IV SA/Wa 1262/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi E. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę - Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] na podstawie na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a.) – po rozpatrzeniu odwołania E.E. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny – utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 19 grudnia 2012 r. obywatel N. E.E. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Wskazując istotne zdarzenia będące przyczyną ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy, wnioskodawca oświadczył, że w kraju pochodzenia istniało zagrożenie dla jego życia. Grupa muzułmanów o nazwie "[...] " zniszczyła restaurację jego matki i zabiła jego siostrę. Grozili, że zabiją również jego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), po rozpatrzeniu wniosku E.E. o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że jest to kolejny (drugi) wniosek cudzoziemca o nadanie statusu uchodźcy, złożony po otrzymaniu decyzji ostatecznej o utrzymaniu mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany (decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]). Organ podał, że cudzoziemiec wskazując w treści pierwszego wniosku okoliczności opuszczenia kraju pochodzenia oświadczył, iż jako chrześcijanin był w N. prześladowany przez islamistyczne ugrupowanie o nazwie "[...] ". Cudzoziemiec podał również, że był przez nich poddawany przemocy zarówno fizycznej jak i psychicznej. Ponadto oświadczył, iż nigdy nie był zatrzymany, aresztowany, sądzony ani skazany wyrokiem sądu. Aplikant nie brał udziału w działaniach wojennych w kraju swojego pochodzenia, nie należał również do żadnej partii, ani organizacji politycznej, religijnej, etnicznej itp. Składając pierwszy wniosek zadeklarował wykształcenie podstawowe. Zeznał, iż jest kawalerem, a przed opuszczeniem kraju pochodzenia nie pracował. Podczas przesłuchania w dniu 4 września 2012 r., przeprowadzonego w trakcie postępowania wszczętego pierwszym wnioskiem, cudzoziemiec podając przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia zeznał, że jego problemy zaczęły się w dniu [...] stycznia 2011 r., kiedy na boisko szkolne, na którym grał w piłkę, przyszli członkowie islamistycznej grupy "[...] " walczącej przeciwko rządowi i chrześcijanom. Mieli wówczas zagrozić, że skrzywdzą jego matkę i siostrę lub jego samego, jeśli nie zdecyduje się im pomagać. Mieli żądać, by cudzoziemiec użył swoich znajomości wynikających z pracy w restauracji oraz gry w piłkę nożną, by wpływać na ludzi i werbować młodych mężczyzn. Następnie odeszli i do czerwca 2011 r. nie pojawili się. W dniu [...] czerwca 2011 r. cudzoziemiec jechał autobusem z siostrą na zakupy. Wśród pasażerów znajdować się mieli przedstawiciele "[...] " uzbrojeni w noże i ładunki wybuchowe. Kiedy kazali pasażerom przesiąść się do innego autobusu, aplikantowi miało udać się uciec. Na policji miał powiedzieć o całym zajściu, jednak gdy ostatecznie znaleziono autobus, w środku miały być ciała 1 mężczyzny i 3 kobiet, w tym siostry cudzoziemca. W nocy [...] czerwca 2011 r. zniszczona miała zostać restauracja jego matki, zaś kilka dni wcześniej na jej drzwiach ktoś miał przyczepić kartkę z ostrzeżeniem. Wnioskodawca zeznał, że po zniszczeniu restauracji zaczął się ukrywać, wychodził z domu jedynie nocą lub wieczorami. Przestał również grywać w piłkę nożną. Żył z oszczędności i stwierdził, iż do wyjazdu z N. nie doświadczył już ze strony "[...] " żadnych problemów, gdyż nie wiedzieli gdzie mieszka. Podniósł, że ugrupowanie to ma siatkę informatorów, dlatego w żadnym miejscu w kraju pochodzenia nie mógłby czuć się bezpiecznie. Jak zeznał, zaniechał zgłoszenia swoich problemów na policję, gdyż bał się świadczyć przeciwko "[...] ". Podniósł, że jest poszukiwany przez to ugrupowanie, a przyjaciele radzili mu, by nie wracał do N. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie dopatrzył się okoliczności, które mogłyby kształtować sytuację wnioskującego w sposób inny, niż we wniosku uprzednim. Jednocześnie podkreślił, że po wyjeździe cudzoziemca z kraju pochodzenia nie zaszły żadne nowe okoliczności, mogące być przyczyną prześladowań lub doznania przez niego poważnej krzywdy. Sytuacja bezpieczeństwa w kraju pochodzenia strony również nie uległa zmianie od wydania przez Radę do Spraw Uchodźców decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o wydaleniu z terytorium RP, wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Z tych przyczyn, organ umorzył postępowanie zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od powyższej decyzji złożył odwołanie E.E., przytaczając okoliczności, które spowodowały jego wyjazd z kraju pochodzenia. Zarzucił, że organ I instancji nie uwzględnił sytuacji w kraju jego pochodzenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony, zapadła opisana na wstępie decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2013 r. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że przyznanie statusu uchodźcy wymaga wykazania, że w konkretnej indywidualnej sytuacji strony istnieje realna obawa przed prześladowaniami z uwagi na powody, wymienione w art. 13 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Strona takich okoliczności nie podała. Odnosząc się do zaakcentowanej w odwołaniu obawy przed ugrupowaniem islamistycznym "[...]", organ wskazał, że okoliczność ta była szczegółowo przeanalizowana przez organy uchodźcze w ramach procedury zainicjowanej pierwszym wnioskiem skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego, obecny wniosek oparty jest na tych samych podstawach, co wniosek pierwszy. Sytuacja indywidualna skarżącego została oceniona w poprzednim postępowaniu. Organ I instancji szczegółowo zbadał sytuację w N. Nie uległa ona zasadniczej zmianie w stosunku do stanu z chwili rozpatrywania poprzedniego wniosku. Kolejny wniosek skarżącego nie zawiera nowych okoliczności. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wniosek o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Składając kolejny wniosek skarżący powołał te same powody wyjazdu z kraju pochodzenia, które były już rozpatrzone w ramach poprzedniego postępowania. W świetle ww. przepisów wniosek taki należy uznać za niedopuszczalny. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E.E. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 13 ust. 1 w związku z art. 19 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, - naruszenie art. 15 w związku z art. 20 w/w ustawy, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie może zostać objęty ochroną uzupełniającą, - naruszenie art. 97 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wobec przyjęcia, że skarżący nie spełnia przesłanek do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany, - art. 16 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 16 ust. 2 w/w ustawy, poprzez ich niezastosowanie, - art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w/w ustawy, poprzez stwierdzenie, że wniosek o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia i rozważenia wszystkich przesłanek ustawowych wynikających z art. 91 ust. 1a o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, których rozważenie było niezbędne dla wydania decyzji, - naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w/w ustawy ma charakter wyjątku od reguły. W myśl przepisu art. 32 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. U. L Nr 326 z dnia 13 grudnia 2005 r.), odstąpienie od merytorycznego rozpoznania wniosku stanowi tryb szczególny. Z uwagi na powyższe, określenie "oparty na tych samych podstawach" zawarte w przepisie art. 40 ww. ustawy, należy interpretować ściśle. Na organie ciąży obowiązek wykazania tożsamości podstaw porównywanych wniosków. W ocenie skarżącego, organ nie wykazał w sposób wystarczający, że taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Brak jest bowiem w zaskarżonej decyzji wskazania konkretnych przesłanek przemawiających za umorzeniem postępowania. Przyjęcie przez organ tezy, iż wniosek nie zawierał żadnych nowych okoliczności, skarżący ocenił jako niewłaściwe. Zwrócił uwagę, że organ oparł się wyłącznie na ogólnych informacjach podanych przez skarżącego podczas składania drugiego wniosku o nadanie statusu uchodźcy i porównał je z zeznaniami złożonymi podczas pierwszego postępowania w sprawie. Podkreślił, iż w toku drugiego postępowania nie został przesłuchany w sprawie, a tym samym nie miał możliwości dokładnego przedstawienia swojej sytuacji. Nie ustalono zatem, czy faktycznie ma miejsce tożsamość spraw. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Kontroli Sądu podlegała decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy skarżącemu wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680). Stosownie do art. 40 ust. 1 cytowanej ustawy, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Przepis art. 40 ust. 2 pkt 2 stanowi natomiast, że wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Ocenie Sądu podlega zatem, czy organy administracji orzekające w sprawie mogły uznać wniosek E.E. za niedopuszczalny z tego względu, iż skarżący wystąpił z nowym, kolejnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, podczas gdy organy orzekające odmownie rozpatrzyły już takie żądanie, a następny, kolejny wniosek został oparty na tych samych podstawach. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić na czym polega złożenie wniosku opartego na tych samych podstawach. Warto w tym miejscu posłużyć się wytycznymi zawartymi w dyrektywie Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE.L.05.326.13). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 powyższej dyrektywy, kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po podjęciu w sprawie poprzedniego wniosku decyzji ostatecznej, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Wniosek jest rozpatrywany merytorycznie, jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Znaczenie może więc mieć ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dotyczących indywidualnej sytuacji cudzoziemca czy sytuacji w kraju pochodzenia, jak również zmiana sytuacji w samym kraju pochodzenia. Jednocześnie, ocena sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca może zostać dokonana w ramach wstępnej oceny wniosku i jeśli nie doszło do jej zmiany lub do niej doszło, lecz nie ma ona znaczenia dla indywidualnej oceny położenia cudzoziemca, wniosek powinien zostać uznany za niedopuszczalny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1699/11, Lex nr 1155327). Gdy istotne elementy poprzednio wydanej decyzji (tożsamość stron, stan faktyczny, stan prawny) nie zmieniły się, to wniosek o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1910/11, Lex nr 1146174; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 727/09, Lex nr 583514). Podkreślenia wymaga, że przy ocenie czy podstawy kolejnego wniosku są tożsame znaczenie ma istota powoływanych przez skarżącą faktów, nie zaś forma ich przedstawienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom, którym a contrario zakreślono możliwość rozpoznawania ponownego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jedynie w szczególnym przypadku – gdy wnioskodawca złoży nowy wniosek oparty na innych podstawach niż uprzedni. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy, złożony w dniu 19 grudnia 2012 r., jest kolejnym jego podaniem w tym przedmiocie. Z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy skarżący wystąpił już bowiem do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu 8 sierpnia 2012 r. Rozpoznając pierwszy wniosek skarżącego, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] października 2012 r. odmówił mu nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. Następnie, wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 246/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność ww. decyzji z dnia 22 listopada 2012 r. Wyrok ten jest nieprawomocny, z uwagi na toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie międzyinstancyjne ze skarg kasacyjnych wniesionych przez skarżącego oraz Radę do Spraw Uchodźców. Przede wszystkim zauważyć należy, że w pierwszym wniosku o nadanie statusu uchodźcy skarżący podał, iż jako chrześcijanin był w kraju pochodzenia prześladowany przez skrajnych fundamentalistów islamskich, skupionych w organizacji "[...] ". Miał być również poddawany przemocy fizycznej i psychicznej przez to ugrupowanie. We wniosku z dnia 19 grudnia 2012 r., który wszczął postępowanie w niniejszej sprawie, cudzoziemiec także powołał się na prześladowania ze strony islamistycznego ugrupowania "[...] ". Ponadto, jak ustaliły organy orzekające w sprawie, po wyjeździe cudzoziemca z kraju pochodzenia nie zaszły żadne nowe okoliczności, które mogłyby być przyczyną prześladowań lub doznania przez niego poważnej krzywdy. Sytuacja bezpieczeństwa w kraju pochodzenia strony również nie uległa zmianie. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że w przedmiotowym (drugim) wniosku o nadanie statusu uchodźcy skarżący nie wykazał w sposób wiarygodny żadnych nowych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że ma on w kraju pochodzenia problemy inne, niż te na które powołał się we wniosku z dnia 8 sierpnia 2012 r., a od czasu wydania decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy z powodu oczywistej bezzasadności wniosku, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, tj. od dnia [...] listopada 2012 r., sytuacja w N. nie zmieniła się tak, aby powrót skarżącego do kraju pochodzenia mógł narazić go na prześladowania lub poważną krzywdę. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo w zakresie wynikającym z granic postępowania zakreślonych przepisem art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP. Natomiast kwestia czy cudzoziemcowi należało uprzednio nadać status uchodźcy wykracza poza granice przedmiotowej sprawy. Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie określonym w art. 40 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP, nie jest ocena czy strona spełnia przesłanki do udzielenia jej statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej czy zgody na pobyt tolerowany, ponieważ te okoliczności były już oceniane w postępowaniu wszczętym wcześniejszym wnioskiem, które to postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej. W takim postępowaniu bada się tylko, czy nowy wniosek oparty jest na tych samych czy też innych podstawach, co wniosek wcześniejszy w wyniku którego wydano ostateczną decyzję o odmowie nadania statusu uchodźcy. Wobec tego, Sąd nie może odnieść się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów art. 13 ust. 1, art. 15 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniły wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.