IV SA/Wa 1276/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 18 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków pisma z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie ze skargi W. P. i B. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia: - oddalić wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków pisma z dnia 14 lipca 2010 r. Pismem z dnia 14 lipca 2010 r. W. P. i B. G. zwrócili się do Sądu z wnioskiem "o weryfikację i skorygowanie brzmienia pkt 1 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r.", sygn. akt IVSA/Wa 1276/09, uchylającego zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]. Z uwagi na braki jakie zawierało przedmiotowe pismo, Sąd w dniu 17 września 2010 r., na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wezwał skarżących do uzupełnienia braków przedmiotowego pisma, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, poprzez jednoznaczne sprecyzowanie jego treści i wskazanie, czy stanowi ono wniosek o sprostowanie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt IVSA/Wa 1276/09, ewentualnie skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku lub inny wniosek procesowy. Sąd jednocześnie pouczył skarżących o treści art. 49 P.p.s.a. Powyższe wezwanie skierowane do W. P. doręczono skarżącej w dniu 28 września 2010 r., natomiast skarżącemu B. G. w dniu 27 września 2010 r. Skarżący pismem z dnia 23 września 2010 r., w terminie otwartym do uzupełnienia braków pisma z dnia 14 lipca 2010 r., zwrócili się do Sądu z wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków przedmiotowego pisma o 4 tygodnie, tj. do dnia 22 października 2010 r. W motywach wniosku wskazali, iż do sprecyzowania treści pisma z dnia 14 lipca 210 r. i jego właściwego uzasadnienie konieczne jest uzyskanie stosownych zaświadczeń i potwierdzeń z odpowiednich urzędów ( np. Agencji Nieruchomości Rolnych, Urzędu Wojewódzkiego, Starostwa w S). Ze względu natomiast na przyjęte procedury oraz trwające urlopy, uzyskanie powyższych dokumentów, w zakreślonym przez Sąd terminie, okazało się niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpatrując niniejszą sprawę, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 84 P.p.s.a. przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Trzeba wskazać, iż przedłużać lub skracać terminy sądowe może również Sąd. Podkreślenia wymaga, iż terminy procesowe dzielą się na ustawowe i sądowe. Pierwsze są wyszczególnione w ustawie i nie mogą być przez Sąd przedłużane lub skracane. Drugie natomiast wyznaczane są przez Sąd lub Przewodniczącego i mogą być w zależności od okoliczności przedłużane lub skracane. Przykładem ustawowego terminu jest m.in. siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków pisma strony, o którym mowa w art. 49 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle powyższego termin 7 - dniowy do uzupełnienia braków pisma określony w ww. przepisie jest terminem ustawowym. Nie może więc być przez Sądu wydłużany czy skracany na podstawie art. 84 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy wniosek skarżących o przedłużenie ustawowego terminu do uzupełnienia braków pisma z dnia 14 lipca 2010 r. uznać należy za nieuzasadniony i jako taki podlegający oddaleniu. W świetle powyższych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 84 orzekł jak w sentencji postanowienia.