IV SA/Wa 127/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Sędzia WSA - Grzegorz Czerwiński Sędzia WSA - Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prezydenta W. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 127/10 w sprawie ze skargi S. L. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 2069/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. L. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w pkt. I stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obr. [...]; w pkt. II stwierdził nieważność § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2, 6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obr. [...]; w pkt. III oddalił skargę w pozostałej części; w pkt. IV stwierdził, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt I i II nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; w pkt V zasądził od Rady W. na rzecz skarżącego S. L. kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych Rady W. oraz S. L., wyrokiem dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1249/09 w pkt. 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, w pkt. 2 odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10, w pkt. I stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obr. [...]; w pkt. II stwierdził nieważność § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2, 6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obr. [...]; w pkt. III oddalił skargę w pozostałej części; w pkt. IV stwierdził, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt I i II nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; w pkt V zasądził od Rady W. na rzecz skarżącego S. L. kwotę 557 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 1 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1303/10 Naczelny Sąd Administracyjny w pkt. 1 oddalił skargę kasacyjną Rady W. od w/w wyroku, w pkt. 2 odrzucił skargę kasacyjną S. L.. W dniu 29 listopada 2011 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Prezydent W. wniósł o wykładnię wyroku z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 127/10r. wskazując, iż wątpliwość wynika głównie z pkt II, którym stwierdzono nieważność § 42 ust. 1, w części dotyczącej dawnej działki nr ewid. [...] z obrębu [...], określającego przeznaczenie terenu tj. tereny publicznych usług oświaty. O ile stwierdzenie nieważności innych paragrafów uchwały ma znaczenie drugorzędne - bez tych regulacji można ocenić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodność projektu budowlanego z m. p. z. p., to wyeliminowanie z obrotu prawnego podstawowej funkcji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie przeznaczenia terenu, prowadzi do wadliwości całej regulacji planu (brak w planie miejscowym obligatoryjnych elementów określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. skutkuje wadliwością całej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Kr 488/08). Ponadto wskazano, iż jednocześnie w § 4 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania dla obszaru oznaczonego symbolem [...] nadal obowiązuje zapis, iż jest to teren przeznaczony pod inwestycje celu publicznego. W następstwie wyroku, zdaniem Prezydenta W., uchwała Rady W. Nr [...] podjęta w dniu [...] lipca 2008r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. jest niewykonalna w części dotyczącej dawnej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] z powodu niekompletności obligatoryjnych regulacji, nie może zatem stanowić podstawy do ocen określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przesłanki braku określenia przeznaczenia terenu w planie miejscowym nie można zaś uzupełnić za pomocą wykładni funkcjonalnej lub celowościowej, zaś wykładnia językowa przepisu musiała by prowadzić do trudnego do zaakceptowania wniosku, iż na terenie dawnej działki nr ewid. [...] można wybudować każdą budowlę o ile - nie sprzeciwia się to przepisom ochrony środowiska. Podkreślono, iż użyty przez ustawodawcę w art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). zwrot w "całości lub części" aktu prawa miejscowego odnosi się do aktu stanowienia prawa rozumianego jako normy prawnej, nie zaś do poszczególnych przepisów, widzianych w kategoriach gramatycznych tj. jako jednostki redakcyjnej aktu. Mając na uwadze powyższe w ocenie wnioskodawcy zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy zamiarem Sądu było wyeliminowanie z obrotu prawnego wszystkich postanowień m.p.z.p. w stosunku do obszaru dawnej działki nr ewid. [...], zwłaszcza, iż stwierdzenie nieważności § 42 ust. 1 uchwały czyni ją, niewykonalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Należy wskazać, że wykładnia wyroku, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachodzą wątpliwości co do treści wyroku i jest on sformułowany w sposób niejasny. Wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu . W ocenie Sądu wniosek organu stanowi w istocie taką właśnie prawnie niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku nie tylko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ale także Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dokonywał dwukrotnie kontroli wyroków sądu jakie zapadły w niniejszej sprawie. Wnioskodawca stwierdził, iż wątpliwość wynika głównie z pkt II sentencji wyroku z dnia 3 marca 2010 r., którym stwierdzono nieważność § 42 ust. 1 w części dotyczącej dawnej działki nr ewid. [...] z obrębu [...], określającego przeznaczenie terenu tj. tereny publicznych usług oświaty. Podsumowując zaś wnioskodawca stwierdził, iż zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy zamiarem Sądu było wyeliminowanie z obrotu prawnego wszystkich postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do obszaru działki nr ewid. [...] z obrębu [...]. Sąd stoi na stanowisku, iż w niniejszej sprawie, treść sentencji orzeczenia oraz jego uzasadnienie, w tym i rozstrzygnięcie, jest sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. W uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo wyjaśnił dlaczego uznał za zasadne stwierdzenie nieważności § 42 ust. 1 uchwały. Obecnie organ w istocie domaga się podania dodatkowych, niezamieszczonych w uzasadnieniu wyroku motywów, a nawet postuluje zmianę treści rozstrzygnięcia, poprzez jego poszerzenie o inne elementy. Należy również zaznaczyć, że instytucja z art. 158 p.p.s.a. nie służy do wyjaśnienia stronie zasad stosowania przepisów prawa i ewentualnych co do nich wątpliwości. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż wniosek o wykładnię wyroku jest nieuzasadniony i oddalił go na podstawie art. 158 w związku z art. 160 p.p.s.a.