IV SA/Wa 1277/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Y. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Y. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się postanawia zwolnić Y. P. od kosztów sądowych Y. P. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. i w dniu 9 maja 2014 r. uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi. W dniu 30 czerwca 2014 r. doręczono skarżącemu zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 czerwca 2014 r. o wezwaniu go do uzupełnienia wpisu o kwotę 200 zł. W dniu 5 lipca 1014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący nadesłał urzędowy formularz PPF, z którego wynika, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jest osobą bezrobotną i ubogą. Mieszka z żoną i dwojgiem małoletnich dzieci. Cała rodzina utrzymuje się z zarobków żony – w wysokości ok. 650 zł (w przeliczeniu na walutę polską). Skarżący nie posiada jakiegokolwiek majątku, oszczędności, oświadczył, że sytuacja materialna jego oraz jego rodziny jest tak ciężka, że nie są w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych. Rozpoznając wniosek, zważono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. W obecnej chwili skarżący nie uzyskuje dochodów, jedyny dochód stanowiący źródło utrzymania czteroosobowej rodziny stanowi wynagrodzenie za pracę żony skarżącego – w przeliczeniu na walutę polską - 650 zł. Skarżący nie posiada nieruchomości, oszczędności, czy przedmiotów wartościowych. W tej sytuacji uznano, że skarżący wykazał, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić go na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.