IV SA/Wa 1284/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać adwokatowi P. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 27,6 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. referendarz sądowy przyznał S. A. (dalej "skarżący") prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała, że wyznaczyła adwokata P. S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę, a postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi z urzędu stosowne wynagrodzenie za zastępstwo prawne w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r. adwokat P. S. złożył do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismo zawierało oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt. 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna określona w pkt. 1 omawianego przepisu wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z rzędu skarżącego – adwokat P. S. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przesłał ją skarżącemu oraz złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone. W tej sytuacji uznano, że należy mu przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 120 zł (50 % stawki minimalnej, bowiem reprezentował on skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji), na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 1 pkt 2 lit. "b" , podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.