IV SA/Wa 129/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. D. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SA/Wa 129/14 UZASADNIENIE I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Rada do Spraw Uchodźców (dalej "Rada"), po rozpatrzeniu odwołania R.H. (R.H. dalej "skarżący") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szefa Urzędu"), orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy. II. Zaskarżona decyzja Rady zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu [...] czerwca 2011 roku skarżący, obywatel A., deklarujący narodowość [...], wystąpił do Szefa Urzędu po raz pierwszy z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "pierwszy wniosek"). 2. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Szef Urzędu odmówił nadania skarżącemu statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Szefa Urzędu Rada, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], utrzymała rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. 3. W dniu [...] września 2013 r. skarżący złożył drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP (dalej "drugi wniosek"). W drugim wniosku skarżący podniósł następujące okoliczności: 1) Składając pierwszy wniosek o przyznanie ochrony w Polsce, skarżący nie był świadom powodów, z których matka skarżącego poleciła mu opuszczenie I. 2) Dopiero niedawno skarżący dowiedział się od matki, że jego ojciec należał do jednej z partii, która była wówczas u władzy. Między partią ojca skarżącego i partią opozycyjną doszło do starć, w wyniku których zginęła jedna osoba. Ta zbrodnia została przypisana ojcu skarżącego. W związku z tym rodzina skarżącego była zmuszona do ucieczki z kraju pochodzenia do I., gdzie przebywała nielegalnie. 3) Gdy skarżący miał 13 lat, jego ojciec zginął w niewyjaśnionych okolicznościach. Ponieważ rodzina skarżącego przebywała w I. nielegalnie, nie mogła zwrócić się na drodze oficjalnej o wyjaśnienie okoliczności śmierci ojca skarżącego. 4) Po upływie następnych niespełna dwóch lat od śmierci ojca skarżącego matka skarżącego otrzymała list od przedstawicieli partii, która w A. była partią opozycyjną i o zamordowanie członka której został posądzony ojciec skarżącego. W liście tym skarżący przyznali się do zabójstwa ojca skarżącego i ostrzegali, że skarżący będzie następnym celem. W dzielnicy, w której skarżący zamieszkiwał z matką zaczęli pojawiać się nieznani mężczyźni, którzy wypytywali znajomych skarżącego o to, jak wygląda, gdzie się uczy itd. Pewnego razu, choć skarżący nie ma pewności, czy to mogło mieć związek z całą sprawą, skarżący został dźgnięty nożem. 5) W obawie o bezpieczeństwo skarżącego jego matka wysłała go za granicę. 4. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Szef Urzędu umorzył postępowanie, stwierdzając na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, że złożony wniosek jest niedopuszczalny, albowiem skarżący przedstawił okoliczności tożsame z okolicznościami, które były już przedmiotem rozstrzygnięcia organów orzekających w postępowaniu wszczętym z drugiego wniosku. 5. Skarżący wniósł do Rady odwołanie od decyzji Szefa Urzędu, zarzucając decyzji Szefa Urzędu: (-) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik spawy, tj.: art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego przez organ I instancji do przedstawienia dowodów w sprawie, pomimo uznania ich za istotne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co jest równoznaczne z niewłaściwym i niewyczerpującym przeprowadzeniem postępowania dowodowego w niniejszej sprawie; (-) art. 107 § 3 Kpa w zw. z . art. 11 k.p.a. poprzez wadliwość uzasadnienia decyzji polegającą na nieodniesieniu się przez organ I instancji w treści decyzji do jego twierdzeń, mimo iż mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; (-) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący dlaczego podczas pierwszego postępowania o nadanie mu statusu uchodźcy nie wskazał okoliczności przedstawione w drugim wniosku o nadanie mu statusu uchodźcy; (-) art. 40 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego, pomimo niewystarczającego zbadania przez organ, czy niniejsza sprawa jest tożsama ze sprawą zapoczątkowaną pierwszym wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy. W konsekwencji powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji Szefa Urzędu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. odwołanie od decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] września 2013 r., Szef Urzędu utrzymała tę decyzję w mocy. Uzasadniając zaskarżone obecnie rozstrzygnięcie, Rada wskazała w szczególności, co następuje: 1. W ocenie Rady odwołanie jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. W kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy skarżący nie wskazał na żadne nowe okoliczności, istotne z punktu widzenia przesłanek do nadania statusu uchodźcy. Na podstawie oświadczeń złożonych w kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak też na podstawie wniesionego odwołania brak było jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że kolejny wniosek dawał podstawę do wydania kolejnej decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, rozstrzygającej co do istoty. 2. W toku aktualnie prowadzonego postępowania organy statusowe nie są upoważnione do oceny okoliczności związanych z wcześniejszym wnioskiem. W tym postępowaniu organy dokonują analizy porównawczej okoliczności wskazanych w kolejnym wniosku z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach poprzedniego postępowania, w kontekście aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia. Rozstrzyganie dwukrotnie w tej samej sprawie byłoby bowiem naruszeniem powagi rzeczy osądzonej. W tym miejscu warto wskazać, że Rada wydała decyzję w postępowaniu wszczętym pierwszym wnioskiem skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r., a kolejny wniosek skarżący złożył w dniu [...] września, a więc zaledwie miesiąc po wydaniu decyzji przez Radę, co w ocenie Rady jest próbą wydłużenia postępowania i niedopuszczenia do wydalenia, a także wykorzystywania procedury uchodźczej niezgodnie z jej celem. 3. W ocenie Rady podniesione przez skarżącego okoliczności i dowody nie są nowymi okolicznościami, dającymi podstawę do kolejnego rozstrzygnięcia co do istoty, ale nowymi okolicznościami, które mogłyby być co najwyżej podstawą do wznowienia postępowania, zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w postępowaniu wszczętym pierwszym wnioskiem. Zarówno wskazane okoliczności jak i dowody istniały bowiem jeszcze przed wydaniem przez Radę decyzji ostatecznej, w postępowaniu wszczętym pierwszym wnioskiem. Nie jest to zatem nowa podstawa wniosku, która zaistniała po wydaniu przez Radę decyzji ostatecznej rozstrzygającej co do istoty. 4. Niezależnie od powyższego, dokonując oceny zeznań złożonych w drugim wniosku Rada podziela stanowisko organu I instancji, że zeznania te są całkowicie niewiarygodne. Są one ogólnikowe, niczym niepoparte i nieweryfikowalne, ponadto w pewnych elementach sprzeczne z poprzednimi zeznaniami. Przede wszystkim w żaden sposób skarżący nie uprawdopodobnił, że jego ojciec był członkiem jakiejś partii i miał z tego powodu problemy. W tym miejscu wskazać należy, że faktu tego absolutnie nie uprawdopodobniają załączone przez skarżącego zdjęcia, z których tak naprawdę nic nie wynika. Po pierwsze nie wiadomo, kiedy i gdzie zostały zrobione, po drugie są bardzo niewyraźne i nie da się zidentyfikować osób na nich widniejących, po trzecie są nieweryfikowalne, i z całą stanowczością stwierdzić należy, że nie da się wywnioskować z tych zdjęć, że ojciec skarżącego był członkiem partii. Podobnie żadnym wiarygodnym dowodem nie jest załączony list, który miał być rzekomo przysłany matce skarżącego dwa lata po śmierci ojca. Ani bowiem treści listu, ani autora listu nie da się zweryfikować. Ponadto Rada nie daje wiary, że list został napisany przez zabójców ojca, którzy w ten sposób przyznaliby się do popełnienia zbrodni. Odnośnie okoliczności dotyczących śmierci ojca, Rada również nie daje wiary zeznaniom skarżącego w tym zakresie. W pierwszej kolejności podnieść należy, że nie jest wiarygodnym twierdzenie skarżącego, że matka nie mogła zwrócić się do władz z prośbą o wyjaśnienie okoliczności śmierci ojca, gdyż przebywali w I. nielegalnie. W pierwszym postępowaniu skarżący jednoznacznie oświadczył bowiem, że w I. on i jego rodzina zostali uznani za uchodźców i przebywali tam legalnie, a w takiej sytuacji zdaniem Rady, nie było przeszkód do zwrócenia się do odpowiednich organów o stosowne ustalenia. Bez znaczenia pozostają natomiast zeznania odnośnie doznanej rany nożem, sam skarżący nie był bowiem w stanie stwierdzić, czy mogło to mieć jakikolwiek związek z problemami jego ojca. Obecne zeznania skarżącego są zdaniem Rady wyłącznie próbą wyolbrzymienia swojej sytuacji w zamiarze uwiarygodnienia faktów rzekomego zagrożenia, jednak podjętą próbę należy uznać za chybioną. Rada wielokrotnie zwracała w swoim orzecznictwie uwagę, że kolejno przekazywane informacje często wynikają z wyrachowania oraz poznania procedury i wymagań przepisów dotyczących udzielania ochrony międzynarodowej, słuchania rad innych osób doświadczonych w procedurze statusowej. Swoje stanowisko Rada opiera na orzecznictwie WSA, który w wyroku z dnia 8 marca 2007 r. (V SA/Wa 1054/06) stwierdził: składane przez skarżącego wyjaśnienia w toku prowadzonego przed organami obu instancji postępowania, administracyjnego wyraźnie "ewoluują" w kierunku zawartych w Konwencji przesłanek — co niewątpliwie rzutuje na oceną jego wiarygodności. Z podobnym zachowaniem mamy do czynienia w przypadku skarżącego, który po otrzymaniu negatywnej decyzji opowiedział zupełnie nową historię. 5. Odnosząc się natomiast do sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego należy zauważyć, iż sytuacja ta nie zmieniła się od czasu wydania decyzji ostatecznej w dniu [...] lipca 2013 r. do dnia złożenia kolejnego wniosku ([...] września 2013 r.) czy nawet do dnia dzisiejszego, w taki sposób, by można byłoby mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji skarżącego. W pełni aktualne pozostają opracowania na temat sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego, zgromadzone w aktach postępowania wszczętego pierwszym wnioskiem. 6. Zgodnie z art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. 7. Ponieważ w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka opisana w przepisie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP należało orzec jak w sentencji decyzji. IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Rady, zarzucając kwestionowanemu orzeczeniu odwoławczemu: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 40 ust. 1 w z w. z ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie poprzez błędną wykładnię sformułowania "na tych samych podstawach", co doprowadziło do błędnego uznania, iż kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy zawierający nowe okoliczności powstałe w czasie trwania poprzedniego postępowania o nadanie statusu uchodźcy, jest wnioskiem opartym na tych samych podstawach w rozumieniu powyższego przepisu; 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 32 ust. 3 i ust. 4 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (dalej: dyrektywa 2005/85/WE) poprzez nieuprawnione zawężenie zakresu stosowania tych przepisów wyłącznie do nowych elementów i informacji powstałych po zakończeniu poprzedniego postępowania uchodźczego; 3. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 §1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w niniejszej sprawie; 4. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez wadliwość uzasadnienia; 5. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 k.p.a. poprzez niezbadanie, czy drugi wniosek z dnia [...] września 2013 r. był kolejnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, czy wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia pierwszego postępowania uchodźczego. V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W myśl art.134 p.p.s.a. Sąd, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało uwzględnić, albowiem w ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji wadliwie uznano, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego, wszczętego z kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie statusu uchodźcy z powodu oparcia wniosku na tych samych podstawach. Tym samym uznać należy, że zaskarżona decyzja Rady została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 40 w ust.1 w związku z art.40 ust.2 pkt 2 ustawy, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Rady prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Rady, a wszczętego kolejnym wnioskiem skarżącego o nadanie statusu uchodźcy, było w pierwszej kolejności ustalenie, czy zachodzą przesłanki do merytorycznego rozpoznania wniosku. Obowiązujący od 29 maja 2008 r., a wprowadzony ustawą z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw art. 40 w ust. 1 stanowi bowiem, iż gdy organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Stosownie do art.40 ust.2 pkt 2 wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. A zatem na gruncie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP należy wysnuć wniosek iż, gdy istotne elementy poprzednio wydanej decyzji (tożsamość stron, stan faktyczny, stan prawny) nie zmieniły się, to wniosek wszczynający nową sprawę o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny. Tak więc nowy wniosek oparty na tych samych podstawach to wniosek oparty na tych samych podstawach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] czerwca 2011 r. skarżący wystąpił do Szefa Urzędu z pierwszym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiocie tego wniosku orzekały organy dwóch instancji, tj. Szef Urzędu, odmawiając nadania skarżącemu statusu uchodźcy decyzją z dnia [...] maja 2013 r. (jak też odmawiając udzielenia skarżącemu innych form ochrony) oraz Rada, utrzymując rozstrzygnięcie Szefa Urzędu (w zakresie wskazanym powyżej) decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Z akt administracyjnych tego postępowania wynika, że uzasadniając wniosek o przyznanie statusu uchodźcy, skarżący akcentował w szczególności takie kwestie, jak: brak rodziny i miejsca zamieszkania w rodzinnym A., trudną sytuację ekonomiczną rodziny skarżącego, przebywającej na emigracji w I., niechętny stosunek obywateli I. do przebywającej w tym kraju dużej liczby uchodźców [...]. Skarżący podkreślał, że to z tych przyczyn jego matka nakłoniła go do opuszczenia I. i osiedlenia się w innym miejscu, stwarzającym lepsze perspektywy życiowe. Skarżący zaznaczył również na marginesie, że jego nieżyjący obecnie ojciec powiedział mu, że rodzina skarżącego ma wrogów w A. Z uzasadnienia decyzji Rady z dnia [...] lipca 2013 r., którą tą decyzją organ ten orzekł w przedmiocie pierwszego wniosku skarżącego, utrzymując w mocy (jak wskazano powyżej) niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie Szefa Urzędu z dnia [...] maja 2013 r., wynika że organ ten analizował istnienie podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej w szczególności w kontekście położenia w A. ludności pochodzenia [...] (do tej grupy narodowościowej należy skarżący), uznając tę sytuację za zadawalającą. Ponadto Rada stwierdziła brak podstaw do uwzględnienia w postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej kwestii związanych z sytuacją ekonomiczną skarżącego i jego rodziny w A., czy I. W ocenie Rady skarżący nie wykazał zatem, że może w uzasadniony sposób żywić obawę przed prześladowaniami w rozumieniu art.13 ustawy. 3. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że drugiego wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy, tj. wniosku z dnia [...] września 2013 r. nie można uznać za wniosek oparty na tych samych podstawach. W kolejnym postępowaniu skarżący oświadczył bowiem, że swoją obawę przed prześladowaniami w kraju pochodzenia wiąże z zagrożeniem ze strony osób skonfliktowanych z jego nieżyjącym ojcem. Skarżący podniósł, że w związku z niedawnym uzyskaniem od matki pełnych informacji na temat działalności publicznej ojca oraz przyczyn i okoliczności opuszczenia przez rodzinę A. ma prawo obawiać się utraty życia lub zdrowia ze strony osób, mających zamiar zemścić się na skarżącym, jako przedstawicielu rodziny jego ojca. Skarżący przedstawił na poparcie tych twierdzeń dowody w postaci zdjęć, mających dokumentować zbrojną i polityczną działalność ojca oraz list, w którym skarżącemu grożono zemstą. 4. Nie przesądzając na tym etapie sprawy w najmniejszym stopniu wiarygodności twierdzeń skarżącego, czy też przedłożonych przez niego dowodów, stwierdzić należy, że ocena ta winna być przeprowadzona w nowym, merytorycznym postępowaniu o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy. W ocenie Sądu bowiem okoliczności, na które powołał się obecnie skarżący, pozostają wprawdzie w pewnym związku z okolicznościami podnoszonymi w postępowaniu zakończonym poprzednią decyzją Rady, niemniej z racji powołania się przez skarżącego obecnie na kilka istotnych, nowych elementów uznać należy, że podstawy faktyczne żądania przyznania skarżącemu ochrony uległy istotnemu zmodyfikowaniu. 5. Podkreślenia wymaga, że w skardze skarżący kwestionował również brak pouczenia go przez organ o możliwości żądania wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego poprzednią decyzją Rady, sugerując nawet, że organ winien był rozważyć uznanie za wniosek o wznowienie tego postępowania obecnie złożonego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy. W ocenie Sądu ta zasadnicza kwestia formalna musi zostać wyjaśniona przy ponownym rozpatrzeniu przez Radę odwołania skarżącego od decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] września 2013 r. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania Rada winna bowiem wezwać skarżącego do ostatecznego wskazania, czy żąda on potraktowania wniosku, literalnie rzecz ujmując oznaczonego jako wniosek o przyznanie statusu uchodźcy, jako wniosku o wznowienie postępowania zakończonego pierwszą decyzją Rady z dnia [...] lipca 2013 r., czy też wnosi o traktowanie tego wniosku zgodnie z jego literalną treścią (tj. jako wniosku o przyznanie statusu uchodźcy). Pomimo tego, że w świetle zawartej wyżej, a korzystnej dla skarżącego oceny Sądu odnośnie braku podstaw do umorzenia postępowania z drugiego wniosku skarżącego z przyczyny wskazanej w art.40 ust.2 pkt 2 ustawy (tożsamość podstaw wniosku), podtrzymanie przez skarżącego żądania rozpatrzenia złożonego wniosku, jako wniosku o przyznanie statusu uchodźcy wydaje się dla niego korzystniejsze aniżeli żądanie wznowienia poprzedniego postępowania, ostateczne przesądzenie tej kwestii wymaga jednoznacznego oświadczenia skarżącego. 6. W razie wyrażenia przez skarżącego woli kontynuowania wszczętego postępowania, jako postępowania o przyznanie statusu uchodźcy, Rada w następstwie powtórnego rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] września 2013 r., uchyli decyzję Szefa Urzędu i przekaże temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania z zaleceniem merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie statusu uchodźcy. W razie wskazania przez skarżącego, że jego wolą było nie procedowanie w przedmiocie przyznania statusu uchodźcy, a wznowienie postępowania zakończonego poprzednią decyzją Rady, Rada podejmie inne stosowne rozstrzygnięcie procesowe. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c, art.152 i 250 p.p.s.a.