IV SA/Wa 1271/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. Z., B. Z. i D. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] na rzecz skarżących A. Z., B. Z. i D. Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu G. z dnia [...] listopada 2007 r. o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów obrębu [...] miasta M. w pozycjach rejestrowych [...] i [...] i orzekł o wykreśleniu z jednostki rejestrowej [...] działki nr [...] o powierzchni 44 m2 i dołączeniu jej do jednostki rejestrowej [...] wykazując w tej jednostce obszar gruntu o łącznej powierzchni 1260 m2 jako działkę nr [...]. Zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. została wydana w wyniku uchylenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2008 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1433/08. W uzasadnieniu wyroku za przesłankę uchylenia decyzji wskazano brak podania przez organ odwoławczy podstawy prawa materialnego, na którym oparto rozstrzygnięcie w sprawie co do istoty, a także niemożliwość odnalezienia tego rodzaju przepisu w treści uzasadnienia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. wskazano, iż z analizy materiału dowodowego wynika, że nieruchomość oznaczona w księdze wieczystej KW nr [...] pierwotnie posiadała powierzchnię 1260 m2 i stanowiła działkę nr [...]. Granice przedmiotowej działki ewidencyjnej zostały bezpodstawnie zmienione podczas odnawiania ewidencji gruntów. Wykazano wówczas dla działki nr [...] powierzchnię 1216 m2, a dla działki nr [...] powierzchnię 1391 m2. Nie uwzględniono tym samym granic działek wykazanych w ewidencji gruntów przed jej odnowieniem i dokumentach księgi wieczystej. Nieprawidłowe zapisy w ewidencji gruntów, co do przedmiotu prawa własności doprowadziły do błędnego oznaczenia nieruchomości stanowiącej współwłasność A. S. i A. S. w księdze wieczystej KW nr [...] oraz sąsiedniej nieruchomości, dla której założono w 1992 r. księgę wieczystą KW nr [...] z błędnie wykazanym zasięgiem prawa własności. Część gruntu o powierzchni 44 m2 wykazana w tej księdze nie stanowiła bowiem przedmiotu prawa własności osób wykazanych w dziale II ww. księgi. Podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta M. nie skorygowano zaistniałych błędów poprzez przyjęcie granicy zgodnie ze źródłowymi dokumentami lecz wykazano: działkę nr [...] o powierzchni 1216 m2, działkę nr [...] o powierzchni 44 m2 i działkę nr [...] o powierzchni 1347 m2 . Działkę nr [...] i nr [...]wykazano w jednostce rejestrowej [...] (właściciel: A. Z., D. Z. i B. Z.) argumentując to faktem, iż taki stan wynika z zapisów ksiąg wieczystych. Wskazano, iż organ I instancji stanął na stanowisku, że dopóki nie zostanie ustalony stan własności co do działki nr [...] o pow. 44 m2, zapisy w ewidencji gruntów i budynków dotyczące przedmiotu prawa własności w odniesieniu do powierzchni (a tym samym co do granic nieruchomości) muszą być zgodne z zapisami wynikającymi z działu I-go ksiąg wieczystych KW nr [...] i KW nr [...]. Podniesiono, iż zgodnie z §36 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji gruntów i budynków na podstawie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej sporządzonej przy zakładaniu - na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów - katastru nieruchomości i ewidencji gruntów, dlatego należało skorygować dane w ewidencji gruntów tak aby zasięg prawa własności nieruchomości stanowiącej obecnie własność A. S. i A. S. oraz nieruchomości stanowiącej własność A. Z., D. Z. i B. Z. był zgodny z dokumentami źródłowymi. Wskazano również, iż tożsame stanowisko w przedmiotowej sprawie zajął Sąd Rejonowy w G. w wyroku z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że pierwotnie działka nr [...] miała powierzchnię 1260 m2 a sąsiednia działka nr [...] - 1347 m2. Stwierdził również, że od momentu założenia księgi wieczystej dla działki nr [...] do chwili obecnej nie doszło do przeniesienia prawa własności gruntu o powierzchni 44 m2 na właścicieli działki nr [...] ani na ich następców prawnych. Odnawiając ewidencję gruntów w 1988 r. sprawdzono jedynie stan władania, który jak się później okazało, nie był tożsamy ze stanem prawnym, a skutkiem takiego zaniedbania było przypisanie bez podstawy prawnej działki nr [...] właścicielom sąsiedniej działki nr [...]. Dlatego też działka nr [...] mająca pierwotnie powierzchnię 1347m2 powiększyła się o 44 m2 i powstała działka o pow. 1391 m2, a tym samym działkę nr [...] zmniejszono o powierzchnię 44 m2 tworząc powierzchnię 1216 m2. Powyższą okoliczność wyjaśniają zapisy znajdujące się na mapie ewidencyjnej dołączonej do księgi wieczystej KW nr [...]. Dokonano tam rozliczenia powierzchni poszczególnych działek, z którego wynika, iż na powierzchnię objętą aktem notarialnym z dnia 19 lutego 1935 r., mocą którego poprzednicy prawni obecnych właścicieli działki nr [...] nabyli prawo własności, składał się plac o pow. 1347 i 159 m2 pod ulicą. Natomiast 44 m2 przypisane do działki nr [...] pochodziły z księgi wieczystej KW nr [...]. W oparciu o posiadane dokumenty Sąd Rejonowy ustalił, że powódki: A. S. i A. S. posiadają prawo własności do nieruchomości o powierzchni 1260 m2. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. Z., B. Z. i D. Z., zarzucając naruszenie: - przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6 poz. 32) i zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. (M.P. Nr 11, poz. 98) polegające na bezpodstawnym odpisaniu 44 m2 od działki skarżących, na rzecz sąsiedniej działki; - art. 172 §1 kc z uwagi na fakt nabycia działki o powierzchni 44 m2 w drodze zasiedzenia; - art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, poprzez uznanie, iż ewidencję gruntów, a nie księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości i że istnieje nadrzędna zasada oznaczenia i dokonywania sprostowań w oznaczeniu nieruchomości w księdze wieczystej w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków; - art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, poprzez podważenie domniemania, iż prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym; - art. 26 ust 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wobec faktu, że podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości organ uprawniony jest do zmiany prawa własności części nieruchomości w drodze decyzji organu administracyjnego; - §44 ust 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. poprzez utrzymywanie operatu ewidencyjnego niezgodnie z dostępnymi organowi dokumentami i materiałami źródłowymi, a mianowicie odpisem księgi wieczystej KW nr [...]; - §46 ust 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. poprzez wprowadzenie zmiany w ewidencji nie wynikającej, ani z prawomocnego orzeczenia sądowego, aktu notarialnego, ostatecznych decyzji administracyjnych, ani też aktów normatywnych; - art. 156 §2 kpa, art. 107 §1 i §3 w zw. z art. 138 §1 pkt 2 w powiązaniu z art. 9, art. 10 i art. 11 kpa; - art. 24 §1 pkt 5 w zw. z art. 24 §3 kpa; - błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi i pisma pełnomocnika skarżących z dnia 29 września 2008 r. wskazano, że zaskarżona decyzja narusza zasadę rękojmi ksiąg wieczystych, zgodnie z którą istnieje domniemanie, iż prawo wpisane do księgi wieczystej jest zgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Podniesiono, iż to księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, natomiast ewidencja gruntów pełni jedynie funkcję informatyczno-techniczne i nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntu. Rejestruje jedynie stany prawne ustalane w innym trybie lub przez inne organy. Podkreślono, że organ odwoławczy nie przedstawił żadnego, aktualnego dokumentu, który zmieniałby stan prawny ustalony w księgach wieczystych KW nr [...] i KW nr [...]. Podstawą do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków może być jedynie prawomocne orzeczenie sądowe, akt notarialny, ostateczna decyzja administracyjna, czy też akty normatywne, które zmieniałyby dotychczasowy stan prawny nieruchomości. Natomiast dokumenty na podstawie, których organ odwoławczy dokonał zmian w podziale gruntu pochodzą z okresu przed wpisaniem przedmiotowych nieruchomości do w/w ksiąg wieczystych i brak jest jakichkolwiek dokumentów mogących stać się podstawą zmian w ewidencji, zmieniających stan prawny ujawniony w księgach wieczystych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 6 listopada 2009 r. pełnomocnik skarżących podniósł, iż ustalenia Sądu Rejonowego w G. zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt [...], a mianowicie stwierdzenie, iż od momentu założenia księgi wieczystej dla działki nr [...] do chwili obecnej nie doszło do przeniesienia prawa własności gruntu o powierzchni 44 m2 na właścicieli działki nr [...] ani na ich następców prawnych nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy ponieważ w okresie od 1988 roku, kiedy to dokonano zmiany oznaczeń w księdze wieczystej KW nr [...] poprzez zmianę powierzchni i granic nieruchomości, do chwili obecnej dokonano czynności prawnej - akt notarialny umowa darowizny z dnia 3 września 1992 r., której przedmiotem była nieruchomość pomniejszona o 44 m2. Wskazany akt notarialny, w którym rozporządzono udziałem we współwłasności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 1216 m2 wywarł skutki prawne. Podniesiono również, iż na podstawie danych z ewidencji gruntów, opracowanych po odnowieniu operatu ewidencyjnego, zaktualizowano księgę wieczystą KW nr [...] oraz założono w 1992 r. księgę wieczystą KW nr [...]. Wprowadzona po odnowieniu operatu ewidencyjnego aktualizacja danych w księgach wieczystych stworzyła zatem aktualny stan prawny, zgodnie z którym część gruntu o powierzchni 44 m2 wykazana w księdze wieczystej KW nr [...] stanowi przedmiot prawa własności osób wykazanych w dziale II w/w księgi. Jednocześnie podkreślono, iż poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Ewidencja gruntów, pełniąc funkcje informatyczno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, rejestruje jedynie stany prawne ustalane w innym trybie lub przez inne organy. Zgodnie z §44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. prowadzenie ewidencji gruntów należy do zadań starosty i polega m. in. na utrzymaniu operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, co oznacza że Starosta jako organ I instancji w sprawach ewidencji gruntów rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe zmieniające się w czasie w oparciu o stosowne, kolejno powstające dokumenty prawne. Słusznie zatem Starosta Powiatu G. w swoich decyzjach stwierdził, iż nie leży w jego kompetencjach ustalenie praw własności do gruntów i postanowił odwzorować istniejące zapisy zawarte w księgach wieczystych. A. S. nie przedłożyła żadnego dokumentu urzędowego, który mógłby stanowić podstawę do zmiany wpisu w ewidencji, w rozumieniu art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uprzednia decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. była bowiem przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartej w wyroku z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1433/08. Stosownie więc do powołanego art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną jest wyłączone tylko w przypadku zmiany stanu prawnego, na tle którego została ona sformułowana oraz w przypadku ustalenia przez organy orzekające nowych okoliczności faktycznych w sprawie, nieznanych uprzednio sądowi administracyjnemu przy wydawaniu orzeczenia, a mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały jednak okoliczności wyłączające związanie oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Sądu z dnia 3 lutego 2009 r., mimo to organ orzekający nie zastosował się w pełni do zawartej w tym wyroku oceny prawnej i wytycznych co do dalszego postępowania, przez co naruszył nie tylko art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale również art. 7, art. 77 §1 oraz art. 107 §3 kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W powołanym wyroku z dnia 3 lutego 2009 r. Sąd stwierdził bowiem, iż obowiązkiem organu orzekającego jest wskazanie w decyzji materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji. Wprawdzie w ponownie wydanej decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. organ odwoławczy wskazał na art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z §36 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, mające stanowić materialnoprawne podstawy wydanej decyzji, to jednak tak określone podstawy nie są prawidłowe, a w samym uzasadnieniu ponownej decyzji organ orzekający nadal nie wyjaśnił prawnych podstaw dopuszczalności orzeczenia o wprowadzeniu zmian do ewidencji gruntów i budynków w takim zakresie, jaki został określony w sentencji decyzji. Z treści decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 listopada 2007 r. oraz z akt sprawy wynika, iż decyzja ta wydana została na podstawie m.in. art. 24a ust. 8-11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.). Z art. 24a ust. 9 i 10 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika zaś, iż każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym [sporządzonym w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków], może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych; o uwzględnieniu zaś lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ odwoławczy zobowiązany był rozpatrzyć odwołanie w ramach postępowania służącego weryfikacji poprawności przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków, co zobowiązywało ten organ do ustalenia, czy postępowanie to zostało wszczęte z zachowaniem wymogów określonych w art. 24a ust. 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz do ustalenia, czy zakres prowadzonego postępowania modernizacyjnego uprawnia do dokonywania zmian skutkujących przeniesieniem z jednej jednostki rejestrowej do innej jednostki rejestrowej wyodrębnionej działki gruntu o nr ew. [...], której stan prawny według księgi wieczystej jest ustalony, niezależnie od tego, czy stan ten jest zgodny z rzeczywistym stanem prawnym. W takim więc zakresie organ odwoławczy nie wyjaśnił w swojej poprzedniej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. materialnoprawnych podstaw wydanego rozstrzygnięcia, dlatego wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 r. Sąd wskazał na konieczność wyjaśnienia, w ramach jakiej materialnoprawnej podstawy organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie merytoryczne skutkujące przeniesieniem wyodrębnionej działki gruntu o ustalonym stanie prawnym pomiędzy różnymi jednostkami rejestrowymi. Wskazania Sądu nie można bowiem traktować, jako poszukiwania przez organ odwoławczy dowolnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, lecz wykazania i wyjaśnienia przez ten organ podstaw prawnych uprawniających do wydania rozstrzygnięcia w kształcie materialnoprawnym przyjętym w decyzji odwoławczej, uwzględniając okoliczność rozpatrywania odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej w skonkretyzowanej przez organ pierwszej instancji procedurze ewidencyjnej. Ewidencja gruntów i budynków nie służy bowiem ustalaniu stanu prawnego, lecz jedynie jego rejestrowaniu. Stan ten, w zakresie informacji podmiotowej, musi wynikać z innych dokumentów, z którymi ustawodawca wiąże ustalenie stanu prawnego, wymienionych w §12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Jakkolwiek więc w zaskarżonej decyzji orzeczono o włączeniu w obszar jednostki rejestrowej nr [...] powierzchni 44m2 pochodzącej z jednostki rejestrowej nr [...], o tyle powierzchnia ta ujęta była w odrębną działkę gruntu o nr ew. [...] o ustalonym stanie prawnym ujawnionym w księdze wieczystej KW nr [...] i dlatego sposób rozstrzygnięcia zawarty w zaskarżonej decyzji spowodował w istocie faktyczną zmianę stanu prawnego w ewidencji gruntów i budynków wobec dotychczasowej działki gruntu nr ew. [...] wbrew zapisom ujawnionym w księdze wieczystej Kw nr [...], co narusza §12 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Dopóki bowiem stan prawny dotyczący działki nr ew. [...] jest ustalony we wskazanej wyżej księdze wieczystej, dopóty organ ewidencyjny nie może czynnościami z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków dokonywać faktycznej zmiany tego stanu. Zmiana stanu prawnego może bowiem być dokonana jedynie w procedurze właściwej dla dokonywania zmian danych ujawnionych w księdze wieczystej. Powyższe dowodzi, iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję w dalszym ciągu nie wyjaśnił, z jakich podstaw materialnoprawnych wynika dopuszczalność orzekania w taki sposób, który skutkuje zmianą stanu prawnego działki gruntu będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji uwzględniając, iż ramy prawne prowadzenia postępowania odwoławczego wyznaczone zostały przepisami prawa przyjętymi za podstawę do wydania decyzji organu pierwszej instancji. Skutkiem tego zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 §3 kpa, na co wskazał Sąd w wyroku z dnia 3 lutego 2009 r. oceniając poprzednią decyzję tego organu, co w konsekwencji narusza art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkiem zaskarżonej decyzji jest zmiana podmiotowej informacji ewidencyjnej w ewidencji gruntów i budynków dotyczącej stanu prawnego działki gruntu nr ew. [...] wbrew stanowi prawnemu ujawnionemu dla tej działki gruntu w księdze wieczystej KW nr [...]. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia zaskarżoną decyzją art. 172 kc oraz te zarzuty, którymi kwestionuje się ustalenie organu odwoławczego dotyczące podstaw oznaczania nieruchomości w księdze wieczystej. Organ administracji nie jest bowiem właściwy do oceny skutków prawnych mogących wynikać z art. 172 kc, skoro brak jest w tym względzie wyraźnego przepisu prawa uprawniającego organ do działania w tym zakresie (por. art. 2 §3 kpc). Zgodnie zaś z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361, ze zm.) w zw. z art. 53a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, postawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane ewidencji gruntów i budynków. Wynika to również z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Rację ma natomiast skarżący, iż skutkiem zmiany oznaczenia nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków nie może być zmiana stanu prawnego nieruchomości lub jej wyodrębnionej części wbrew stanowi prawnemu wynikającemu ze stosownych dokumentów, w tym z księgi wieczystej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ orzekający zastosuje się do wytycznych Sądu wyrażonych w wyroku z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1433/08 uwzględniając również ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu.