IV SA/Wa 1275/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), asesor WSA Agnieszka Miernik,, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2006 r. sprawy ze skarg M. N. oraz T. T. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz M. N. kwotę 755 ( siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych oraz na rzecz T. T. i B. K. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 10 § 1, art. 94 § 2, art. 106 kpa, art. 9 ust. 5, art. 52 ust. 3, art. 53 ust.4 pkt 9, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ), po rozpatrzeniu odwołań: T. T., B. K. oraz M. N. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lutego 2005r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-usługowego z parkingami i placem manewrowo-dostawczym na działkach o numerach [...] i [...], położonych przy ul. [...] w O. z jednoczesną przebudową ul. [...] i skrzyżowania z ul. [...] na rondo. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut odwołujących się o naruszeniu art. 10 § 1 kpa, gdyż jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji pismem z dnia 15 czerwca 2004r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, a nadto w dniu 28 września 2004r. strony mogły wziąć udział w rozprawie administracyjnej, o której zostały powiadomione. Chybiony jest również zarzut odwołujących, co do braku - w świetle art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z zarządcą drogi w formie postanowienia wydanego w trybie art. 106 kpa, gdyż w sytuacji gdy organem uzgadniającym jest organ wydający decyzję o warunkach zabudowy postanowienie nie jest wydawane. Zarządcą dróg powiatowych jest Prezydent Miasta O. i dlatego uzgodnienie w zakresie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycjami ma formę opinii Wydziału Inwestycji i Dróg Urzędu Miejskiego w O. wyrażonej w piśmie z dnia 14 lutego 2005r. Koncepcję obsługi komunikacyjnej projektowanego budynku usługowo-handlowego przy ul. [...] zaopiniowano pozytywnie. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki określone w art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, gdyż ze sporządzonej dla tej inwestycji analizy funkcji oraz cech zabudowy obszaru wyznaczonego na mapie zasadniczej zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy ( ...) wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się działka mająca dostęp do tej samej drogi publicznej co nieruchomość objęta zamierzeniem inwestycyjnym, na której znajduje się budynek handlowo- usługowy M., a to pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Organ podniósł, iż nie zgadza się z zarzutem, że decyzja organu pierwszej instancji narusza art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a zatem ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej znajdą odzwierciedlenie w pozwoleniu na budowę. Inwestor w piśmie z dnia 31 stycznia 2005r. oświadczył ,że pokryje wszelkie koszty związane z przebudową ulicy [...] wraz z przebudową skrzyżowania z ul. [...] na rondo. Nieuzasadniony jest zarzut skarżących, co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem w toku postępowania inwestor uzyskał zapewnienia od stosownych jednostek organizacyjnych doprowadzających media do nieruchomości odnośnie możliwości wykonania uzbrojenia, które, zdaniem organu, wyczerpują znamiona projektowanego uzbrojenia dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Organ odwoławczy stwierdził, iż nieuzasadniony jest zarzut M. N. dotyczący braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów przeznaczonych pod lokalizację tej inwestycji na cele nierolnicze i nieleśne. Z pisma z dnia 6 lipca 2004r. Miejskiej Pracowni Urbanistycznej wynika bowiem, że grunty pod przedmiotową inwestycji posiadają zgodę na zmianę ich przeznaczenia, zaś według pisma Nadleśnictwa O. z dnia 20 lipca 2004r. działki pod zamierzoną inwestycję nie figurują jako działki leśne. W tej sytuacji teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, określoną w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia inwestycji, a jedynie upoważnia do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wskazał nadto, iż zgodnie z treścią art. 36 i 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właścicielom nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji przysługują stosowne roszczenia w razie zaistnienia dla nich negatywnych skutków, wynikających z realizacji przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję złożył M. N. podnosząc, że warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostały określone niezgodnie z wnioskiem inwestora-M. G. W toku postępowania inwestor nie zweryfikował swojego wniosku, a to oznacza, że Prezydent Miasta O. wydanie warunków dla inwestycji wskazanej we wniosku uzależnił od przebudowy ul. [...] i skrzyżowania z ul. [...] na rondo. Nieprawidłowość ta, zdaniem skarżącego, wyczerpuje treść art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniósł nadto, że Wydział Inwestycji i Dróg UM w O. w piśmie z dnia 8 lipca 2004r. nie uzależnił obsługi komunikacyjnej obiektu od rozbudowy skrzyżowania na rondo. Wydana w tej sprawie opinia Rady Miasta w zakresie uzgodnienia obsługi komunikacyjnej tej inwestycji nie ma waloru prawnego, bowiem Rada nie posiada ustawowych uprawnień do wydawania uzgodnień na wniosek Prezydenta Miasta. Zdaniem skarżącego, nietrafna jest ocena organu odwoławczego, że warunki zabudowy określone w decyzji organu pierwszej instancji zostały określone z zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ( ... ), ponieważ w treści decyzji Prezydenta Miasta O. nie zalazły odzwierciedlenia zapisy § 1 pkt 1 , 2, 3, 5 tego rozporządzenia. Wskazuje to na naruszenie przez organ wydający decyzję norm wynikających z art. 53 ust. 3, art. 54, art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestie te, w ocenie skarżącego, nie zostały poddane badaniu w zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniosły również T. T. oraz B. K., wnosząc o jej uchylenie. Wywody skarżących sprowadzają się przede wszystkim do podniesienia zarzutu niezapewnienia im, w myśl art. 10 kpa, czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w części dotyczącej przyjętych rozwiązań komunikacyjnych projektowanego obiektu handlowo- usługowego. Podniosły też zarzut naruszenia art. 90, 91, 106 i 107 kpa. W zakresie przepisów prawa materialnego zarzuty skargi sprowadzają się do naruszenia przepisów art. 52-54, art. 60 ust.1 i 4 oraz art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym . W ocenie skarżących przedmiotowa inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na ich nieruchomości i dlatego powinien być opracowany dla niej raport oddziaływania na środowisko. Zawarta w aktach sprawy analiza funkcji i cech zabudowy nie przestawia zgodnego ze stanem faktycznym położenia działek sąsiednich przy ul. [...] i układu komunikacyjnego, w tym obiektu handlowego M., stanowiącego punkt odniesienia dla ustalenia wymagań dla przedmiotowej inwestycji w aspekcie art. 61 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o ich oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 11 października 2005r. skarżący M.N. dodatkowo podniósł, że ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa miejscowego. Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] maja 2005r. w sprawie zasad lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych na terenie Miasta O. określa obiekt wielkopowierzchniowy handlowy jako obiekt o powierzchni powyżej 1000 m2, jednocześnie wskazuje ,że rozmieszczenie tych obiektów na terenie miasta O. należy wyznaczać w odległości 500 m od jego granic administracyjnych , lokalizację tych obiektów należy określić w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podniósł nadto, że w sprawie nie brały udziały osoby będące właścicielami lub współwłaścicielami nieruchomości o nr ew. [...] i [...] bezpośrednio graniczących, lub przyległych do terenu inwestycji. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: - art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż wskazany obiekt handlowo-usługowego M. nie spełnia ustawowego kryterium działki sąsiedniej. - art. 61 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 5 cyt. 23 wyżej ustawy, bowiem brak jest umów inwestora z właściwymi jednostkami organizacyjnymi na wykonanie uzbrojenia terenu, a złożone zapewnienia o tych jednostek nie spełniają ustawowego wymogu zagwarantowania w drodze umowy wykonania uzbrojenia terenu. - art. 61 ust.1 wym. wyżej ustawy poprzez przyjęcie, że zostały spełnione w tym przypadku łącznie warunki wskazane w pkt. 1- 5, skoro wykazano wyżej, że nie zostały one spełnione, - art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust.1 cyt. ustawy z uwagi na brak uzgodnień , o których mowa w art. 53 ust. 4, a zwłaszcza z pkt 9. W decyzji ustalającej warunki zabudowy brak jest wzmianki na temat wykonanych uzgodnień, o których strona powinna być zawiadomiona, które zgodnie z art. 106 par. 5 kpa powinny mieć formę postanowienia, na które przysługuje zażalenie, - załącznik graficzny stanowiący załącznik do decyzji nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, gdyż nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, - w decyzji nie określono: wskaźnika powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej wymaganych przepisami § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), - wbrew § 3 i 9 ust.1 cyt. rozporządzenia do decyzji nie załączono wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która ma składać się z części tekstowej i graficznej, - wbrew § 8 cyt. rozporządzenia w decyzji nie określono dokładnie geometrii dachu, - decyzja nie określa również powierzchni biologicznie czynnej, pomimo że taki zapis powinien się znaleźć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna zarówno z przyczyn w niej podniesionych, jak też z przyczyn, których skarżący nie podnieśli, a które Sąd zobowiązany był wziąć pod rozwagę z urzędu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd przy dokonywaniu kontroli legalności aktu administracyjnego nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, a to oznacza, że może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu. Wniosek inwestora zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 7171 ) powinien określać granice objętego wnioskiem terenu ( pkt 1) oraz charakterystykę inwestycji ( pkt 2 ). Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma obowiązek zbadania, czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja. Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca - M. G. we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 18 maja 2004r. wskazał, że inwestycja ma polegać na budowie budynku handlowo- usługowego wraz z parkingami i placem manewrowo- dostawczym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną ( sieci, przyłącza ) na działkach o nr geod. [...] i [...], położonych przy ul. [...] w O. Tymczasem organ pierwszej instancji poza ustaleniem warunków dla inwestycji wskazanej w tymże wniosku, ustalił jeszcze warunki dotyczące przebudowy ulicy [...] i skrzyżowania z ul. [...] na rondo, pomimo że z akt sprawy wynika, iż wnioskodawca w trakcie toczącego się postępowania nie zmodyfikował swojego wniosku. Na rozprawie inwestor oświadczył, że nie pamięta czy w ogóle składał wniosek o przebudowę ulicy [...] i skrzyżowania z ul. [...] na rondo, jak również nie pamięta, o co wnosił w piśmie z dnia 9 czerwca 2004r., mającym stanowić uzupełnienie wniosku o warunki zabudowy z dnia 18 maja 2004r. W tych okolicznościach należy zgodzić się z zarzutami skargi M.N., że organ pierwszej instancji wykroczył poza granice wniosku inwestora. Nie można podzielić stanowiska organu odwoławczego, że oświadczenie inwestora zawarte w piśmie z dnia 31 stycznia 2005r. o zobowiązaniu się do pokrycia w całości z własnych środków przebudowy układu komunikacyjnego w związku z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym polegającym na budowie obiektu handlowo-usługowego stanowi modyfikację uprzedniego wniosku o ustalenie warunków z dnia 18 maja 2004r. W ocenie Sądu trafne okazały się również zarzuty podniesione w skargach, że decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Podkreślić należy, iż warunkiem sine qua non rozstrzygania przez właściwy organ w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy w świetle art. 53 ust.1 w związku z art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) jest uprzednie zanalizowanie przez ten organ w koniecznym zakresie stanu terenu inwestycji oraz otaczającego go obszaru. Wskazana analiza umożliwia bowiem dokładne formułowanie wniosków, co do sposobu ustosunkowania się do żądania inwestora i w razie pozytywnego rozstrzygnięcia właściwego ukształtowania treści decyzji o warunkach zabudowy. Z brzmienia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 1640, poz. 1588 ), zwanego dalej rozporządzeniem, expresis verbis wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust.1-5 ustawy ( pkt 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( pkt 2). Z akt sprawy wynika, że obowiązek sporządzenia analizy został spełniony, nie mniej jednak analiza ta jest wadliwa, gdyż wyznaczenie obszaru analizowanego zostało dokonane niezgodnie z wymogami określonymi w pkt 2 par. 3 cyt. wyżej rozporządzenia. Wadliwe określenie obszaru wokół działek, na których ma być realizowana inwestycja przesądza o wadliwości ustalonych w decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wad w sporządzonej analizie nie dostrzegł organ odwoławczy. Również uszło uwadze organu odwoławczego, że analiza została opracowana tylko dla inwestycji wskazanej we wniosku z dnia 18 maja 2004r. Natomiast brak jest analizy co do pozostałej części zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na przebudowie ulicy [...] i skrzyżowania z ul. [...] na rondo. Wadliwe określenie obszaru analizowanego dla planowanego przedsięwzięcia mogło pozbawić udziału w tym postępowaniu właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z działkami inwestora, na co zwrócił uwagę skarżący M. N. Trafne podnieśli skarżący, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera elementów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabuowy (...), np. określenia powierzchni biologicznie czynnej ( § 5) szerokości elewacji frotowej ( § 6), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7), geometrii dachu ( kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu budynku ( § 8). Brak załącznika do decyzji w postaci wyników analizy, składającej się z części tekstowej i graficznej stanowi naruszenie § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Nie można nie dostrzec, iż w decyzji organu pierwszej instancji niedokładnie określono cechy zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej inwestycji ( pkt 2). Organ pierwszej instancji przemilczał kwestię określenia liczby miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji. Zagadnienie to jest istotne z punktu widzenia § 3 ust.1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( ...) , gdyż parkingi dla samochodów o liczbie nie mniejszej niż 300 samochodów osobowych zaliczone są do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i może być wymagany raport oddziaływania na środowisko. Poza tym należy zauważyć, iż przedmiotem rozważań organu odwoławczego w zasadzie nie była kwestia oddziaływania planowego zamierzenie inwestycyjnego na środowisko w aspekcie uregulowań wynikających rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Co prawda uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko , nie mniej jednak nie wyjaśnił, jakie względy przemawiają za tego rodzaju poglądem, pomimo że teren inwestycji , jak wynika z wniosku inwestora z dnia 18 maja 2004r. będzie zajmował grunty ww. działek o łącznej powierzchni [...] m2, tj. przekroczy powierzchnie 2 ha, a planowany budynek handlowo-uslugowy ( o powierzchni całkowitej [...] m2) przeznaczony jest na prowadzenie działalności handlowej i usługowej o bardzo szerokim zakresie. Przepis § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) wymienia pod lit. "b" zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą jako inwestycję mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, dla której może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Ponieważ dane przedstawiające charakterystykę przedmiotowej inwestycji - zawarte z wniosku inwestora z dnia 18 maja 2004r. - dotyczące m.in. powierzchni terenu inwestycji ( pow. 2 ha ) oraz określające szeroki zakres działalności handlowej i usługowej przewidywanej do prowadzenia w planowanym budynku handlowo-usługowym mogą wskazywać na konieczność opracowania takiego raportu, to organ odwoławczy powinien poddać te kwestie wnikliwiej analizie , a jej wyniki przedstawić w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie rozważył również, czy z punktu widzenia § 3 ust.1 pkt 56 cyt. wyżej rozporządzenia nie zachodzi wymóg sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy wskazane w decyzji organu pierwszej instancji zamierzenie inwestycyjne ma polegać również na przebudowie dróg publicznych o nawierzchni utwardzonej. W świetle przywołanego wyżej przepisu wymóg sporządzenia raportu może obejmować drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust.1 pkt 29 i 30. Całkowicie wyłączone z obowiązku opracowania raportu oddziaływania na środowisko, według tego przepisu, jako wymogu o charakterze obligatoryjnym, czy też fakultatywnym są tylko przedsięwzięcia polegające na budowie zjazdów z dróg publicznych. Sąd nie podzielna zarzutów skargi, że uzgodnienie w zakresie obsługi komunikacyjnej powinno mieć formę postanowienia wydanego w trybie art. 106 § 5 kpa, na które przysługiwałoby skarżącym zażalenie. Otóż rację ma organ odwoławczy, że w przypadku gdy właściwym organem do uzgodnienia warunków zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej jest zarazem organ właściwy do wydania decyzji o warunkach, opinia w tym przedmiocie nie ma formy postanowienia. Niemniej jednak treść tej opinii powinna znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Trafnie natomiast są uwagi skarżących, że w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie przestawiono opinii zarządcy drogi, w tym przypadku Prezydenta Miasta O., odnośnie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji. W świetle powyższych wywodów należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydaniem z obrazą przepisów prawa materialnego, jak też prawa procesowego w stopniu mający istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt. ustawy