IV SA/Wa 127/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Agata Krysztofiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "Z.", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2007r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej O., zlokalizowanej na dachu budynku usytuowanego przy ul. [...] w W., której inwestorem jest P. Sp. z o.o. w W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 46 ust.1 pkt 1, art. 47 oraz 56 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i stwierdził, że analiza treści decyzji pierwszej instancji, akt postępowania, raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz wskazanych powyżej przepisów, nie daje podstaw do uznania by zaistniała przesłanka do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto w dalszej części uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że ograniczy się do oceny zasadności zarzutów odwołania dotyczących naruszeń obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych. Ocena wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie ludzi została przeprowadzona w raporcie oddziaływania na środowisko i jest zawarta w pkt 7 owego raportu. Ocena ta, zdaniem organu odwoławczego, została sporządzona w sposób rzetelny i zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami. Zatem, nie zachodzi konieczność "zbadania i dokładnego przeanalizowania potencjalnego wpływu promieniowania anten na takie osoby w tym konkretnym przypadku", jak wnosi Stowarzyszenie. Zdaniem Kolegium brak jest podstaw do uznania, że realizacja planowanego przedsięwzięcia może naruszać przepis art. 52 oraz art. 144 ust.1 oraz art. 143 pkt 8 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Organ podkreślił, że również brak jest podstaw do uznania, że w decyzji I instancji nie zostały należycie uwzględnione rezultaty uzyskane w wyniku udziału społeczeństwa, jak tego wymaga art. 6 ust. 8 konwencji sporządzonej w Aarhus z dnia 25 czerwca 1998r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska ( Dz. U. Nr 78, poz. 706). Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie " Z.", podnosząc, że Kolegium rozpoznając sprawę nie rozważyło zgodnie z art. 47 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz art. 74 Konstytucji RP oddziaływania planowanej zamierzenia inwestycyjnego na znajdujący się w sąsiedztwie żłobek oraz szkołę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik Stowarzyszenia podniósł, iż zaskarżona decyzja powinna być wydana w oparciu o nowe rozporządzenie z dnia 31 sierpnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i art. 13 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Jego kontrola ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Skarga zasługuje na uwzględnienie i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż została wydana z naruszeniem prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. Na wstępie przede wszystkim wymaga podkreślenia, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określoną w art. 15 kpa, organ administracji publicznej orzekający w postępowaniu odwoławczym nie może ograniczyć się jedynie do kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, jak to miało w ocenie Sądu miejsce w niniejszej sprawie, lecz zobowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Ponadto organ ten jako organ o charakterze reformacyjnym ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Nie jest on również związany granicami odwołania zakreślonymi przez wnoszącą je stronę i nie może w związku z tym ograniczyć się tylko do rozpatrzenia zarzutów strony podniesionych w odwołaniu i dokonania oceny ich zasadności. Nie może także ograniczyć się do badania zgodności z prawem zakwestionowanej przez stronę decyzji, lecz powinien zbadać decyzję również z punktu widzenia celowości, słuszności, gospodarności i rzetelności rozstrzygnięcia (zob. np. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, Warszawa 2005 r., s. 326). Wymaga również podkreślenia, iż konstytucyjna zasada praworządności, ustanowiona w art. 7 Konstytucji RP, która znajduje odzwierciedlenie w art. 6 kpa, nakłada na organy państwa, w tym i organy administracji publicznej, obowiązek stosowania przepisów prawa obowiązujących w chwili wydania rozstrzygnięcia, o ile przepisy intertemporalne nie stanowią inaczej. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r Prawo ochrony środowiska została nowelizowana ustawa z dnia z 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 578), przy czym według art. 13 ustawa ta weszła w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, to jest z dniem 18 sierpnia 2007r., z wyjątkiem: 1) art. 1 pkt 18 lit. b i pkt 73-78 oraz art. 7, które weszły w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, to jest dniem 1 czerwca 2008r. 2) art. 1 pkt 47, pkt 50 lit. c i pkt 51, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008r. Wskazać należy, że wymienione wyjątki w pkt 1) i 2) z wyłączeniem art.1 pkt 18 lit. b nie odnoszą się do przepisów Działu VI. regulujących "Postępowanie w sprawie oceny na środowisko", co oznacza, że nowela obejmująca te regulacje weszła w życie 19 sierpnia 2007r. Przepisy tej ustawy nie zawierają przepisów międzyczasowych, odnoszących się do postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wszczętego pod rządem starej ustawy i niezakończonego decyzją do czasu wejścia w życie noweli. Prowadzi to do oczywistego wniosku, że organ odwoławczy orzekając w sprawie naruszył obowiązujące przepisy prawa. Uszło uwadze Kolegium, że nowelą z dnia 7 kwietnia 2007 roku został do art. 48 ust.2 dodany pkt 1a, w myśl którego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć wymagających zgłoszenia, o których mowa w art. 46 ust. 4a musi poprzedzone uzgodnieniem z organem, o którym mowa w art. 57. Z materiału dowodowego niniejszej sprawy wynika, że inwestycja objęta wnioskiem inwestora, polega na rozbudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku usytuowanego przy ul. [...] w W.. Inwestycja ta w świetle art. 30 ust.1 Prawa budowlanego podlega zgłoszeniu i stosownie do art. 46 ust. 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednakże w tej sprawie uszło uwadze Kolegium, że art. 1 pkt.14 lit.a noweli z dnia 7 kwietnia 2007 roku zmienił brzmienie art. 48 ust. 2 pkt 1a, w myśl którego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć wymagających zgłoszenia, o których mowa w art. 46 ust. 4a musi być poprzedzone uzgodnieniem z organem, o którym mowa w art. 57. Wedle tego przepisu organem właściwym do dokonania uzgodnienia tego konkretnego przedsięwzięcia jest państwowy wojewódzki inspektor sanitarny. Wypada podnieść, że brak wymaganego uzgodnienia, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania w myśl art. 145 1 pkt 5 kpa, co obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu administracyjnym. Ponadto należy zauważy, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573) uległy zmianie z dniem 31 sierpnia 2007r. w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr158, poz. 1105 ). W rozporządzeniu tym brak jest przepisu przejściowego, na podstawie którego do spraw wszczętych a niezakończonych stosowałoby się przepisy dotychczasowe, a to oznacza, że organ odwoławczy stosownie do zasady praworządności rozpoznając sprawę powinien uwzględnić nowe regulacje prawne dotyczące telefonii komórkowej, a czego nie uczynił, jak trafnie podniosła strona skarżąca na rozprawie. Organ odwoławczy rozpozna ponownie sprawę według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. powołanej ustawy.