IV SA/Wa 1275/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO) na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw z z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (D.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) - dalej ustawa o ocenach oraz § 21 ust 5 pkt. 4 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w T. z [...] czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. (D.Urz. Woj. [...] Nr. [...], poz, [...] dalej Plan) postanowiło utrzymać mocy decyzję Burmistrza T. z [...] listopada 2011 r. znak: [...] o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych po byłym zakładzie produkcji elementów ceramicznych Zakład demontażu pojazdów, wycofanych z użytkowania artykułów AGD i sprzętu elektronicznego oraz wstępnej obróbki odpadów na terenie działki o nr. Ew. [...] położonych przy ulicy [...] w T. Wniosek w wydanie tych warunków złożyło P. Spółka z.o.o. z siedzibą w T. (dalej Skarżący). Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej organu. Skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych po byłym zakładzie produkcji elementów ceramicznych na Zakład demontażu pojazdów, wycofanych z użytkowania artykułów AGD i sprzętu elektronicznego oraz wstępnej obróbki odpadów na terenie działki o nr. ew. [...] położonych przy ulicy [...] w T. Teren na którym miałoby być zrealizowane planowane zamierzenie inwestycyjne znajduje się w granicach objętych ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w T. z [...] czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. oznaczonego symbolem G24P. Zgodnie z § 21 ust. 5 pkt 4 tej uchwały na obszarze planowanej inwestycji tj. działce [...] zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływań na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych z wyłączeniem przedsięwzięć na prowadzenie których uzyskano prawomocne decyzje administracyjne przed wejściem w życie zmian planu. Planowane przedsięwzięcie, stosownie do § 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (D.U. Nr 213, poz. 1397 - dalej Rozporządzenie z 2010 r.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 39a i § 3 ust. 1 pkt. 73 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkować związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (D.U. Nr. 257, poz. 2573 ze zm. - dalej Rozporządzenie z 2004 r.) zalicza się do tego rodzaju przedsięwzięć gdyż polegać ono miało na prowadzeniu stacji demontażu pojazdów wraz z przetwarzaniem odpadów z nich powstałych. Planowane przedsięwzięcie nie uzyskało wcześniej prawomocnej decyzji administracyjnej, tj przed wejściem w życie powołanej wyżej uchwały z dniem 22 września 2011 r. W związku z tym organ uznał, że brak jest obecnie podstaw do realizacji tego przedsięwzięcia w sposób wskazany we wniosku Skarżącego ponieważ jest ono sprzeczne z ustaleniami Planu. Skargę na wyżej wskazaną decyzję SKO wywiódł skarżący zarzucając: naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 21 ust. 5 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej w T. z [...] czerwca 2011 r w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie; naruszenie przepisów postępowania w obu decyzjach w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 i 107 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wnikliwego rozpatrzenia całego dostępnego materiału dowodowego, stronnicze prowadzenie postępowania przez organy i w konsekwencji nieuzasadnione rozstrzygnięcie w szczególności: -wskazanie błędnej podstawy prawnej tj. dwóch aktów prawnych dotyczących tej samej materii prawnej przez organ II instancji; -brak opisania stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy przez SKO; -brak odniesienia się przez organ II instancji do argumentów strony podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu skargi Skarżący wywodził, że SKO wydając zaskarżoną decyzję wskazało niepełne brzmienie § 21 ust. 5 pkt. 4 uchwały Rady Miejskiej w T. z [...] czerwca 2001 r. Powołany przepis odnosi się do zupełnie innej działalności, nie związanej z wnioskiem strony. Poza tym organ jako podstawę prawną wskazał dwa akty prawne dotyczące tej samej materii - poprzez co skarżący nie był w stanie ustalić do którego z aktów ma się odnieść w skardze (rozporządzenie z 2004 r i 2010 r.). Poza tym wadliwe było powołanie przez organ jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia rozporządzenia z 2010 r w sytuacji w której zgodnie z § 5 tego rozporządzenia nie ma ono zastosowania do postępowań wszczętych przed dniem jego wejścia w życie tj. 15 listopada 2010 r. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w 2009 r. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera odniesienia się do argumentów strony Skarżącej zawartej w odwołaniu a uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w decyzji. Co do przywołania przez nie dwu aktów prawnych wskazało, że służyło to wykazaniu, że zarówno na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów jaki i aktualnych inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie że jego realizacja na gruncie obu rozporządzeń nie byłaby możliwa do realizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Przedmiotem niniejszego postępowania było wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych po byłym'zakładzie produkcji elementów ceramicznych na zakład demontażu pojazdów, wycofanych z użytkowania artykułów AGD i sprzętu elektronicznego oraz wstępnej obróbce odpadów na działce [...] przy ulicy [...] w T. W trakcie postępowania inwestor zrezygnował z części przedsięwzięcia tj. wstępnej obróbki odpadów. W trakcie postępowania został zmieniony plan zagospodarowania przestrzennego Gminy T. (uchwała powołana wyżej). Uchwalenie tego planu było powodem wydania przez Burmistrza T. [...] listopada 2011 r decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia jako, że planowane przedsięwzięcie było niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. Prowadzenie stacji demontażu pojazdów jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, a w planie na terenie planowanej inwestycji obowiązuje zakaz realizacji tego rodzaju przedsięwzięć, co wynika z § 21 ust. 5 pkt. 4 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w T. z [...] czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. W związku z tym na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o ocenach Burmistrz T. uznał, że brak było podstaw, do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach gdyż te wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile plan taki został uchwalony. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził aby naruszały one prawo w stopniu mogącym skutkować ich wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Podstawą do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia były przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust.2 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakres i rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. To właśnie to rozporządzenie z uwagi na § 4 i 5 nowego rozporządzenia Rady Ministrów o tej samej nazwie z 15 listopada 2010 r. wskazywało, że do postępowań wszczętych przed dniem jego wejścia w życie (15 listopada 2010 r. ) stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w 2009r., a więc do oceny czy dane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko będą miały zastosowanie przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Tym samym trafnie skarżący wskazał, że to te przepisy a nie przepisy Rozporządzenia z 2010 r. powołane w decyzji organu II instancji mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym rozporządzeniem tj. § 2 ust. 1 pkt 39 a sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają m.in. przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko tj. stacje demontażu pojazdów, a także zakłady przetwarzania odpadów powstałych z tych pojazdów, w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202). Zgodnie natomiast z wnioskiem skarżącego przedmiotem przedsięwzięcia było prowadzenie stacji demontażu pojazdów wycofanych z użytkowania, artykułów AGD i sprzętu elektronicznego. Co prawda w toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący wycofał się z chęci prowadzenia wstępnej obróbki odpadów, to i tak w zakresie proponowanej działalności pozostał demontaż pojazdów. Zakres przedmiotowy proponowanego przedsięwzięcia wymagała zatem uzyskania warunków o środowiskowych uwarunkowaniach. Jedną z przyczyn dla których tego rodzaju warunki nie mogą być wydane jest stwierdzenie przez organ, że lokalizacja przedsięwzięcia nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - o czym wprost stanowi art. 80 ust. 2 ustawy o ocenach. Brak tej zgodności wyklucza możliwość wydania pozytywnej opinii środowiskowej. W niniejszej spawie w toku postępowania doszło do uchwalenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., uchwałą Rady Miejskiej T. nr [...] z [...] czerwca 2011 r. Organ uzyskał zaświadczenie o zakresie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu, które wykazało, niezgodność planowanego przedsięwzięcia z obowiązującymi zmianami tego planu. Zgodnie z zapisami planu /załącznik nr 56 w aktach/ działka na której planowana była inwestycja znajduje się na obszarze zmiany planu numer [...] na terenie produkcji składów i magazynów oznaczonym w planie symbolem G24P. dla którego ustala się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych z wyłączeniem przedsięwzięć na prowadzenie których uzyskano prawomocne decyzje administracyjne przed dniem wejście w życie zmian do Planu. Niespornym jest, że taka decyzja nie została wydana. Analiza przepisów ustawy o ocenach jasno wskazuje, że badanie zgodności przedsięwzięcia z planem, o ile został uchwalony, determinuje w pierwszym rzędzie możliwość wydania tego rodzaju decyzji. Skoro w świetle zapisów Planu (po zmianach) prowadzenie wnioskowanej inwestycji jest niedopuszczalne, to w myśl art. 80 ust 2 ustawy o ocenach organ zobligowany był do wydania decyzji odmownej. W związku z tym w tych okolicznościach sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że w sentencji decyzji organ prawidłowo powołał jako podstawę rozstrzygnięcia art. 80 ust. 2 ustawy o ocenach i to ten przepis jest podstawą prawną rozstrzygnięcia. Istotnie SKO powołało w uzasadnieniu 2 rozporządzenia (z 2004 i 2010 r) to jednak wobec powołania również rozporządzenia mającego zastosowanie w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie doszło przy wydawaniu decyzji do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wadliwość ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nawiasem mówiąc zarówno w pierwszym jak i drugim z nich demontaż pojazdów jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270 - dalej p.p.s.a.) tylko naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem decyzji lub postanowienia. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Podobnie należy ocenić zarzut wadliwe sporządzania uzasadnienia przez organ II instancji. Co prawda organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania Skarżącego to jednak biorąc pod uwagę kwestię pierwszoplanową, determinującą treść rozstrzygnięcia a mianowicie fakt niezgodności z planem planowanego przedsięwzięcia, należy dojść do wniosku, że uzasadnienie zawierało wszystkie wymagane art.. 107 § 3 k.p.a. elementy niezbędne do wydania trafnego rozstrzygnięcia. Sąd nie stwierdził także aby doszło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. Organ dokonał analizy stanu faktycznego pod kątem zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa i doszedł do słusznego wniosku, że nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej. Wobec braku podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było podstaw do dokonywania przez organ dalszych czynności niezbędnych do wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.