IV SA/Wa 1282/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński (spr.), sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu bydła - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 (dalej kpa) po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], uchylił ww. decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej odmowy udzielenia zezwolenia panu S. S. na wprowadzanie do obrotu bydła o numerach kolczyków: [...] i [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji a pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 8 listopada 2010 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. w związku ze stwierdzeniem w gospodarstwie S. S., położonym w miejscowości P., ul. [...],[...] S., w mieszance paszowej produkcji własnej dla loch, obecności składników pochodzących z ryb, wydał decyzję z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] zakazującą wprowadzania do obrotu bydła bez zezwolenia. W dniu 22 maja 2012 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w S. wpłynęło podanie strony z prośbą o zezwolenie na sprzedaż 5 sztuk bydła pochodzących z jej gospodarstwa. W tym samym dniu w gospodarstwie strony pobrano próbkę mieszanki paszowej dla świń w kierunku wykrywania obecności przetworzonego białka zwierzęcego, którą przekazano do Zakładu Higieny Weterynaryjnej w W. W dniu 8 czerwca 2012 r. otrzymano sprawozdanie z badań nr [...], z wynikiem pozytywnym. Stwierdzono z użyciem mikroskopu w badanej próbce składniki pochodzące ze zwierząt lądowych, co jednoznacznie potwierdziło, że w składzie badanej paszy znajdowały się niedozwolone w żywieniu zwierząt białka pochodzenia zwierzęcego. W dniu 11 czerwca 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. przeprowadził kontrolę w ww. gospodarstwie, w wyniku której stwierdzono obecność ciemnobrunatnego proszku w ilości 14,5 kg, a ustalono, że pomieszczenie do wytworzenia pasz nie spełnia wymagań rzetelnego zamykania się, zaś stan pomieszczeń do wytwarzania i przygotowania pasz wskazuje na brak przestrzegania elementarnych zasad higieny (w paszach stwierdza się butelki, śmiecie, worki, resztki roślinne). Stwierdzono także brak zabezpieczenia przed gryzoniami. W związku z powyższymi uchybieniami w dniu [...] czerwca 2012 r. S. S. został ukarana mandatem karnym przez PLW w wysokości 400 zł za popełnienie wykroczenia z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. z 2006 r. Nr 144, poz. 899 z późn. zm.). Następnie w dniu 13 czerwca 2012 r. przeprowadzona została kontrola w ww. gospodarstwie w celu dokonania zinwentaryzowania zwierząt gospodarskich, określenia zastosowania się strony do wymogu rozdzielenia systemu zadawania pasz dla trzody chlewnej od systemu zadawania pasz dla bydła, określenia czy bydło i trzoda chlewna przebywają w tych samych pomieszczeniach. W wyniku tej kontroli stwierdzono m.in., iż: • "pasze dla bydła i dla świń wytwarzane są w pomieszczeniu magazynowym większym, rozsypywane do worka i przenoszone do pomieszczeń ze zwierzętami a następnie trafiają do ponownego uzupełnienia po wytworzeniu następnej partii paszy.", • "w pomieszczeniu z parnikiem stwierdzono (...) dwa worki mieszanki paszowej uzupełniającej dla prosiąt zawierającą w składzie mączkę rybną oznaczone napisem "zawiera mączki rybne nie może być stosowany w karmieniu przeżuwaczy"(...)", • "w gospodarstwie oprócz świń jest utrzymywane 16 sztuk bydła w różnym wieku, w tym cielęta przetrzymywane w jednym pomieszczeniu z knurem". Wobec powyższego Powiatowy Lekarz Weterynarii w S., decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] nie zezwolił S. S. na wprowadzanie do obrotu bydła pochodzącego z tego gospodarstwa. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji złożonego przez S.S. wydał decyzję z dnia [...] września 2012 r. znak: [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpatrzeniu skargi S. S. na ww. decyzję z dnia [...] września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2697/12, uchylił zaskarżoną decyzję [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję PLW z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...]. Następnie w dniu 2 grudnia 2013 r. S. S. złożył wniosek do Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. o wyrażenie zgody na sprzedaż bydła o numerach kolczyków: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...]. Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. wydał w dniu [...] stycznia 2014 r. decyzję znak: [...], w której nie zezwolił stronie na wprowadzanie do obrotu bydła o numerach kolczyków: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Od powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. odwołanie złożył S. S., który powołał się na ustalenia zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa2697/12. Po rozpatrzeniu ww. odwołania [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wydał powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu powołał się w pierwszej kolejności na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej ppsa) oraz treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa2697/12. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, że wniosek strony z dnia 2 grudnia 2013 r. potraktował jako rozszerzenie jej wniosku z dnia 22 maja 2012 r. z uwagi na to, że wśród 11 sztuk bydła, o których wprowadzenie do obrotu wnioskowała strona we wniosku z dnia 2 grudnia 2013 r. znajdowało się wszystkie 5 sztuk bydła ujętych we wcześniejszym wniosku z dnia 22 maja 2012 r. Jednocześnie w wyniku postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy ustalił na podstawie danych zawartych w Systemie Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że sztuka bydła o nr kolczyka [...] padła w dniu [...] stycznia 2014 r., a sztuka bydła o numerze kolczyka [...] padła w dniu [...] lutego 2014 r. W związku z powyższym orzekanie w niniejszej sprawie odnośnie udzielenia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu tych dwóch sztuk bydła, o które wnioskowała strona w podaniu z dnia 2 grudnia 2013 r., stało się bezprzedmiotowe i dlatego [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii postanowił uchylić decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] w części dotyczącej odmowy udzielenia zezwolenia stronie na wprowadzanie do obrotu ww. sztuk bydła i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia odmowy organ II instancji uznał, że strona prowadząc hodowlę bydła i trzody chlewnej nie zapewnił zgodności paszy z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla tego rodzaju działalności. W ocenie organu ww. uchybienie w tym przypadku polega na stwierdzeniu w paszy, która była przygotowywana w tym samym pomieszczeniu dla bydła i dla trzody chlewnej, obecności przetworzonego białka zwierzęcego, które zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U.UE,L.2001.147.1 z późn. zm.), jest zabronione w karmieniu przeżuwaczy. Wskazane rozporządzenie zabrania produkcji pełnoporcjowych mieszanek paszowych z pasz zawierających mączki rybne w gospodarstwach, w których hodowane są przeżuwacze (Załącznik IV pkt II lit. b, lit. i). W drodze odstępstwa od tego warunku, właściwy organ może zezwolić na stosowanie i składowanie pasz zawierających mączki rybne w gospodarstwach, w których hodowane są przeżuwacze, jeśli upewniono się, że w gospodarstwie wprowadzone zostały środki dla zapobieżenia, aby paszami zawierającymi mączki rybne nie były karmione przeżuwacze. Organ wskazał także, że S. S. nie posiadał zezwolenia Państwowego Lekarza Weterynarii na stosowanie i składowanie pasz zawierających mączki rybne w swoim gospodarstwie, a przy produkcji pasz dla bydła i trzody chlewnej nie przestrzegała rygoru fizycznego oddzielenia pasz przechowywanych luzem i opakowanych dla przeżuwaczy od pomieszczeń przeznaczonych dla pasz zawierających mączki rybne i tym samym nie stworzyła możliwości zapobieżenia, aby paszami zawierającymi mączki rybne nie były karmione przeżuwacze. Organ podkreślił, że zgodnie z preambułą do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz.U.UE.L.2005.35.1, późn. zm.), zasadnicza odpowiedzialność za bezpieczeństwo pasz spoczywa na przedsiębiorstwie paszowym. Tym samym to po stronie podmiotu leży udowodnienie, iż nie uchybił przepisom prawnym dotyczącym bezpieczeństwa pasz, a nie po stronie organu. Natomiast przechowywanie, produkcja z wykorzystaniem tych samych urządzeń, pakowanie pasz, dla trzody chlewnej i przeżuwaczy w tym samym pomieszczeniu, nieodłącznie prowadzi do przeniesienia (skażenia) krzyżowego pasz dla obu gatunków zwierząt. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii pasza, którą strona zastosowała w karmieniu trzody chlewnej i bydła, przygotowywana w tym samym pomieszczeniu, przy wykorzystaniu tych samych urządzeń wielokrotnego użycia i worków, w myśl art. 15 ust. 4 rozporządzenia 178/2002 nie jest zgodna ze szczegółowymi przepisami wspólnotowymi regulującymi bezpieczeństwo pasz, a więc nie może być uważana za bezpieczną w zakresie czynników objętych szczegółowymi przepisami wspólnotowymi. W myśl zaś art. 15 ust. 1 ww. rozporządzenia pasza, która jest niebezpieczna nie może być wprowadzana na rynek, ani podawana zwierzętom hodowlanym. Organ podniósł, że wyniki badań laboratoryjnych, jak i obecności w pomieszczeniu służącym do przechowywania pasz "ciemnobrunatnego proszku" (wg. ustaleń kontroli z dnia 11 czerwca 2012 r.), który okazał się mączką mięsno - kostną dowodzą, iż pasza była niebezpieczna. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, że mączkę mięsno-kostną niewiadomego pochodzenia zgodnie z analizą ryzyka można uznać za materiał kat. 1, który według art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), (Dz.U.UE.L.2009.300.1, z późn. zm.) jest usuwany jako odpady w drodze spalania: bezpośrednio, bez uprzedniego przetwarzania; lub po przetworzeniu, w drodze sterylizacji ciśnieniowej, jeśli właściwy organ tego wymaga, i trwałego oznaczenia materiału wynikowego; jest utylizowany lub usuwany w drodze współspalania, jeżeli materiał kategorii 1 jest odpadem: bezpośrednio, bez uprzedniego przetwarzania; lub po przetworzeniu w drodze sterylizacji ciśnieniowej, jeśli właściwy organ tego wymaga, i trwałego oznaczenia materiału wynikowego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17 poz. 127 z późn. zm.) produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek, jeżeli zostały pozyskane od zwierząt lub ze zwierząt lub są zwierzętami, które były karmione paszami spełniającymi wymagania określone w przepisach o paszach. Z kolei w myśl przepisów art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowymi żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanem zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165.1, z późn, zm.), w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał wobec powyższego, iż organ I instancji zastosował właściwe środki w sytuacji, w której stwierdził naruszenie przez stronę zakazów, dotyczących karmienia zwierząt przetworzonym białkiem pochodzenia zwierzęcego, a tym samym braku zgodności paszy ze szczegółowymi przepisami wspólnotowymi regulującymi bezpieczeństwo pasz zgodnie z powyższym artykułem. Powyższa decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2014 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S. S., który - korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika - zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, - przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, iż sprawa była już przedmiotem kontroli Sądu, który wydał wyrok z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt: IV SA/Wa 2697/12. Skarżący wskazał, że wyrok ten zawiera co najmniej dwie dyrektywy postępowania, których Lekarz Wojewódzki musi przestrzegać zgodnie z treścią art. 153 ppsa tj. brak możliwości nakładania absolutnego i bezterminowego zakazu wprowadzania do obrotu wszelkich zwierząt kiedykolwiek trzymanych w tym gospodarstwie oraz dokonanie przez organy weterynarii sprawdzenia, czy zwierzęta nadal stwarzają jakiekolwiek zagrożenie i na tej podstawie wydawać decyzje administracyjne. W ocenie skarżącego organy zastosowały się wyłącznie do pierwszej z powyższych dyrektyw. Skarżący podniósł, że decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w skarżonej części opiera się na założeniu, że jeżeli zwierzęta były kiedykolwiek narażone na potencjalny kontakt z jakąś paszą, to na pewno są chore i nie można wprowadzić ich do obrotu pod żadną postacią. Wskazał, że organ bezprawnie i bez świadomości tego, co czyni, zastosował najsurowszą z możliwych sankcji zabraniając wprowadzenia do obrotu zwierząt oznaczonych co do tożsamości. Zdaniem skarżącego organ powinien dysponować wiedzą jakie choroby mogły wywołać np. worki pozostawione w gospodarstwie strony, gdyż dysponuje wiedzą o okresie inkubacji, objawach, wykrywaniu, leczeniu, zdatności mięsa takich zwierząt do użycia (być może np. na karmę). Tymczasem organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania opierając się wyłącznie na archiwalnych materiałach z lat 2010 — 2014, znanych Sądowi ze sprawy za sygn. akt: IV SA/Wa 2697/12, tj. nie przeprowadził aktualnego i miarodajnego postępowania, a mimo tego wydał decyzję oczywiście bezprawną: krzywdzącą obywatela. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa skarżący wskazał, że [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie miał na względzie ani interesu społecznego, ani obywatela, bezrefleksyjne w tej wierze zakazując mu wprowadzenie do obrotu zdrowych zwierząt. Ponadto z całą pewnością nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufania do władzy publicznej, albowiem nie przeprowadził żadnego postępowania, a zachował się dokładnie sprzecznie z wytycznymi w wyroku Sądu tutejszego wydanego w sprawie za sygn. akt: IV SA/Wa 2697/12. W ocenie skarżącego organ zignorował wszystkie dowody, wnioski i zastrzeżenia obywatela, a następnie wydał decyzję wewnętrznie sprzeczną, nieprzemyślaną i naruszającą prawo. Dodatkowo organ nie działał w sprawie wnikliwie, ponieważ - zdaniem skarżącego - nie działał wcale i nie posłużył się żadnymi środkami do załatwienia sprawy, tj. w żaden sposób nie zbadał stanu zdrowia zwierząt, które obywatel chciał wprowadzić do obrotu. Zdaniem skarżącego organ nie dopuścił żadnych dowodów i posłużył się żadnymi środkami do załatwienia sprawy; tj. w żaden sposób nie zbadał stanu zdrowia zwierząt, które obywatel chciał wprowadzić do obrotu, nie zebrał żadnego materiału dowodowego, wiec nie miał co rozpatrywać, zaś decyzja Lekarza Wojewódzkiego jest "obszerna wymiarem i uboga treścią". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy orzekły o zakazie wprowadzenia do obrotu określonych sztuk bydła pochodzących z gospodarstwa S. S. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17 poz. 127 ze zm.) produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek, jeżeli zostały pozyskane od zwierząt lub ze zwierząt lub są zwierzętami, które były karmione paszami spełniającymi wymagania określone w przepisach o paszach. Z kolei w myśl przepisów art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowymi żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanem zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165.1, z późn. zm.), w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. W rozpatrywanym przypadku nie ulega wątpliwości, że pasza znajdująca się w gospodarstwie S. S. była przygotowywana w tym samym pomieszczeniu dla bydła i dla trzody chlewnej z obecnością przetworzonego białka zwierzęcego, które zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U.UE,L.2001.147.1, z późn. zm.), jest zabronione w karmieniu przeżuwaczy. Powyższe ustalenia są bezsporne i zostały potwierdzone w toku kontroli przeprowadzonych w gospodarstwie S. S.. Należy bowiem wskazać, że po przeprowadzeniu kontroli w dniu 22 maja 2012 r. stwierdzono z użyciem mikroskopu w badanej próbce składniki pochodzące ze zwierząt lądowych, co jednoznacznie potwierdziło, że w składzie badanej paszy znajdowały się niedozwolone w żywieniu zwierząt białka pochodzenia zwierzęcego. Z kolei w trakcie kontroli w dniu 11 czerwca 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. stwierdził w gospodarstwie skarżącego obecność ciemnobrunatnego proszku w ilości 14,5 kg, a pomieszczenie do wytworzenia pasz nie spełniało wymagań rzetelnego zamykania się. Analogiczne nieprawidłowości stwierdzono także w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 13 czerwca 2012 r. Należy w tym miejscu podkreślić, że w rozpatrywanym przypadku pasze dla przeżuwaczy były przygotowywane w tym samym pomieszczeniu, co dla trzody chlewnej a w pokarmie dla tej trzody stwierdzono obecność substancji niedozwolonych dla przeżuwaczy. Nie ulega wątpliwości, że w połączeniu z innymi nieprawidłowościami sytuacja ta stwarzała realne zagrożenie dostawaniem się do pokarmu substancji niedozwolonych dla przeżuwaczy. Stwierdzony przez organ stan faktyczny stanowiło zatem podstawę do uznania, że karmione w takich warunkach zwierzęta nie mogą być wprowadzane do obrotu, a podstawę odmowy wprowadzenia na rynek stanowi w tym przypadku art. 54 ust. 2 lit. b w zw. z lit. a rozporządzenie nr 882/2004, w związku z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Wprawdzie w drodze wyjątku właściwy organ może zezwolić na stosowanie i składowanie pasz zawierających mączki rybne w gospodarstwach, w których hodowane są przeżuwacze, jeśli upewniono się, że w gospodarstwie wprowadzone zostały środki dla zapobieżenia, aby paszami zawierającymi mączki rybne nie były karmione przeżuwacze, jednakże nie ulega wątpliwości, że S. S. takim zezwoleniem Państwowego Lekarza Weterynarii nie dysponował. W związku z powyższym należy zgodzić się z [...] Wojewódzkim Lekarzem Weterynarii, że w niniejszej sprawie zastosowano właściwe środki zaradcze, zaś zawarty w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt jest całkowicie niezasadny. W ocenie Sądu organy zastosowały się również do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2697/12. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że sam fakt niezachowywania odpowiednich warunków sanitarnych przy przygotowywaniu pasz, stanowi wystarczającą przesłankę dla zakazu wprowadzania do obrotu zwierząt karmionych tymi paszami. Należy całkowicie podzielić ten pogląd uznając, że zastosowane przez organy środki były całkowicie adekwatne do celu ustanowienia ww. przepisów i ochrony rynku przed zagrożeniami wynikającymi z naruszenia przepisów dotyczących warunków higienicznych przechowywania pasz. Sąd w ww. wyroku z dnia 24 września 2013 r., uznał natomiast, że niedopuszczalne jest stanowienie generalnego zakazu wprowadzania do obrotu bydła pochodzącego z gospodarstwa skarżącego, albowiem zakaz wprowadzania zwierząt do obrotu może w tego rodzaju przypadku dotyczyć tylko tych sztuk, które były w gospodarstwie skarżącego w okresie przeprowadzonych kontroli, w wyniku których stwierdzono nieprawidłowości, które dały podstawę do wydania decyzji przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Sąd uznał zatem za konieczne precyzyjne ustalenie w rozstrzygnięciu decyzji, których konkretnie zwierząt dotyczy zakaz, albowiem może on być orzeczony jedynie w stosunku do zwierząt objętych wnioskiem. Kierując się ww. wytycznymi Sądu organ I instancji wydał w dniu [...] stycznia 2014 r. decyzję znak: [...], w której nie zezwolił na wprowadzanie do obrotu jedynie zwierząt objętych wnioskiem, a zatem tych zwierząt, które były w gospodarstwie strony w okresie przeprowadzanych kontroli z dnia 11 czerwca 2012 r. (protokół z kontroli nr [...]) i z dnia 13 czerwca 2012 r. (protokół z kontroli [...]). Objęte wnioskiem sztuki bydła zostały zakupione zostały w okresie od dnia 18 marca 2010 r. do dnia 17 stycznia 2012 r. z przeznaczeniem na opas, a zatem korzystały z pokarmu stałego, paszy wytwarzanej w przedmiotowym gospodarstwie, w której znajdowała się mączka mięsno - kostna. Powiatowy Lekarz Weterynarii uznając w sposób prawidłowy, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że przedmiotowe sztuki bydła karmione były paszą niebezpieczną wydał zakaz wyłącznie w odniesieniu do konkretnych sztuk bydła tj. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Natomiast organ II instancji uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie wyłącznie w zakresie sztuki bydła nr [...] oraz sztuki bydła nr [...] ze względu na jednoznaczne ustalenie, że sztuki te padły, a zatem postępowanie w tym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe. Jednocześnie organ II instancji w sposób jednoznaczny rozstrzygnął kwestię, na którą zwrócił uwagę Sąd w ww. wyroku z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2697/12 tj. czy uwarunkowania faktyczne sprawy mogły ulec takiej zmianie, że organ administracji mógł wyrazić zgodę także na sprzedaż tych samych sztuk zwierząt, co do których uprzednio wydano decyzję odmowną. Jak podniósł organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zmiana paszy na właściwą nie powoduje usunięcia skutków karmienia poprzednią paszą, niewłaściwej jakości. W konsekwencji w tym przypadku wykluczenie zwierzęcia z możliwości dostania do łańcucha żywieniowego ludzi, czy zwierząt ma charakter nieodwracalny. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że z uwagi na bardzo wysokie ryzyko kontaminacji pasz dla bydła mączką mięsno - kostną stanowiącą materiał kat. 1, w zaistniałej sytuacji należy uznać, iż doszło do złamania zakazu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 999/2001 ustanawiającego zakaz karmienia przeżuwaczy białkami pochodzenia zwierzęcego. Warto wskazać, że zakaz ten ustanowiono celem eliminacji ryzyka zachorowań ludzi i zwierząt na choroby zakaźne wywołane przez priony, tj. pasażowalne gąbczaste encefalopatie. W związku z powyższym organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny dokonały ustalenia, że nie zaszły okoliczności faktyczne stanowiące przesłankę do zmiany stanowiska w kwestii dopuszczenia do obrotu wnioskowanych sztuk bydła, gdyż w przypadku wprowadzenia do obrotu stanowić będą zagrożenie dla bezpieczeństwa żywności. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze należy zauważyć, że Sąd nie dysponuje specjalistyczną wiedzą ani instrumentami umożliwiającymi dokonać ustalenia, czy ewentualna zmiana okoliczności faktycznych może wpływać na możliwość dopuszczenia do obrotu bydła, które poddane było procesowi karmienia niedozwolonymi paszami np. ze względu na upływ czasu. Dlatego właśnie Sąd wydając wyrok w dniu 24 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2697/12 nakazał dokonania tego ustalenia organom administracji publicznej. Te ustalenia zostały dokonane w sposób prawidłowy i nie budzą żadnych wątpliwości. Całkowicie nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa. Należy podkreślić, że sprawa była przedmiotem dwukrotnego rozpoznawania przez organy obu instancji przy wykorzystaniu pełnej dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym protokołów z przeprowadzonych kontroli. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, zastosowały się do wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2697/12, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Warto w tym miejscu podkreślić, że jakkolwiek skarżący zarzucił organom naruszenie reguł postępowania administracyjnego to nie wykazał - poza ogólnym wskazaniem nieprzeprowadzenia właściwego postępowania - na czym to naruszenie miałoby polegać oraz dlaczego miałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd dokonując kontroli sprawy z urzędu takich uchybień się nie doszukał. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.