IV SA/Wa 1270/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego K. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Skarga K. N., wniesiona w piśmie z dnia 4 maja 2016 r. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, nie została opatrzona podpisem skarżącego. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 25 maja 2016 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącego do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez podpisanie skargi albo nadesłanie podpisanego jej egzemplarza. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał w dniu 7 czerwca 2016 r. pismo opatrzone datą 6 czerwca 2016 r., które nie odzwierciedla wiernie treści skargi datowanej na dzień 4 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że niezbędnym elementem każdej skargi jest umieszczenie pod jej treścią podpisu osoby, która takie pismo składa do sądu. Stosownie zaś do dyspozycji art. 49 § 1 powołanej ustawy, jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 wymienionej ustawy, zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli legalności działania administracji publicznej wyłącznie w wyniku wniesienia skargi przez stronę. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia stwierdzenie, że istotnie wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym. Zatem skarga, aby mogła wywołać skutek procesowy powinna zostać własnoręcznie podpisana przez skarżącego. W rozpoznawanej sprawie skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 25 maja 2016 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie albo nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi, bowiem skarga, która wpłynęła do Sądu, opatrzona datą 4 maja 2016 r. nie zawiera podpisu skarżącego w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 powołanej ustawy. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, skarżący wykonując powyższe zarządzenie nadesłał pismo opatrzone datą 6 czerwca 2016 r., jednakże pismo to nie może zyskać uznania Sądu jako prawidłowego wykonania zarządzenia z dnia 25 maja 2016 r., albowiem treść tego pisma nie koresponduje z treścią pierwotnego pisma z dnia 4 maja 2016 r. Pismo z dnia 6 czerwca 2016 r. nie zawiera ostatniego akapitu skargi opatrzonej datą 4 maja 2016 r., a dodatkowo zostało rozszerzone o inną treść ostatniego akapitu, czego nie zawiera skarga z dnia 4 maja 2016 r., wobec czego pismo z dnia 6 czerwca 2016 r. swą treścią nie odzwierciedla skargi z dnia 4 maja 2016 r., a zatem nie jest zgodne z jej pierwotnym brzmieniem. Prawidłowym wykonaniem zarządzenia z dnia 25 maja 2016 r. byłoby odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma, bez względu na to, czy byłby to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument. Tymczasem nadesłane przez skarżącego, w uzupełnieniu braków formalnych skargi, pismo opatrzone datą 6 czerwca 2016 r. nie oddające tożsamej treści co skarga opatrzona datą 4 maja 2016 r., nie może być uznane za prawidłowe wykonanie braków formalnych skargi. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że skarżący nie wykonał w sposób prawidłowy braków formalnych skargi i ani nie podpisał skargi, ani nie nadesłał egzemplarza skargi własnoręcznie przez niego podpisanego wiernie odzwierciedlającego treść skargi z dnia 4 maja 2016 r. Brak własnoręcznego podpisu stanowi formalny brak skargi, którego nieuzupełnienie uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi i uzasadnia jej odrzucenie. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji postanowienia. Z uwagi na odrzucenie skargi, orzeczenie zamieszczone w punkcie 2. postanowienia uzasadnione jest treścią art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.