu stanu istniejącego, wydanych decyzji o warunkach zabudowy, parametrów technicznych jakim powinna odpowiadać ulica lokalna oraz możliwości terenowych projektowania ulic poprzecznych do ul. [...]. Usytuowanie tej ulicy w obecnym projekcie przewidywał obowiązujący do 31 grudnia 2003r. uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego osiedli B. i D. Również jej przebieg został uwzględniony w pozwoleniu na budowę osiedla domów jednorodzinnych przy ul. [...]. Ulica ta będzie rozprowadzać ruch samochodowy tym rejonie w układ ulic dojazdowych, umożliwiających obsługę komunikacyjną poszczególnych działek. Projektowany przebieg ulicy oraz szerokość 16 metrów w liniach rozgraniczających zabezpiecza zdaniem Rady Gminy optymalną obsługę komunikacyjną poszczególnych działek oraz zapewnia pas terenu dla podstawowych urządzeń i podziemnych przewodów dla miejskiej infrastruktury technicznej oraz prowadzenia ciągów pieszych. Jezdnia projektowanej ulicy będzie przebiegać w odległości 10 metrów od istniejących na terenie osiedla budynków mieszkalnych, co zdecydowanie wpłynie na ograniczenie jej uciążliwości. Parametry techniczne tej ulicy opracowano zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Gospodarki Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz. U. nr.43 poz.430/. Skargę na tę uchwałę wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. T. wskazując, iż usytuowanie ulicy [...] o szerokości 16 metrów w znacznym stopniu zwiększy uciążliwości związane ze zwiększeniem hałasu, ruchu, emisji spalin, wibracji a w efekcie spadku wartości domów położonych w pobliżu. Uchwała ta narusza Jej prawo własności albowiem działka stanowiąca Jej własność położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej ulicy. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta W. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Rada wskazała na to, że szerokość planowanej ulicy [...] wynosi 16 metrów w liniach rozgraniczających, przy czym projektowana oś dzieli ulicę na dwie równe części. Projektowana jezdnia będzie miała szerokość 6 m, a więc po obu stronach jezdni pozostanie pas o szerokości po 5 m z przeznaczeniem na ciągi piesze i trawniki. W tym stanie rzeczy odległość jezdni od budynku skarżącej wyniesie 10 m. Taka sama odległość przewidziana była w poprzednio obowiązującym planie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art.85 ust.2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz.717 ze zm.) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu stosuje się dotychczasowe przepisy. Jak wynika z dołączonych akt administracyjnych, Rada Gminy W. B., uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmiany uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego osiedli B. ( część zachodnia) i D., podjęła 20 grudnia 2000r., a zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu zostały dokonane w czerwcu 2003r. a więc przed dniem 11 lipca 2003r., kiedy to nowa ustawa weszła w życie. Zatem spełnione zostały przesłanki z art.85 ust.2 w/w ustawy i dalsze prace planistyczne mogły odbywać się na podstawie ustawy z 1994r. Stosownie do treści art. 24 ust.1 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. nr 15 poz.139ze zm.) zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu. Jak wynika z ustaleń projektu planu ulica [...], będąca przedmiotem zarzutu i skargi, została zaprojektowana na terenie działek będących własnością gminy. Nie narusza zatem bezpośrednio prawa własności skarżącej, która potwierdziła, że projektowana ulica znajduje się jedynie w bezpośrednim sąsiedztwie działki stanowiącej Jej własność i nie zmienia przeznaczenia Jej działki pod realizację tej ulicy. Naruszenia swoich praw skarżąca upatruje w tym, że realizacja zaprojektowanej drogi zwiększy zanieczyszczenie, hałas itp. uciążliwości związane z sąsiedztwem nowej ulicy, co w efekcie doprowadzi do spadku wartości działki i domu. Takie rozumienie naruszenia interesów skarżącej nie dają podstawy do uwzględnia zarzutu a tym samym do uwzględnienia skargi na uchwałę o odrzuceniu zarzutu. Jak wynika z treści art.3 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Jak wynika z projektu planu nie ingeruje on w sposób zagospodarowania działki skarżącej, określa jedynie sposób zagospodarowania działki sąsiedniej. W tym zakresie skarżąca ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego, ale tylko w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Zgodnie z art. 4 w/w ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Realizacja tego uprawnienia następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z regulacją zawartą w art.10 ust.1 pkt.2 i 5 tej ustawy w planie ustala się linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi a także zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. Jak wynika z rysunku planu projektowana ulica [...] ma zapewnić obsługę komunikacyjną dwóch terenów o różnym przeznaczeniu. Z jednej strony ulicy to tereny o przeznaczeniu wyłącznie mieszkaniowym a z drugiej jest teren mieszkaniowo - usługowy. Ulica ta zapewni obsługę rozległych terenów wzdłuż ulicy [...] stanowiącej drogę główną ruchu przyśpieszonego. Jak wynika z treści planu ulica [...] została zaliczona do podstawowego układu komunikacyjnego o funkcji zbiorczej i lokalnej. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr.43 poz.430) dla dróg zbiorczych przewiduje minimalną szerokość w liniach rozgraniczających - 20m. Rada Miasta przyjęła szerokość 16 m a więc poniżej parametrów określonych w rozporządzeniu dla dróg zbiorczych z uwagi na istniejące już zainwestowanie w terenie. Dla dróg lokalnych rozporządzenie ustala minimalną szerokość ulicy w liniach rozgraniczających na 12m z tym, że szerokość ta powinna być zwiększona , jeżeli przewiduje się realizację pasów lub zatok postojowych, pasów zieleni wysokiej lub urządzeń infrastruktury. Ulica ta ma zapewnić powiązanie komunikacyjne z obszarem osiedla M. (§ 19 pkt. 13 projektu planu). Te wszystkie okoliczności wskazują na to, że Rada Miasta uzasadniła i to w sposób bardzo dokładny i wnikliwy przyjęte rozwiązanie komunikacyjne. Sąd nie stwierdził aby została naruszona procedura planistyczna. Zatem należało przyjąć, iż zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Wobec tego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270) skargę oddalono.