IV SA/Wa 1257/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. L. K. w skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Do skargi strona dołączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF. Wedle oświadczenia skarżącej o stanie rodzinnym, majątku i dochodach w gospodarstwie domowym pozostaje ona wraz z przybraną matką, a jedyne źródło ich utrzymania stanowią świadczenia pieniężne dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Łączna kwota otrzymywanych świadczeń wynosi 1.500 zł miesięcznie. Strona nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Nie osiąga dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne środki, będące w jej dyspozycji pochodzą ze świadczeń pieniężnych, stanowiących pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dób i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że środki uzyskiwane w ramach pomocy socjalnej nie pozwalają na to, aby skarżąca poczyniła dodatkowe oszczędności, z których bez uszczerbku koniecznego utrzymania, mogłaby ponieść koszty postępowania przed sądem. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.