IV SA/Wa 1258/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o umorzeniu postępowania z wniosku o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej. Skargę na decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożył V. S. W skardze zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który umotywował, w ten sposób że realizacja przedmiotowej decyzji może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że ewentualne wydalenie jego z terytorium Polski spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne oraz pomimo nieudzielenia zezwolenia skarżona decyzja daję podstawę do wszczęcia postępowania wydaleniowego skarżącego, co pozbawi go uczestnictwa w postępowaniu sądowym. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę odniosła się do wniosku V. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że w dniu 5 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 825/11wydał prawomocne orzeczenie w sprawie tożsamej z niniejszą, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt II OZ 801/11 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Podkreślenia wymaga, że strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności, które pozwalały przyjąć, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Taką okolicznością nie jest ewentualne wydalenie skarżącego z Polski, gdyż umorzenie postępowania z wniosku o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP nie wywołuje bezpośrednio takiego skutku. Wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Sama obawa, że zostanie wydana w przyszłości decyzja zobowiązująca skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bądź orzeczenie o wydaleniu jego z tego terytorium nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji o umorzeniu postępowania z wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Ochrona wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być przyznawana automatycznie, bez odniesienia się do konkretnych faktów wskazanych we wniosku ponieważ prowadziłaby do wniosku, iż w każdej tego typu sprawie dopuszczalne, czy nawet konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji, co stoi w sprzeczności z art. 61 § 3 p.p.s.a.(por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., II OZ 486/11). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zagwarantuje stronie ochronę przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.