IV SA/Wa 1270/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 5 maja 2006 roku Wojewoda [...] biorąc za podstawę art.138 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku -Kodeks postępowania administracyjnego [ DZ.U z 2000 roku nr 98 , poz.1071 z późniejszymi zmianami ] w związku z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych [ DZ.U z 2001 roku , nr 87 , poz.960 z późniejszymi zmianami ] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 roku nr [...] orzekającej o wymeldowaniu A. N. z pobytu stałego , z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . Po przeprowadzonym postępowaniu ustalono w sprawie następujący stan faktyczny : Lokal nr [...] przy ulicy [...] w W. znajduje się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej " B. " .Z pisma spółdzielni z dnia 22 grudnia 2005 roku wynika , że spółdzielcze własnościowe prawo do powyższego lokalu przysługuje C. N. W przedmiotowym lokalu na pobyt stały byli zameldowani - C. N. , L. N. oraz ich synowie A. N. i P. N. L. N. wraz z synami opuściła przedmiotowy lokal przy ulicy [...] w 2001 roku i zamieszkała w W. , w lokalu przy ulicy [...] . Do lokalu przy ulicy [...] w odwiedziny do ojca przychodził syn A. N. , czasami nawet nocował w tym lokalu . L. N. od chwili opuszczenia lokalu przy ulicy [...] nie przychodziła do niego . W dniu [...] listopada 2002 roku Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia [...] listopada 2002 roku rozwiązał przez rozwód związek małżeński L. N. i C. N. bez orzekania o winie .W punkcie piątym wyroku rozwodowego Sąd ustalił zakres korzystania z mieszkania stron położonego w W. przy ulicy [...] przyznając L. N. prawo do korzystania z mniejszego pokoju o powierzchni 6 m 2 .Nie toczyło się postępowanie karne przeciwko C. N. o znęcanie się nad rodziną. Przed sądem powszechnym zawisła sprawa o podział majątku dorobkowego rodziców skarżącego A. N. – L. N. i C. N. W ocenie organu w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego miejsce pobytu stałego , jest to miejsce w którym skupiają się wszystkie codzienne sprawy , miejsce w którym się przebywa , wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe / por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 1997 roku , V SA 1945 /96 /. Zdaniem organu analiza materiału dowodowego pozwala uznać , że w lokalu nr [...] , przy ulicy [...] w W. nie stanowi centrum spraw życiowych i osobistych A. N. Uznał, że sam fakt " bywania " w miejscu swojego stałego zameldowania nie może przesądzać o uznaniu , iż ten lokal stanowi rzeczywiście miejsce stałego pobytu A. N. Nadto organ podnosił iż zameldowanie nie jest źródłem praw do lokalu i nie ma wpływu na kształt stosunków cywilno-prawnych między stronami. Czynność zameldowania jest aktem rejestracji danych o miejscu pobytu danej osoby Utrzymywanie zameldowania A. N. w lokalu , w którym faktycznie nie przebywa , stwarzałoby fikcję meldunkową. Tak więc zdaniem organu skoro A. N. opuścił miejsce stałego pobytu bez dokonania obowiązku wymeldowania , to decyzja o jego wymeldowaniu jest zasadna Skargę na decyzję organu drugiej instancji o wymeldowaniu do Wojewóddzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. N. o treści tej samej co skarga L. N. W uzasadnieniu swojej skargi podnosił, że decyzja o jego wymeldowaniu , wymeldowaniu jego matki i młodszego brata P. N. z lokalu przy ulicy [...] w W. jest niezgodna z prawem , w tym z Konstytucją RP oraz narusza normy moralne . Podnosił, że jego matka L. N. dysponuje dokumentem wystawionym przez spółdzielnię mieszkaniową potwierdzającym, iż przysługuje jej własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ulicy [...]. W jego ocenie w takiej sytuacji organ nie miał prawa wymeldować właściciela z jego lokalu . Nadto zarzucał ,że organ błędnie ustalił iż przedmiotowy lokal opuścił on dobrowolnie Podnosił ,że opuścił ten lokal w związku z tym , że ojciec C. N. znęcał się nad rodziną .Argumentował, że matka nie podjęła żadnych kroków prawnych w związku z zachowaniem ojca ze względu na dobro rodziny i swój spokój. Przedstawiał, że przebywał on w lokalu przy ulicy T. codziennie , a do miejsca swojego czasowego pobytu przybywał tylko na noc . Ma on tam również swoje rzeczy .Lokal przy ulicy [...] w W. traktuje on tylko jako miejsce czasowego pobytu , i przez cały czas lokal przy ulicy [...] w W. uważa on za miejsce swojego stałego pobytu . Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga na uwzględnienie nie zasługuje , a zaskarżona decyzja odpowiada prawu . Na wstępie należy zauważyć , że uprawnienia sądów administracyjnych w przypadku skargi na decyzję administracyjną polegają na kontroli jej legalności zgodnie z treścią art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ DZ.U nr 153 , poz.1270 ze zmianami zwaną dalej P.p.s.a . Sąd w zależności od okoliczności uwzględniając skargę uchyla decyzję , stwierdza jej nieważność lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa / art.145 §1 P.p.s.a bądź jeżeli decyzja prawa nie narusza skargę oddala / art.151 P.p.s.a / Sąd rozpatruje skargę na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania . Kontrola zgodności z prawem decyzji powinna przebiegać w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad . W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja na zawiera wad , które dawałyby podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji Następnie kontroli Sądu podlega kwestia przestrzegania przez organy przepisów postępowania .Istotne jest bowiem czy w postępowaniu przed organami administracji publicznej zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy . Okolicznościami istotnymi w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenei faktu opuszczenia miejsca stałego pobytu . Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona , jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne [ por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 roku V SA 3169/00 LEX nr 50 123 ] Zarzuty skarżącego co do błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji w zakresie opuszczenia przez niego lokalu należy uznać za chybione . Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy .Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone prawidłowo zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 kpa i organ wskazał fakty , które uznał za udowodnione , dowody na których się oparł oraz wskazał przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Dokonanie przez organ ustaleń odmiennych od zaprezentowanych przez skarżącego samo w sobie nie może zostać uznane , że dokonano błędnych ustaleń faktycznych w sprawie . W zaskarżonej decyzji organ administracji wskazał iż niesporna jest okoliczność , że w 2001 roku skarżący z matką i bratem opuścił ten przedmiotowy lokal przy ulicy [...] .Sam skarżący nie kwestionuje tego faktu . Zgromadzone dowody nie wskazują, aby odbyło się to pod przymusem C. N. Skarżący podnosił ,że powodem opuszczenia przedmiotowego lokalu przez niego , matkę i brata było naganne zachowanie się ojca C. N . Poza wyjaśnieniami L. N. żadne inne dowody nie potwierdzają zmuszenia ich do opuszczenia tego lokalu .Może o tym świadczyć fakt , że ani skarżący , ani L. N. nie podejmowali żadnych kroków prawnych w celu przywrócenia posiadania lokalu .Mimo orzeczonego w wyroku rozwodowym prawa do korzytania z jednego pokoju w lokalu przy [...] matka skarżącego nie realizowała tego prawa . Powyższe ustalenia zasadnie pozwoliły organowi uznać ,że opuszczenie lokalu przez skarżącego należy uznać za dobrowolne i mające charakter trwały . W zarzutach skargi A. N. podtrzymywał swoją wersję związaną z opuszczeniem lokalu , nie przedstawiając argumentów pozwalających uznać , że organy naruszyły przepisy , które miałyby wpływ na prawidłowość ustaleń faktycznych , które można uznać za naruszenie innych przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania - art. 145 § 1 ust.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Poczynione ustalenia przez organy administracji publicznej nie są sprzeczne z treścią zebranego materiału dowodowego , a dokonana ocena nie nosi znamion dowolności. Taka sprzeczność zachodzi wtedy , gdy powstaje dysharmonia pomiędzy materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie , a konkluzją do jakiej dochodzi organ na podstawie tego materiału . Taka sprzeczność wystąpi gdy : z treści dowodu wynika co innego niż przyjął organ / przeinaczenie / gdy pewnego dowodu zebranego nie uwzględniono przy ocenie - wbrew obowiązkowi oceny całokształtu okoliczności sprawy * gdy organ przyjął pewne fakty za ustalone , mimo , że nie zostały one w ogóle lub są niedostatecznie potwierdzone * gdy organ uznał pewne fakty za nie udowodnione , mimo że były ku temu podstawy * ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania , tzn. organ wyprowadził błędny logicznie wniosek z ustalonych przez siebie okoliczności. Należy zgodzić się z argumentacją organu , że lokal przy ulicy [...] w W. nie stanowi centrum życiowego skarżącego ani jego matki i brata od roku 2001 . Sam fakt odwiedzania ojca przez syna , a nawet okazyjne nocowanie w tym lokalu przez skarżącego nie może zostać uznane za stałe przebywanie . Argumentacja skarżącego co do prawa zameldowania w tym lokalu ponieważ jego matce przysługuje tytuł prawny należy uznać za chybiony , ponieważ jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji, w kwestii zameldowania istotne jest faktyczne przebywanie w lokalu , a nie samo nawet posiadanie tytułu prawnego do lokalu . W związku z tym ,że zgromadzony materiał dowodowy zawierał przeciwstawane dowody , to do istoty orzekania należała ocena zgromadzonych dowodów i oczywistym jest, że poczynione ustalenia faktyczne muszą z częścią dowodów pozostawać w sprzeczności. Prawidłowo zdaniem Sądu poczynione ustalenia faktyczne pozwoliły trafnie zastosować przepisy prawa materialnego - tj. art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych i orzec o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu przy ulicy [...] w W. uznając , że opuścił on przedmiotowy lokal przenosząc swoje centrum życiowe do lokalu przy ulicy [...] w W. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 P.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji