IV SA/Wa 1287/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. S. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę W dniu 23 marca 2012 r., C. S. (zwany dalej skarżącym) zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o interwencję w sprawie użytkowania bez pozwolenia zintegrowanego Wytwórni [...] w R. należącej do [...] S.A. w C.. W dniu 10 kwietnia 2012 r. skarżący złożył zażalenie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska oddalił zażalenie. W pouczeniu zamieszczono informację o prawie wniesienia na to postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. C. S. w dniu 31 maja 2012 r. wniósł skargę na postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kognicja sądów administracyjnych określona została, m. in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Przepis ten zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego przepisu wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezsporne w sprawie jest, że zażalenie złożone do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na bezczynność organu, oparte było na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływana jako k.p.a.). Stosownie do art. 37 § 2 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ albo uznaje je za uzasadnione i wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, albo uznaje zażalenie za nieuzasadnione. Zażalenie na bezczynność organu jest szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 k.p.a. Nie jest ono wnoszone jako środek zaskarżenia postanowienia, ale służy jedynie zmotywowaniu organu do załatwienia sprawy w ustawowym terminie, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § k.p.a. Rozpoznanie zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która – nawet jeśli zostanie ujęta w formie postanowienia - nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, ponieważ art. 2. § 2 p.p.s.a. nie wymienia tego rodzaju orzeczeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39, Lex nr 23458). Należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie dotyczące sposobu jego zaskarżenia, które nie umożliwia jednak zaskarżenia postanowienia, od którego nie przysługuje z mocy prawa środek zaskarżenia. Rozpoznanie skargi wniesionej z uwzględnieniem błędnego pouczenia stanowiłoby naruszenie art. art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W tej sytuacji skarga na akt administracyjny nie mieszczący się w katalogu art. 3 § 2 p.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i jako taka musi podlegać odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W świetle powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.