IV SA/Wa 1263/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę - T.M.obywatel G., deklarujący narodowość [...], złożył w dniu [...] sierpnia 2012 r. za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Po przeprowadzeniu przesłuchania statusowego w dniu [...] sierpnia 2012 r. i na podstawie zebranych materiałów Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o jego wydaleniu wobec stwierdzenia, że brak jest okoliczności uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany, a także zakazał ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby powodem jego wyjazdu z kraju pochodzenia była rzeczywista obawa przed prześladowaniem. Nie przedstawił okoliczności pozwalających uznać Wnioskodawcę za osobę, wobec której organy władzy publicznej w G. miałyby zamiar podjąć działania o charakterze prześladowania z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Wnioskodawca nie przedłożył wobec organu rozpatrującego przedmiotową sprawę żadnego dowodu rzeczowego na okoliczność prześladowania, jak również nie zażądał przesłuchania świadków w swojej sprawie. Z powyższych względów, w opinii organu I instancji, wnioskodawca nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy w rozumieniu art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Organ I instancji nie stwierdził również istnienia w przypadku wnioskodawcy ryzyka doznania poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 ww. ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. ani naruszenia praw wymienionych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (art. 2-7), a zatem nie ma podstaw do wyrażenia zgody na pobyt tolerowany, jak to jest wyszczególnione w art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ustawowym terminie do Rady do Spraw Uchodźców wpłynęło odwołanie wnioskodawcy, w którym, wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji w całości i postulując udzielenie ochrony, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1, art. 15 pkt. 2 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, ponieważ jest niesłuszna odmowa udzielenia ochrony międzynarodowej. Zarzucił także istotne naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, niepodjęcie przez organ I instancji wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w rezultacie oparcie decyzji o niepełny materiał dowodowy i naruszenie słusznego interesu strony, a także poprzez wadliwe uzasadnienie wydanej decyzji. Decyzją [...] maja 2013 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania T. M.ur. [...] lutego 1965 r. ob. G. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w części dot. pkt 1-4 oraz uchyliła zaskarżoną decyzję w części dot. pkt 5 i w tym zakresie umorzyła postępowanie organu I instancji. W pierwszej kolejności Rada do Spraw Uchodźców odniosła się do aktualnej sytuacji w miejscu stałego zameldowania, tj. w G.. Organ wskazał, iż w dniu [...] października 2012 r. miały miejsce wybory parlamentarne w G., które wygrała opozycyjna dotąd partia [...]. W dniu 25 października 2012 r. G. parlament zatwierdził nowy rząd i jego program polityczny "Dla silnej, demokratycznej i zjednoczonej G.". Premierem został [...], lider partii [...]. Przedstawiciele partii [...] już na samym początku deklarowali zbadanie wszystkich domniemanych nadużyć z okresu rządów prezydenta [...]. Działania w tym kierunku miała podjąć m.in. prokuratura oraz nowo powołana komisja śledcza w parlamencie. W ocenie ekspertów fakt, że doszło do zmiany władzy w wyniku wyborów, wskazuje, że G. jest teraz o wiele bardziej demokratycznym państwem niż jakiekolwiek z państw postsowieckich. W sytuacji wewnętrznej G. następują szybkie zmiany. Oznaki tego widać na wielu płaszczyznach: podziałów w [...] prezydenta [...], wyjazdów z kraju ministrów dotychczasowego rządu, zatrzymania co najmniej 20 dawnych wysokich rangą urzędników, w tym urzędników ministerstwa obrony i ministerstwa spraw wewnętrznych. Obecnie G. jest krajem bezpiecznym, a większość jej terytorium, poza zbuntowanymi rejonami [...] i [...], wolne jest od zagrożeń i konfliktów o charakterze politycznym, zbrojnym czy też terrorystycznym. W związku z powyższym, nie można obecnie mówić o zespole zjawisk, stanowiącym międzynarodowy bądź wewnętrzny konflikt zbrojny, który miałby być źródłem powszechnego stosowania przemocy względem ludności cywilnej na terytorium G.. (Aktualna sytuacja polityczna, społeczna oraz bezpieczeństwa w G. - opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia, [...], wersja zaktualizowana z [...].12.2012 r.). Organ wskazał, iż zgodnie z art. 13 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP "cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed pneśladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju". Zdaniem rady wyjaśnienia składane przez cudzoziemca w toku postępowania przed organem I instancji i podane powody opuszczenia kraju pochodzenia nie stanowią okoliczności uzasadniających nadanie statusu uchodźcy. Jako zasadniczy powód opuszczenia kraju pochodzenia T.M.podał we wniosku o nadanie statusu uchodźcy dopisanie przez wspólniczkę kwoty o [...] tys. USD większej przy zamówieniu mebli do szkoły, za co grozi mu więzienie. W trakcie przesłuchania statusowego Wnioskodawca podał, że [...] tys. USD stanowiło pożyczkę udzieloną przez wspólniczkę, która następnie wymusiła jej wcześniejszą spłatę. Przy czym istotne było, że wspólniczka dążyła do sfałszowania przez wnioskodawcę dokumentów szkoły, aby płacić mniejsze podatki, czego wnioskodawca odmówił. W związku z tym zaczęła szantażować, że zmuszał nauczycieli do pracy na rzecz opozycji. Ponadto wnioskodawca podał w trakcie tego samego przesłuchania, iż przed [...] laty, przed wyborami rządowymi, był związany z opozycją i jawnie występował przeciwko prezydentowi [...]. Odszedł od polityki, kiedy policja zastraszyła, że może "posadzić" kogo zechce z jego rodziny. W odwołaniu stwierdził, że był posądzony o związki z opozycją (i przy okazji - o odmienną orientację seksualną). Rada zwróciła jednak uwagę iż w wyniku wyborów parlamentarnych w dniu [...].10.2012 r. władzę objęła opozycyjna partia [...], za którą się opowiadał, a jej przywódca został premierem. Przestały zatem istnieć przesłanki zagrożenia wynikające z; popierania opozycji. Ale w związku z posądzeniami żona nadal otrzymuje pogróżki i jest ważona na niebezpieczeństwo. Organ wskazał, iż wnioskodawca nie wyjaśnił jednak, czego te pogróżki dotyczą i od kogo pochodzą. Rada stwierdziła, iż jeśli uznać za wiarygodne kwestie finansowe, tj. zaciągnięcie długu lub nieprawidłowe sporządzenie umowy zakupu mebli, skutkujące większą zapłatą i problemami ze wspólniczką, to, jak stwierdził organ I instancji i z czym Rada się zgadza, kwestie te nie są przesłanką do udzielenia ochrony międzynarodowej. O fakcie, że u podstaw wyjazdu była chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej, może świadczyć, że wnioskodawca wyjechał z kraju pochodzenia kilka dni przed ustalonym terminem spłaty długu. Wnioskodawca nie udokumentował ani nie przedstawił w wiarygodny sposób, że opuszczając kraj pochodzenia kierował się uzasadnioną obawą przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Bez związku ze sprawą pozostaje nawiązanie w odwołaniu do art. 16 ust. 1 pkt. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, ponieważ Rada przyjmuje, iż wnioskodawca, zgodnie z wcześniejszymi oświadczeniami, nie występował o ochronę do Władz kraju pochodzenia. W związku z powyższym Rada do Spraw Uchodźców stwierdza, że panu T.M. nie należy się nadanie statusu uchodźcy. Ponadto Rada stwierdziła, iż w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki do ubielenie ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15 lub wyrażenia zgody m pobyt tolerowany z przyczyn podanych w art.97 ust. 1 pkt 1 i 1a. Zdaniem organu z analizy całokształtu sprawy nie wynika również, aby wydalenie z terytorium RP mogło spowodować naruszenie prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji Rzymskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności lub naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, zważywszy, że rodzina Wnioskodawcy pozostała w G.. Odnosząc się do przebiegu postępowania, Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że organ I instancji w zakresie punktów 1-4 zaskarżonej decyzji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie naruszono przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a Urząd do Spraw Cudzoziemców wyczerpująco zebrał i dokładnie rozpatrzył materiał dowodowy. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. T.M.reprezentowany przez radcę prawnego A. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję zarzucając: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 15 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], w sytuacji gdy w toku postępowania odwoławczego ujawniła się nowa, istotna dla sprawy okoliczność wymagająca przeprowadzenia w znacznej części postępowania dowodowego tj. ustalenie, że skarżący ma homoseksualną orientację seksualną oraz rozpoznanie w ten sposób sprawy z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, a przez to wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 2) naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w związku z pojawieniem się nowej, istotnej okoliczności wymagającej przeprowadzenia w znacznej części postępowania dowodowego tj. homoseksualnej orientacji skarżącego, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 48 ust 1 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 13 czerwca 2003 r.; 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 roku, nr [...], w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W związku z powyższym skarżąc wniósł o uchylenie zaskarżonej. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty, podkreślając iż w ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie przesłanki nadania mu statusu uchodźcy, jak i udzielenia mu ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany nie zostały dostatecznie rozpoznane, a zebrany dotychczas materiał dowodowy nie został rozpatrzony wszechstronnie i wyczerpująco, przez co organ naruszył art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organ nie zbadał w sposób wystarczający możliwości prowadzenia przez skarżącego życia w G. po ujawnieniu się okoliczności związanej z odmienną orientacją seksualną, w szczególności w sytuacji gdy był on nauczycielem w szkole. Nie została zbadana sytuacja w G. w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r.poz. 270 ). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców jak i utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Przedmiotem skargi jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej wobec stwierdzenia, że brak jest przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Jak wynika z art. 13 ust 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472, z późn. zm. dalej: ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony), cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepisy ww. ustawy w art. 13 ust. 3 precyzują, że prześladowanie musi ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa powyżej. Prześladowanie może polegać w szczególności na: użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej w tym seksualnej, zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący, braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony ). W ocenie Sądu orzekające organy administracji publicznej zasadnie uznały, iż wymienione przesłanki uznania cudzoziemca T.M.za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały tenże materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim wypowiedzi skarżącego, zawarte we wniosku o udzielenie statusu uchodźcy i jego uzasadnieniu, w protokołach przesłuchań cudzoziemca oraz materiały dotyczące kraju pochodzenia. Z informacji zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz przekazanych w trakcie przesłuchania statusowego wynika, że główną przyczynę opuszczenia przez skarżącego kraju pochodzenia było dopisanie przez wspólniczkę kwoty o [...] tys. USD większej przy zamówieniu mebli do szkoły, za co grozi mu więzienie. W trakcie przesłuchania statusowego skarżący podał, że [...] tys. USD stanowiło pożyczkę udzieloną przez wspólniczkę, która następnie wymusiła jej wcześniejszą spłatę. Wskazał, iż wspólniczka dążyła do sfałszowania przez wnioskodawcę dokumentów szkoły, aby płacić mniejsze podatki, czego wnioskodawca odmówił. W związku z tym zaczęła szantażować, że zmuszał nauczycieli do pracy na rzecz opozycji. Ponadto skarżący podał w trakcie tego samego przesłuchania, iż przed 4 laty, przed wyborami rządowymi, był związany z opozycją i jawnie występował przeciwko prezydentowi [...]. Odszedł od polityki, kiedy policja zastraszyła, że może "posadzić" kogo zechce z jego rodziny. Mówiąc o nieprawidłowościach związanych z zamówieniem mebli dla szkoły, oświadczył, że nigdy me zajmował się finansami szkoły. W trakcie przesłuchania statusowego oświadczył ponadto, że nie występował do żadnych organów władzy, bo wspólniczka miała swego kochanka, który miał kontakty z władzą. Natomiast w odwołaniu od decyzji organu I instancji podał, że zgłaszał wielokrotnie swoje problemy odpowiednim organom w G., jednak ze względu na to, iż wspólniczka posiada duże wpływy w kręgach politycznych, organy te nie były w stanie zapewnić odpowiedniej ochrony przed jej działaniami. Jak zwrócił jednak uwagę organ odwoławczy, skarżący podnosząc w odwołaniu, że był posądzony o związki z opozycją i w związku z tym dyskryminowany, pominął całkowicie fakt, że w wyniku wyborów parlamentarnych w dniu [...] października 2012 r. władzę objęła opozycyjna partia [...], za którą się opowiadał, a ich przywódca został premierem. Przestały zatem istnieć przesłanki zagrożenia wynikające z popierania opozycji. Choć jak podnosi skarżący jego żona nadal otrzymuje pogróżki i jest narażona na niebezpieczeństwo, to zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż skarżący nie wyjaśnił jednak, czego te pogróżki dotyczą i od kogo pochodzą. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że w swoich oświadczeniach skarżący nie odniósł się w ogóle do faktu, że był udziałowcem w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. wspólnicy odpowiadają za zobowiązania przedsiębiorstwa w ograniczonym zakresie i za długi firmy nie odpowiadają osobistym majątkiem. Odpowiada za to spółka swoim majątkiem. Gdyby rzeczywiście doszło do wadliwego zawarcia umowy na dostawę mebli, to w ramach firmy istnieją inne możliwości odzyskania pieniędzy, a nie grożenie więzieniem. Ponadto z załączonego odpisu z rejestru przedsiębiorców wynika, że do reprezentowania i kierowania spółką miała wyłączne prawo wspólniczka A. A.. Jeśli nawet wnioskodawca zawierał umowy, to musiały być przynajmniej parafowane przez wspólniczkę. Inaczej nie miały skutku prawnego. Problem ten został pominięty w rozważaniach organu I instancji. Zdaniem Sądu Rada do Spraw Uchodźców zasadnie stwierdziła, że oświadczenia jakie złożył wnioskodawca, mające uzasadnić fakt prześladowania, są niespójne i niewiarygodne a miejscami nawet sprzeczne np. w odniesieniu do występowania o pomoc organów władzy kraju pochodzenia w zakresie jego prześladowań. W ocenie Sądu zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż zupełnie niewiarygodne jest także twierdzenie o odmiennej orientacji seksualnej wnioskodawcy, który powyższą okoliczność podniósł dopiero w odwołaniu, wskazując raczej na niesłuszne podejrzenia o odmienną orientację seksualną. Twierdzenia te wydają się również niewiarygodne, z tego powodu iż skarżący ma żonę i dzieci. Dopiero w skardze cudzoziemiec podniósł, iż ujawnienie się okoliczności związanej z odmienną orientacją seksualną, w szczególności w sytuacji gdy był on nauczycielem w szkole, uniemożliwia jego powrót do G.. W ocenie Sądu uznać należy, iż twierdzenia te mają na celu przedłużenie postępowania i stanowią niewiarygodną linię obrony. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, że w G. toczy się obecnie lub może toczyć się w przyszłości postępowanie przygotowawcze wobec skarżącego w związku z jego działalnością przed wyjazdem z kraju pochodzenia, które mogłoby doprowadzić do skazania go na karę śmierci. Organy zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie oraz, że na terytorium G. nie występują wydarzenia, które można by uznać za konflikt zbrojny. W przypadku skarżącego takie realne przesłanki do udzielenia ochrony uzupełniającej nie występują. Zainteresowany w toku procedury nie zgłosił, aby po powrocie do G. groziła mu kara śmierci lub wykonanie egzekucji. Zeznał, co prawda, iż obawia się aresztowania z powodu fałszerstw jego wspólniczki, ale jak wskazał organ w pierwszej kolejności skarżący powinien skorzystać z ochrony państwa. W ocenie Sądu zasadnie przyjęto, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby powrót do kraju pochodzenia mógłby narazić skarżącego na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Organy stwierdziły także, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, iż skarżący nie uwiarygodnił, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do G. narażony na ww. naruszenia praw. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o oddaleniu skargi.