IV SA/Wa 1281/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]. Skarżąca – P. Sp. z o.o., dalej jako "Spółka" dnia 25 czerwca 2010 r. (data stempla pocztowego) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., którą to ustalono dla Spółki: wielkość stwierdzonego przekroczenia w skali doby emisji hałasu do środowiska o 9,6 dB w porze dziennej, wymiar kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w wysokości 158,40 zł, naliczany od dnia 22 września 2009 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji wskazując, iż zaniechanie wstrzymania w/w decyzji może w efekcie skutkować wyrządzeniem Spółce znacznej szkody, polegającej na konieczności uiszczenia administracyjnych kar pieniężnych na podstawie decyzji administracyjnych dotkniętych wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Oceniając przedmiotowy wniosek skarżącej należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. Zgodnie z treścią przepisu art. 302 ust. 1 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 tj. ze zm.) wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary. Zatem do wykonania nadawać się będzie decyzja o wymierzeniu kary (której podstawą jest ostateczna decyzja określająca wymiar kary biegnącej). Dlatego też, decyzja określająca wymiar kary biegnącej nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Należy przy tym podkreślić, iż Sąd na tym etapie sprawy nie bada argumentów podniesionych w skardze, a odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.