IV SA/Wa 1288/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Miron, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 roku sprawy ze skargi L. T., M. M., R. M., E. P. i A. P. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r. Nr [...] Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażaleń na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] maja 2006r, znak: [...] uzgadniającego środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] Nr [...] przy ul. [...] w L. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy wskazał, iż Urząd Miasta L., na wniosek [...] Sp. z o.o., z siedzibą w W., wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z poźn. zm.), w związku z art. 106 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego o zajęcie stanowiska w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] zlokalizowanej na wieży antenowej należącej do [...] przy ul. [...] w L. Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. uzgodnił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej stacji bazowej. Na powyższe postanowienie wnieśli zażalenie A. W., A. W., E. P., M. M., R. M. wskazując, iż uzasadnienie postanowienia nie zawiera wielu istotnych informacji dotyczących otoczenia stacji bazowej. Skarżący wyrażają również obawy, że zasięg pól elektromagnetycznych o wartościach mogących oddziaływać biologicznie wystąpi w znacznie większym obszarze niż podany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w przypadku jednoczesnej pracy nadajników dwóch stacji bazowych oraz nakładania się pól elektromagnetycznych pochodzących od linii wysokiego napięcia i pól wysokiej częstotliwości pochodzących od stacji bazowych. Na ww. postanowienie wniósł również zażalenie L. T. kierując się obawami przed dalszym spadkiem wartości rynkowej jego działki nr [...] przy ul. [...] ze względu na sąsiedztwo stacji bazowej sieci [...] oraz projektowanej stacji sieci [...]. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, iż z akt sprawy, m.in. raportu oddziaływania na środowisko opracowanego w marcu 2006 r. wynika, że projektowany system antenowy ma zostać zamontowany na istniejącej wieży strunobetonowej stacji bazowej [...], o wysokości 40 m n.p.t.. Wieża jest zlokalizowana na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w L. W skład projektowanego systemu antenowego wchodzić ma kilka anten. Ich parametry organ określił w postanowieniu, wskazując jednocześnie, iż z raportu wynika, iż pole elektromagnetyczne pochodzące od w/w anten, o wartości średniej gęstości mocy promieniowania przekraczającej wartość dopuszczalną 0,1 W/m2, określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), wystąpi w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, na wysokości powyżej 27,2 m n.p.t. w zasięgu maksymalnym do 43,0 m przed antenami. Odnosząc się do wniesionych zażaleń wyjaśnił zaś, że w otoczeniu stacji [...] nr [...] oraz [...] znajdują się: w kierunku północnym ulica [...], a przy niej zabudowa mieszkalna jednorodzinna, w kierunku wschodnim, w odległości ponad 30,0 m budynki mieszkalne jednorodzinne i zabudowania gospodarcze, na południe od wieży znajduje się budynek [...] o wysokości ok. 5 m n.p.t., w kierunku północno-zachodnim, w odległości ok. 70 m znajduje się zabudowa mieszkalna szeregowa, w kierunku zachodnim przebiega ulica [...]. Z przeprowadzonej w raporcie analizy rozkładów pól elektromagnetycznych dla planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz istniejącej stacji bazowej [...] na działce nr [...], ul. [...] w L., wynika zaś, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od 0,1 W/m2 od anten obu operatorów będą występowały na wysokości powyżej 27,2 m nad poziomem terenu w odległości do 43 m od wieży, a więc wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Z kolei w ocenie organu urządzenia linii energetycznej wytwarzają pola elektromagnetyczne o częstotliwości 50 Hz (częstotliwość sieci elektroenergetycznej), natomiast systemy antenowe stacji bazowych telefonii komórkowej wytwarzają pola elektromagnetyczne o częstotliwości powyżej 900 MHz. Ze względu na różnicę częstotliwości pól elektromagnetycznych nie będą one oddziaływać na siebie. Wobec powyższego sumaryczne oddziaływanie pól elektromagnetycznych stacji bazowych operatorów telefonii komórkowej z urządzeniami energetycznymi głównego punktu zasilania nie będzie miało miejsca. Odnosząc się do zażalenia L. T. organ wyjaśnił, że zarzut odnoszący się do obniżenia wartości działki nie jest przedmiotem rozpatrywania przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ze względu na brak kompetencji w tym zakresie. Skargi na powyższe postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. T., G. S., M. S., M. M., R. M., E. P. i A. P. Skarżący L. T. zarzucił mu naruszenie art. 138 Kpa, poprzez jego niezastosowanie, art. 7, 77 Kpa oraz nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż rozbudowa istniejącej stacji telefonii komórkowej stwarza uciążliwości zarówno w zagospodarowaniu działek zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie przewiduje zabudowę mieszkaniową, jak i w zakresie zamieszkiwania w sąsiedztwie stacji. Powyższe w ocenie skarżącego stanowi naruszenie art. 5 ustawy Prawo budowlane, zobowiązującego do poszanowania interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu. W skargach wniesionych przez M. i R. M., E. i A. P., skarżący wskazali, iż w ich ocenie operator telefonii komórkowej [...] przedstawił organowi nierzetelny raport oddziaływania na środowisko. Ich zdaniem firma sporządzająca raport nie jest w świetle prawa upoważniona do jego przedłożenia, gdyż nie jest organem administracji publicznej. Raport powinno się, zatem traktować jako stanowisko strony, gdyż zostało przez nią zamówione i przez nią zapłacone. Dokument dostarczony przez firmę nie może być, zatem traktowany jako raport niezależnego eksperta. Z raportu nie wynika, jakie doświadczenie, posiada autor raportu, i czy ma wiedzę odpowiednią do jego wykonania. Skarżący kwestionują także rzetelność jego wykonania podnosząc, iż z raportu nie wynika, czy jego autorka przeprowadziła wizję lokalną terenu czy też oparła się jedynie na danych podanych przez inwestora. Zarzucili organowi, iż oparł swoje rozstrzygnięcie o dane zawarte w raporcie nie odnosząc się zaś do wielu informacji płynących z ogólnie dostępnych kanałów medialnych, w których naukowcy wzywają do zaprzestania budowy stacji w terenie zbudowanym z powodu ich dużej szkodliwości dla zdrowia osób długotrwale przebywających w pobliżu. Skarżący zarzucają także organowi, iż nie wziął pod uwagę, że wieża zlokalizowana jest w zagłębieniu, poniżej terenu, na którym znajdują się domy mieszkalne, co powoduje, że anteny zainstalowane na wieży znajdują się na wysokości niższej niż 40 m. Podnoszą, że w bliskiej odległości od masztu mieszka ok. 1000 rodzin, a w najbliższym okresie w pobliżu stacji oddane zostaną 4 nowe budynki wielorodzinne. Zlokalizowane one zostaną na wzniesieniu i mają wysokość porównywalną z istniejącym masztem, co sprawi, iż ich mieszkańcy narażeni będą na negatywne oddziaływanie promieniowania. Mieszkańcy ul. [...] i [...] narażeni będą także dodatkowo na działanie kolejnej projektowanej stacji usytuowanej w odległości 200 m na wieży kościoła, jak również wobec rozbudowy stacji znajdującej się na dachu wieżowca w odległości 600 m. Niektórzy z nich dodatkowo narażani są na oddziaływanie pochodzące z istniejącej linii wysokiego napięcia -110 kV, która przebiega kilka metrów od dachów budynków znajdujących się na tym terenie. Organ winien, zatem wziąć pod uwagę oddziaływanie istniejących i planowanych stacji. Zarzucają organowi, iż wydając postanowienie wziął pod uwagę jedynie poziom promieniowania powyżej górnej granicznej wartości gęstości mocy promieniowania 0,1 W/m2, podczas gdy w chwili obecnej z uwagi na brak długotrwałych badań nie można wywieść, jaki wpływ na zdrowie ludzi ma przebywanie w zasięgu stacji. Organ winien, zatem podejmować decyzje kierując się zasadą ostrożności, oraz biorąc pod uwagę także negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego poniżej dopuszczalnej wartości. Zdaniem skarżących podany przez operatora zasięg również nie urywa się w miejscu przez niego wskazanym, ale oddziaływuje również na dalszym obszarze. Przeprowadzona analiza koncentruje się jedynie na wartościach maksymalnych nie odnosząc się zaś do wartości minimalnych, które przecież też oddziaływają na ludzi. Z badań przeprowadzonych przez lekarzy wynika zaś, iż wśród osób starszych oraz dzieci przebywających stale w pobliżu stacji występuje zwiększona zachorowalność i umieralność. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2008r. Sąd odrzucił skargę wniesioną przez G. S. i M. S. Stanówko skarżących poparło także, dopuszczone do udziału w sprawie Stowarzyszenie P. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Rozpoznając skargi w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd były skargi na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2007r., utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] maja 2006r. uzgadniające w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w L. Skarżący podnieśli w istocie dwa zarzuty: pierwszy, proceduralny, zarzucający naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz strony dowodowej przeprowadzonego postępowania, poprzez nieodniesienienie się przez organ do przedłożonych przez nich w toku sprawy zarzutów. Drugi, podnoszący, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o niekompletną dokumentację - wskazano uwagi do przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy przede wszystkim wskazać, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o art. 106 Kpa. a zatem przez organ współdziałający przy wydaniu decyzji. Oznacza to, iż orzekające w sprawie organy (pierwszej i drugiej instancji) zobligowane były jedynie do wyrażenia stanowiska w zakresie swej właściwości, jako organy uczestniczące jedynie w czynnościach postępowania w sprawie administracyjnego już zawitej przed innym organem. Wydanie postanowienia w oparciu o art. 106 § 6 Kpa, jest, zatem w istocie możliwe jedynie, gdy toczy się postępowanie administracyjne i organ je prowadzący zwróci się do organu uzgadniającego o zajęcie przez niego stanowiska. Stosownie bowiem do treści art. 106 § 1 Kpa, załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji może nastąpić tylko po uzyskaniu stanowiska organu uzgadniającego, a zatem organ prowadzący postępowanie administracyjne w sytuacji, gdy przepisy prawa nakazują mu przed wydaniem decyzji uzyskanie uzgodnienia innego organu, zobowiązany jest zwrócić się do organu uzgadniającego o zajęcie przez niego stanowiska w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2001 r. Sygn. akt IV SA 323/99). W rozpoznawanej sprawie właściwy do wydania powyższej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody organ wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. o dokonanie, zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (Dz. U Nr 62, poz. 627 ze zm.), uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia w trybie art. 106 Kpa, przedkładając jednocześnie wymagane stosownie do treści art. 48 ust. 3 ustawy dokumenty: wniosek o wydanie decyzji, raport o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko, w oparciu, o które organ dokonał stosownego uzgodnienia. Dokonana przez Sąd na skutek wniesionej skargi kontrola zgodności zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa prowadzi do wniosku, iż postanowienie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia. Podkreślić należy, iż planowana inwestycja bez wątpienia zalicza się do inwestycji mogących negatywnie oddziaływać na środowisko. Ze względu na zagrożenie ludzi związane z przebywaniem w obszarze oddziaływania silnych pól elektromagnetycznych zostały określone przepisy dotyczące ochrony przed szkodliwym promieniowaniem. Mają one na celu wyznaczenie granic niebezpiecznego oddziaływania oraz zabezpieczenie ich przed dostępem ludzi. Przepisy te zawarte są w Rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U Nr 192, poz. 1883). Zgodnie z brzmieniem niniejszego rozporządzenia obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych określa się dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. I tak dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w zakresie 300 MHz : 300 Ghz (przypadek dotyczący niniejszej inwestycji) określony jest przez wartość średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego wynoszący S=0,1 [ W/m2]. Wobec przyjęcia ustawowych (w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu wbrew stanowisku skarżących prezentowanym w tym zakresie sprowadza się, zatem w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. W pierwszym przypadku organ powinien uznać, że zamierzona emisja, nieprzekraczająca wyznaczonych standardów, nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska, a w szczególności - zdrowia i życia ludzi, i co za tym idzie powinien uzgodnić zamierzone przedsięwzięcie, w drugim zaś, dostrzegając zagrożenie powinien odmówić uzgodnienia. W obu tych przypadkach organ uzgadniający nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej. Organ nie zajmuje stanowiska w takiej sprawie jak rozpatrywana, dlatego, że ma wiedzę o wielkości i skutkach zamierzonej emisji, ale dlatego, że jest w stanie stwierdzić, czy zamierzona emisja mieści się w dopuszczalnych przez przepisy standardach, czy też je przekracza. Rola organu sprowadza się w tego rodzaju sprawach do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne. Jest to w istocie uznanie związane. Jak wynika zaś z zaskarżonego postanowienia pole elektromagnetyczne pochodzące od anten, które mają być zamontowane w przedmiotowej stancji, o gęstości średniej mocy promieniowania przekraczającego wartość dopuszczalną (0,1 W/m2), wystąpi na wysokości powyżej 27 m n.p.t. i w zasięgu do 43 m, od anten. Stacja w ocenie organu, mając na uwadze jej planowaną lokalizację i parametry nie będzie, więc stanowiła zagrożenia pod względem zdrowotnym dla okolicznych mieszkańców. Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych dla planowanej stacji bazowej oraz istniejącej już stacji bazowej [...] wskazuje bowiem, iż pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od 0,1 W/m2 od obu operatorów będą występowały wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Stanowisko organów w tym zakresie nie zostało w żaden sposób podważone przez strony skarżące. Jednym z podstawowych zarzutów stawianych przez skarżących było nieuwzględnienie przez organ, iż w pobliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się osiedle nie tylko domków jednorodzinnych, ale i bloków, a obecnie planowane jest także oddanie nowych budynków, które zlokalizowane zostały na wzniesieniu i mają wysokość porównywalną z istniejącym masztem, co zdaniem skarżących sprawi, iż ich mieszkańcy narażeni będą na negatywne oddziaływanie promieniowania. Odnosząc się do niniejszego zarzutów należy wskazać, iż zgodnie z załącznikiem nr 2 do Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko przedstawiającej przekrój poziomy obszarów granicznych od anten stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] na tle planu terenu oraz mapą stanowiącą załącznik do wniosku Urzędu Miasta L. wszczynającego postępowanie w sprawie, o nr [...], pole elektromagnetyczne pochodzące od anten, które mają być zamontowane w przedmiotowej stacji, o gęstości średniej mocy promieniowania przekraczającego wartość dopuszczalną (0,1 W/m2) swym zakresem obejmują teren działki, na której planowana jest inwestycja oraz sąsiadujące z nią bezpośrednio działki o nr [...]. Na części z w/w działek znajduje się jedynie niska zabudowa jednorodzinna. Pola elektromagnetyczne o wartościach granicznych jak wynika z raportu nie będą zatem występowały na terenach, na których znajduje się wysoka zabudowa mieszkaniowa, do której nawiązują skarżący. Występować one będą zatem wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, iż rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest błędne. Jednocześnie mając na uwadze przedstawiony powyżej zakres oddziaływania planowanej stacji za niemogący mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu uznać należy także zarzut skarżących dotyczący nieuwzględnienia przez organ kwestii, iż działka, na terenie której planowana jest inwestycja znajduje się w zagłębieniu, co zdaniem skarżących może mieć wpływ na błędne określenie zakresu oddziaływania stacji. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał także, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż postępowanie przeprowadzone przez Wojewódzkiego oraz Głównego Inspektora Sanitarnego zostało przeprowadzone z naruszeniem art.7 kpa, art.77 kpa oraz art.80 kpa. polegającym na uwzględnieniu przez organ raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, który jako sporządzony na zlecenie inwestora nie może być traktowany jako "raport niezależnego eksperta", zaś jedynie jako stanowisko strony. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu, dawał organom administracji wszelkie podstawy do wydania rozstrzygnięcia. Uzasadnienie postanowienia zarówno organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Obowiązkiem organów jest bowiem dokonanie oceny prawnej i faktycznej sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przepisy te stanowią zaś, iż kontrowersyjny raport przedkłada inwestor. Rolą więc orzekającego w sprawie organu, jest dokonanie jego oceny, jak każdego dowodu w celu ustalenia, wpływu planowanej inwestycji na zdrowie ludzi, co - w ocenie Sądu - organy orzekające w sprawie uczyniły, uznając, iż zgromadzony w sprawie materiał dowody jest wystarczający do zaopiniowania planowanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie uprawnień w/w organów. Ponadto wskazać należy, iż analiza raportu oddziaływania na środowisko znajdującego się w aktach sprawy pozwala zdaniem Sądu stwierdzić, iż jest to środek dowodowy przydatny do dokonywania przez organy administracji ustaleń faktycznych. Skarżący nie zakwestionowali w żaden sposób wiedzy i doświadczenia posiadanego przez autora opracowania. Brak jest także prawnych uwarunkowań w powyższym zakresie. Na podstawie ogólnie dostępnych danych o firmie, która wykonała raport, można zaś wywieść, iż został on sporządzony przez osoby posiadające wiedzę i doświadczenie niezbędne do jego opracowania. Zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych przez autora raportu analiz. Wbrew zarzutom podniesionym przez skarżących raport zawiera także analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko również z uwzględnieniem oddziaływania istniejącej już na tym terenie stacji bazowej. W tym kontekście mając na uwadze, cel jakiemu służył raport sporządzony na zlecenie inwestora w niniejszej sprawie (ustalenie wpływu inwestycji na zdrowie ludzi), za nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia, jakie zostało wydane w niniejszej sprawie należy uznać zarzuty podniesione przez skarżących oraz uczestnika postępowania Stowarzyszenie P. w zakresie nierzetelności raportu. Wbrew stanowisku skarżących organ odwoławczy odniósł się również i dokonał analizy rozkładu pól elektromagnetycznych planowanej stacji oraz stacji istniejącej na działce [...], jak również sumarycznego oddziaływania pól elektromagnetycznych tych stacji z urządzeniami linii energetycznej. Ponadto jak wskazano na wstępie na gruncie rozpoznawanej sprawy, obowiązkiem organu jest orzekanie na podstawie przepisów prawa co prowadzi do uznania, iż rola organu w niniejszej sprawie sprowadza się do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przede wszystkim przez rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów, podnoszone zatem przez skarżących, jak również uczestnika postępowania zarzuty pod kątem nieuwzględnienia przez organ badań naukowych, przeprowadzonych ankiet wskazujących na negatywne oddziaływanie pól eletromagnetycznych emitowanych na zdrowie ludzi, nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu. Odnosząc się zaś do zarzutu podniesionego przez skarżącego L. T. dotyczącego niezastosowania przez organ art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. Prawo budowlane zobowiązującego do poszanowania interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu, należy wskazać, iż zarzut naruszenia powyższego przepisu przez organ orzekające w niniejszej sprawie nie może być wzięty pod uwagę. Podstawę prawną do orzekania w sprawie nie stanowiły, bowiem przepisy ustawy-Prawo budowlane. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie i w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony Środowiska oraz rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. Kontrola Sądu dotyczy, zatem jedynie zgodności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia z powyższymi przepisami prawa materialnego oraz przepisami Kpa. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.