IV SA/Wa 126/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. P wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest rozstrzygnięciem czysto procesowym i nie zawiera nakazu opuszczenia przez skarżącego Polski, to jednak nie oznacza, że nie można w niej upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania dla niego trudnych do odwrócenia skutków. Obawa taka może wynikać z art. 71a ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm.), który stanowi, że skuteczne złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zobowiązuje do traktowania pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za legalny do czasu wydania decyzji ostatecznej w sprawie zezwolenia na osiedlenie się. Brak przyznania cudzoziemcowi ochrony tymczasowej na czas postępowania sądowego jest równoznaczny z uznaniem pobytu skarżącego w tym okresie za nielegalny. Nadanie przebywaniu skarżącego w Polsce charakteru nielegalnego daje podstawę, by wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć z zaistnieniem przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., skoro okoliczność ta wymaga od skarżącego opuszczenia terytorium Polski zanim decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na osiedlenie się i zawarta w niej argumentacja zostaną poddane kontroli sądowej pod względem jej zgodności z prawem. W ocenie Sądu opuszczenie przez cudzoziemca terytorium Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozbawi go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a tym samym skorzystania w pełnym zakresie z prawa do sądu. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.